jan blokker: De publieke omroep plugt een schlager

Al ’s geluisterd naar de schlager die ze nu bij de Publieke Omroep pluggen, en die geïnspireerd is door de vuvuzela? Je moet er vooral ook naar kijken. Dan zie je een menigte in oranje lappen gestoken, hossende en krijsende, farizeïsche medemensen die iets zingen dat je met geen mogelijkheid kunt verstaan. Helemaal naar de culturele normen en waarden van christenvoorzitter Henk Hagoort, die er bij blijft prediken dat deze programma’s allemaal van ons zijn, en hoe ze bij Nederland horen.

De eerste keer dat ik door de blaaskrengen werd gehinderd (tijdens een eerder Afrika-toernooitje) moest ik aan Neerlands Hoop uit een vroeg seizoen denken, toen Freek de negers onder handen had genomen, en samenvattend zei: ‘Negers, die zijn werkelijk te stom om voor de duvel te…eh..nou ja, dát kunnen ze toevallig weer wél’.

Dat bleek veertig jaar geleden godzijdank nog te mogen.

Zodra het inhumane kabaal was gesignaleerd, gingen er stemmen op om het tijdens het aanstaande WK te verbieden. Dat gaf de burger moed. Maar als ik toen even had nagedacht, had ik kunnen voorspellen dat de wereldvoetbalorganisatie van Sepp Blatter het beste uit haar traditionele cultuurrelativisme zou halen om te verzekeren dat ze in Zuid- Afrika voor de beker altijd nog liever met een prop krantenpapier zouden spelen dan zonder zo’n toeter.

Dus werden er voor miljarden rands onmiddellijk miljoenen nieuwe vu’s besteld. Uit het voorspoedige China natuurlijk, want de gele mens is gezegend met handelsgeest, terwijl de zwarte (vraag maar aan Henk Hagoort) nog altijd zucht onder de vervloeking van Cham, die zijn dronken vader Noach naakt zag en bespotte (Gen 10:23-25), en wiens continent daarom vervuld zou blijven van aids en honger.

Ik had nog iets anders meteen kunnen voorspellen, namelijk dat de vuvuzela’s snel het lievelingsspeelgoed zouden worden van vulgaire Nederlander in het algemeen en vulgaire Nederlandse sportkenners in het bijzonder. In de sub-sub-subafdeling van de publieke programmeerpestilentie bevindt zich elke vooravond ook een rubriek die WK Journaal heet, die absoluut niets heeft toe te voegen aan de overige nonsens, maar waarin Hugo Borst zich een warm plekje heeft veroverd.

Het bijzondere aan Hugo Borst is dat hij weliswaar net zo’n vulgaire Nederlandse sportkenner is als, ik noem maar wat, Jack, Youri, Jan, Ronald, Erwin en al die anderen, maar geen gelegenheid voorbij laat gaan om te demonstreren dat hij zich als sportkenner en als intellectueel vérre verheven voelt boven de collegaatjes. In het serietje Big 5 (allerleukste momenten uit het toernooi) is hij dol op twee tribunegasten van wie de ene onverhoeds de trommelvliezen van de andere stuk blaast. Je hebt mensen die niet alleen alles weten van voetbaluitslagen uit de jaren vijftig en zestig, maar ook nog van humor door de eeuwen heen

Zou de KNVB het monotone instrument nog verplicht willen stellen voor het nieuwe voetbalseizoen? Ze zijn er gek genoeg voor, en ik zie er Tom Egbers van Studio Sport al bewogen reclame voor maken: de stemming in onze eredivisie is al zo saai, en waarom zouden we geen voorbeeld nemen aan Afrikanen die er – aids en honger ten spijt – nog iets van maken?

Oscar Garschagen schreef gisteren vanuit Shanghai voor deze krant de feiten over het Chinese profijt van de Afrikaanse gekte: de helse herrie made in China. Wat is journalistiek toch leuk als ze niet leutert, maar kijkt, opschrijft en afdrukt. De reportage gaf China alle eer. Elders in de wereld moeten ze elkaar misschien nog waarschuwen als er een gat gaapt in de Afrikaanse markt – in China ruiken ze het. Met de gebruikelijke gevolgen: sweatshops, hongerlonen, gesjoemel met kwaliteit en ervaring – met kapitalisme, kortom.

Kan Hagoort zich, met al die verplichtingen tegenover hemel en aarde, zulke dingen wel veroorloven?