De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Archief van berichten op 25 juni 2010
Ze zaten met z’n tweeën nog wat na te praten, toen Cohen ineens een idee kreeg.
„Wat zou je ervan zeggen”, begon hij, „om Van der Staaij te vragen een kabinet te vormen dat wij vervolgens gezamenlijk gedogen?”
Uri greep onmiddellijk naar zijn pen, en vroeg:
„Hoe zei je?”
„Nou”, vatte Cohen zijn woorden samen, „SGP regeert, en de rest…”
„Nee, zo zei je het niet”, liet Rosenthal zijn Bic vallen. „Je moet het precies herhalen.”
Als je verliefd wordt op iemand, let je meestal op een hoop uiteenlopende dingen: een welgevormde neusbrug, de tederheid waarmee iemand over een platgereden eend praat, hoe zelfverzekerd hij of zij inparkeert en het vergoelijken van de aanwezigheid van het boek Hoe word ik beroemd? in de kast. Vrijwel altijd wordt het belangrijkste aspect overgeslagen. Hetgeen waar het bij het welslagen van een relatie écht om gaat: slaapposities.
Natuurlijk zijn er mensen die kirren: ‘O, het maakt echt niet uit, al geef je ons een sushimatje, wij slapen er samen prima op’, maar die mensen vertrouw ik niet. Je moet je concentreren op de realiteit, en dat is deze: als de verkering goed gaat, slaap je wellicht de rest van je leven naast die persoon. Stel dat je 30 bent en 80 wordt, dan zijn dat nog 18.250 nachten. De helft van je tijd hier op aarde zal het nacht zijn, dus in feite besluit je op het moment dat je een relatie aangaat en in één bed gaat slapen, dat je de helft van je hele leven in één kleine ruimte zal spenderen met diegene, op een nog kleiner vierkant. Dan wil je toch weten wat hij of zij voor een ideeën heeft over slaapgewoontes?
