Archief van berichten op 23 juni 2010

Decadentie komt van het Latijnse ‘decadere’, ineenstorten. Een schrijnend voorbeeld is de website gaanwedoen.tv waar jongeren kunnen meedingen naar een subsidiepot van de provincie Noord-Holland. Yvonne wil graag een demonstratie organiseren voor eenzame honden in Noord-Holland. Het probleem van eenzame honden wordt volgens haar enorm onderschat. Er is dringend een bewustwordingscampagne nodig. Arjen van Leeuwen wil ook geld: hij wil een knuffelactie organiseren voor een positievere sfeer in Bloemendaal en Zandvoort. Voor de ideeën met de meeste stemmen is in totaal 75.000 euro beschikbaar.

En ach, wie zeurt nou over 75.000 euro? Er zijn veel grotere gevallen van decadentie te ontwaren: de Amsterdamse politiekorpschef verdient 260.000 euro. Nergens zijn de salarissen afgelopen jaren zo hard gestegen als in het ambtenarenapparaat. Maar het zijn juist die paar honderd euro voor de problematiek omtrent eenzame honden die de sluimerende kanker van het Westen blootlegt: decadentie. 75.000 euro beschikbaar stellen met als enige reden dat ‘De provincie Noord-Holland duidelijk wil maken dat jongeren ertoe doen’. Geld uitgeven met een dusdanig gebrek aan ideeën of visie dat je nota bene naar de belastingbetaler terug moet gaan om te vragen waar het in hemelsnaam aan moet worden uitgegeven. Enig criterium: je moet onder de 25 zijn en je activiteit moet in Noord-Holland plaatsvinden.

Yvonne staat al op 86 stemmen, Arjen heeft er 60. En binnen de provincie Noord-Holland loopt er niemand rond die zegt: ‘Dit hebben wij eigenlijk helemaal niet nodig.’ Niemand die even aan de bel trekt en eerlijk toegeeft dat de provincie van gekkigheid niet meer weet wat zij met haar budget aan moet.

Een aantal jaren lang wist heel Nederland niet wat het met het geld aan moest. En nu het op is kan men maar moeilijk afscheid nemen van het gesubsidieerde luxeleventje van weleer. Dat men niet zou moeten zeuren over 75.000 euro is het absolute toppunt van decadentie. Decadentie die wij ons op geen enkele manier meer kunnen veroorloven. De vraag is wanneer de ineenstorting volgt.

Rosanne Hertzberger

Ik hou er niet van om mezelf te citeren, zeker niet als het zou lijken alsof ik iets onaardigs zou willen zeggen over het WK, bij de Publieke Omroep. Maar vooruit.

Vorige week woensdag begon mijn laatste alinea als volgt:

‘Heeft u voor de aardigheid wel eens geteld hoeveel totaal overbodige krullenjongens, gasten, reservepresentatoren, hangouderen en werkschuwe chefs daarginds rondschooieren?’ Precies in verhouding, zei ik erbij, van alle televisiegelegenheden die ik ooit heb mogen meemaken: altijd 100 Nederlanders waar grotemensenlanden met 3 toe kunnen. Vandaar mijn verwijzing naar hangouderen en werkschuwe chefs.

lees verder

Terwijl ik het schaaltje met mintsnoepjes omkeer boven mijn tas, zegt de vriendin: „Kan jij even betalen. Ik heb het de vorige keer gedaan.” Ik kijk haar aan, zucht, en knik dan. Met het bonnetje in mijn hand loop ik traag naar de bar.

Het is niet zo dat ik niet van betalen houd. Het is uiteraard ook niet een van mijn hobby’s (waarbij ik mijn afschriften zorgvuldig met kalligrafeerpen invul en zo geniet van mijn pincode intoetsen dat ik elke rekening het liefst opsplits in 86 gedeelten). Maar het is een ander onderdeel van de betaling dat mij vervult met huiver. De fooi.

lees verder