Renske: Pizzabakkerslaven willen ook eens weg

Zaterdagavond stond ik voor mijn pizzeria. Er hing een briefje op de deur: „Een jaar lang hebben wij iedere dag pizza’s voor u gebakken. Nu zijn ook wij aan vakantie toe. Maandag 2 augustus zijn we weer terug, om u weer van verse pizza’s te voorzien.” Nadat ik het een paar keer had overgelezen, wist ik het zeker: dit was het passief -agressiefste briefje dat ik ooit op een winkeldeur had aangetroffen. Het begon al met ‘een jaar lang iedere dag’. Dit gaf een beeld van een gebroken pizzabakkersfamilie, die al een jaar lang geen zonlicht meer had gezien en continu met nietsziende, zwart omrande ogen in het houtovenvuur staarde. De zin ‘pizza’s voor u gebakken’ was bedoeld om er geen misverstand over te laten bestaan voor wie dit lijden allemaal geweest is: jawel, voor u, de schrokkerige en veeleisende klant, die iedere dag weer met een schijnheilig gezicht pizza’s salami bestelt alsof het niks is. ‘Nu zijn ook wij aan vakantie toe’, maakt het af. Eigenlijk staat er dit: „Ja, u hoort het goed, de armzalige pizzabakkerslaven willen ook eens weg. Mag het? Misschien? Of komt het niet uit omdat u net zelf uit de Seychellen bent terug gekomen en met die jetlag wel een pizzaatje frutti del mare zou blieven? Nou, het spijt ons dan ontzettend. 2 augustus zijn we er weer, om u nederig te dienen.”

Ik was een beetje geschrokken van het briefje. Ik had altijd het idee dat mijn pizzabakker een vrolijke man was en er tussen ons een goede verstandhouding bestond. Nu heb ik het idee dat als ik even niet kijk, hij vurig op mijn vegetariana spuugt en daarna met een pizzasnijder over zijn polsen begint te rijden.

Ook voor mijn pizzabakker is zijn vakantie inmiddels niet alleen maar een leuke afwisseling op zijn normale bestaan, of een manier om wat te weten te komen over het leven van de Portugese zandmuis. Het is een middel om te voorkomen dat hij zich op een gegeven moment in een hoekje van de zaak wiegend en neuriënd onder een calzonedeeg gaat verstoppen. Als je stress hebt, is het medicijn vakantie, drie hele weken om al die spanning in kwijt te raken. Waardoor je prachtige taferelen krijgt zoals op mijn vakantie, waar mijn vrienden bezorgd aan elkaar vroegen: „Denk je dat we hier het meest zullen ontspannen, of misschien toch bij dat vorige plekje?” En als antwoord kregen: „Sorry, ik kan daar nu even niet over nadenken, ik wil even mijn hoofd helemaal leeg hebben, ik móét nu echt even ontspannen.” Na een tijdje hoorde ik in mijn hoofd steeds de geruststellende tekst: ONTSPAN, VERDOMME! NU!

Ik denk toch dat ik een andere pizzeria ga zoeken. Passief-agressieve pizzabakkers geven me stress.