Wanneer de ganse natie in extase verkeert over een spelletje voetbal, dan is het onkies je daar tegen uit te spreken. Als je aardig bent ontneem je nu eenmaal niemand zijn plezier. Ongeacht het niveau. Iedereen die een feestje verpest verdient het om samen met de moslims het land uit te worden gezet.
Ik kan niet tegen voetbal. Ik vind het een stom spel dat stomme reacties oproept. En het is een vreselijke verspilling van energie. Vooral in deze tijd. Zet al die rennende mannen op een loopband en je verlicht er een complete wietplantage mee.
Waarom ik dat vertel? Omdat alle geheelonthouders er mee worden doodgegooid. We hebben geen keus. Het is voetbal voor en na. Geen straat zonder ballen, geen bal op de televisie, geen gesprek zonder opstelling. De gebakjes zijn oranje en Beesies kun je voor je fatsoen niet weigeren.
Maar wat het allervervelendste is: gekte is aanstekelijk. Als ik tijdens de momenten van nationale visuele anesthesie recalcitrant de schuurmachine ter hand neem om de kozijnen van mijn huis te ontvellen, en met veel lawaai de verplichte stilte doorbreek, dan spoed ik me bij uitzinnig buurtgerucht met gevaar voor eigen leven de ladder af om het gewonnen schot in de herhaling niet te missen.
Het is tenslotte alleen maar houding. Niets leuker dan zeggen ‘wie tegen wie?’ wanneer Nederland speelt. Akkoord, het wordt nooit het schaatsgevoel, maar massale uitzinnigheid is wel besmettelijk.
De grens ligt zonder twijfel bij het ‘wij-gevoel’ – wanneer wíj hebben gewonnen. Ik zie vooral vadsige mensen onderuitgezakt op de sofa. Potje bier tussen de benen. En nadat zíj hebben gewonnen, verschijnen ze gewoon weer op straat om als vanouds voor te kruipen in het leven. Waren we maar echt wij.
Misschien dat de Turk op de hoek mijn weerzin kan temperen. Die verkocht na de 2-1 met de Nederlandse vlag om zijn schouders geslagen zijn autochtone voordringers hun nationale bier. Ik vond dat ontroerend. Als hij het kon, waarom ik dan niet? De volgende wedstrijd staat de schuurmachine uit.
