Renske: Koelkastmagneetpoëzie

Ik was laatst voor het eerst bij iemand thuis op bezoek. Het was een werkgerelateerde kennis, een alleenwonende man van rond de vijftig. Na enige tijd bezocht ik de wc. De kleine ruimte was zacht en diffuus verlicht, op de vloer lagen glanzende witte tegeltjes. Toen ik eenmaal zat, viel mijn blik echter op de wc-rol. Onder een chique chromen closethouder kwam een stuk wc-papier tevoorschijn. Het was bedrukt met vrolijke blauwe puppy’s. Ik staarde naar de puppy’s. O jezus. Dit wc-papier deed mij denken aan reclames waar peuters in verontrustende voice-overs commentaar leveren op hun stoelgang. Het deed me denken aan de zin ‘lief zijn voor je billetjes’. Ik wilde helemaal niet weten dat mijn kennis, de eigenaar van dit wc-papier, de keus had gemaakt om teder voor zijn bilpartij te zorgen. Om zichzelf enkel met dik, fluweelzacht en met puppy’s bedrukt papier te verwennen. Ik had niet om deze informatie gevraagd.

Het kostte me daarna toch wat moeite om ons gesprek op eenzelfde toon voort te zetten.

Een wc toont iemand toch in al zijn kwetsbaarheid. Een Ab Normaal-kalender (ren, ren als de wind en kijk nooit meer om). Een stapel Donald Ducks (goed volk). Een fluffy wc-matje dat zich om de pot heen vormt (tuttige vrouwen of mannen die zeuren over koude voetjes. Bovendien denk ik altijd aan de vele bacteriefamilies die daar in de hoogpoligheid een weldadig bestaan leiden). De wc-rol met het papier naar de muur toe (de enige juiste keuze). De wc-rol met het papier van de muur af (mensen die spijtig genoeg nog in het donker leven. Draai de rol om en stap in het licht!)

Zelf heb ik sinds enige tijd op mijn wc-deur een magneetbord met daarop koelkastmagneetpoëzie, magneetjes waarop woorden staan die je zelf in een bepaalde volgorde kan zetten om een gedicht te vormen. Een beschaafde keus, waar ik ronduit voor uit durf te komen. Toch begint zich hier een probleem te vormen. Het gaat namelijk om Engelse woordjes, met het thema ‘eten en drinken’. En wat blijkt nou: als je wat simpele eten & drinken-magneetjes achter elkaar zet, krijg je seks. Woorden als ‘succulent’, ‘raw’, ‘taco’, ‘devour’, ‘tender’ en ‘zucchini’ – tezamen krijgen ze ogenblikkelijk een dubbelzinnige betekenis. Ik heb het geprobeerd, maar een simpel groentegedicht is er niet uit te krijgen. De poëziemagneetmanier (‘als je maar wat woorden lukraak achter elkaar zet, lijkt het net of er een dubbele laag schemert, ook al is er dus niet eens een eerste laag’) werkt maar op één manier bij woorden rond eten en drinken.

Dus prijkt er nu, met dank aan vrienden en familie, het volgende gedicht op mijn wc:

‘beautiful wiener, come to lunch. Smell, nibble, taste and chew. I am always hungry for you.’

Ik negeer wat dit alles over mij zegt.