Archief van berichten op 21 juli 2010

Geen greintje nuance, geen twijfel, geen blad voor de mond. Maurice de Hond peilt: als er nu verkiezingen zouden worden gehouden zou de PVV niet op 34, niet op 36, maar op 35 zetels uitkomen. Dat is 11 zetels meer dan de PVV kreeg. Het is 17 zetels meer dan de PVV in Maurice z’n eigen peiling op de dag voor de verkiezingen haalde.

Naast de bewezen onbetrouwbaarheid is vooral de irrelevantie van het geheel stuitend. Er worden namelijk vandaag geen verkiezingen gehouden. Sterker nog, er worden het hele jaar geen verkiezingen meer gehouden. De geënquêteerden hebben hun kans gehad.

Maar toch blijven we luisteren naar dit soort non-informatie. Net als in 2009: toen keken we ook met angst en beven naar dit soort peilingen waarin de PVV de grootste zou worden en Geert Wilders premier. Opiniemakers buitelden over elkaar om te getuigen van de teloorgang van de tolerantie achter de dijken. CEO’s vreesden voor de economie. Diplomaten waarschuwden voor de reputatie van een land met Geert als premier. Hele multiculturele wijken huiverden, bij het CDA werd er gebeden, bij de PvdA werd er gehuild en in de huizen met zonnecellen op het dak kroop men nog wat dichter tegen elkaar aan en zette de verwarming nog een graadje lager. De toekomst van Nederland was onzeker, alle peilingen wezen daarop.

En wat was het uiteindelijke resultaat?

Net op dat ene cruciale moment, tijdens de verkiezingen, valt de PVV eventjes ver genoeg terug om door het CDA buitenspel te kunnen worden gezet. Een maand later staat de PVV weer op 35 zetels in de peilingen. En wéér zetten we dat op de voorpagina. Wéér is dat angstaanjagend genoeg om het over ‘de toestand in dit land’ te hebben.

Als er vandaag verkiezingen zouden worden gehouden… Als we vandaag de WK-finale mochten overspelen… Als ik vandaag nog een keer mocht kiezen of ik mijn spaargeld in IJsland zou stallen…

Als Maurice vandaag nog een keer de verkiezingsuitslag zou mogen voorspellen, had hij het waarschijnlijk goed gehad.

Tja.

Rosanne Hertzberger

Vandaag was de eerste dag van de Vierdaagse, het wandel-evenement dat in zijn voorbereiding langzaam begon te klinken als een militaire operatie. Voor mij is wandelen nooit meer geweest dan een vrolijk ommetje door het bos op slippers, maar het betreft hier Serieus Wandelen. Ik hou van mensen die doen aan Serieus Wandelen. Het zijn mensen die aan de ene kant van een bepaalde simpelheid houden: een optimistische tred, een traag veranderend landschap, het geluid van knerpende bladeren onder de schoenen. Aan de andere kant is er juist de obsessie voor de vernuftig technische kant: Serieuze Wandelaars hebben gadgets. James Bond-achtige gadgets, als James Bond een kakikleurige afritsbroek zou dragen. Een superabsorberende handdoek die je kan opvouwen tot de grootte van een postzegel, lichtgewichtaluminiumwaterflessen, gel-voetzooltjes, wandelschoenen die je voeten begrijpen, thermos-T-shirts die zich aanpassen aan je lichaamswarmte.

lees verder