Bij de harde stortbuien in Nederland van afgelopen week regende het nattigheid in het nieuws. Ondergelopen kelders, lekkende opslagruimten, onbetrouwbare dijken en dikke lagen modder. De nieuwslezer van de Publieke Omroep besloot het hierna volgende item – de overstromingen in Pakistan – aan te kondigen als ‘het echte nieuws over de watersnood’.

Slechts een enkele keer blijft zo’n persoonlijke toevoeging hangen. Want de rampenratelaar, die nu eenmaal ook mens is, had natuurlijk gelijk. Wat zich in Pakistan afspeelt is met geen pen te beschrijven. En bij zoveel in het oog lopend onderscheid benoemde ook hij de verhoudingen eens.

Of we ons moeten schamen voor problemen die vanaf een beroerder standpunt amper problemen zijn? Over verhoudingen gesproken. Zo wreef een Chinese vriendin mij onlangs in dat Nederlandse zorgen over geld geen pas geven omdat materiële onbezorgdheid hier in haar ogen vooral een kwestie van keuze is. Het is immers maar net wat je allemaal denkt nodig te hebben – brood en een dak is er, mits gezond bij verstand, voor iedereen.

Ik reageerde als door een adder gebeten en bitste terug dat zij in andermans schoenen zou moeten staan om te weten wat zulke zorgen voorstellen. Waarop ik werd overspoeld met een en al Chinese misère. Daarvan is er genoeg. Met arme kindermeisjes van het Chinese platteland die huis en haard achterlaten om welgestelde gezinnen in de stad de luiers om te binden kun je per slot van rekening een ondergelopen polder dempen. Dát, zo stelde de vriendin streng, waren pas echte zorgen. Wie in Nederland laat nou zijn gezin in de steek omdat er brood op de plank moet?

Met al die tweeverdieners, die de hele opvoeding en ontwikkeling van hun kinderen voor veel geld outsourcen zijn dat er genoeg, zou je zeggen. Inderdaad. Daar kiezen we in de ogen van de Chinese vriendin dus zelf voor.

Punt gemaakt.

Maar helpt het ook? Maakt het er andermans kelderleed of geldzorgen minder op? Welnee. Al kun je god danken dat je geen kindermeisje bent op het Pakistaanse platteland.

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

De woorden die uitdrukken dat iets ‘in’ is, dat zijn de woorden die zelf het snelste uit raken.

Zo ging het met woorden als je-van-het, tof, gaaf, wreed en te gek. Ze raakten in, en een paar jaar daarop was je een loser als je ze nog gebruikte.

Ik herinner me dat tof niet meer kon, dus werd het gaaf, en daarna cool. Na cool kwam vet. En nu is ‘hard’ aan de beurt. Hard is het nieuwe vet. En je kunt er veel mee. Iemand kan ‘hard gaan’; dat betekent volgens mijn informant (man, 22) dat je ‘lekker gaat’, bijvoorbeeld als je dronken bent, of ‘heel lekker met een meisje bezig bent’.

Je kunt ook ‘hard komen’. Dat is minder seksueel dan het klinkt. De informant: „Het betekent dat je er goed uitziet, of een enorm goeie swagger hebt. Of veel succes hebt.”

Maar je kunt ‘hard’ ook heel basic gebruiken. Stel, je ziet een mooi meisje fietsen. Dan kun je tegen je vrienden zeggen: „Hard.” Je vrienden kunnen antwoorden: „Keihard.” Aldus de informant.

Over het algemeen wordt aangenomen dat coolheidswoorden uit raken op het moment dat ouders ze gaan gebruiken. Toch klopt dat niet. Ik heb al verschillende ouders van pubers gehoord die ‘vet’ zeggen. Dan weet je: vet is een blijvertje.

Ooit zijn er nog dappere pogingen ondernomen om ‘leip’ erin te krijgen, maar dat is nooit echt gelukt, want ‘vet’ is te sterk.

Leip is als prins Charles. Zit eeuwig te wachten op de macht, maar zijn moeder (ergo: het woord ‘vet’) gaat maar niet weg, en waarschijnlijk gaat prins William er uiteindelijk met de kroon vandoor. (Waarbij prins William in deze veel te ver doorgevoerde metafoor staat voor ‘hard’.)

Want ‘hard’ wordt het wel, mensen. En als er pubers of vroege twintigers zijn die dit lezen: ik hoor jullie honende gegniffel wel. Want jullie zeggen al jaren ‘hard’, dus dzjieieieiezus, dit stukje komt wel heel erg laat.

Maar vergeet niet: ik ben mid-dertig, en stam nog uit de tijd dat alles gaaf was. Of, godbetert, tof.

paulien cornelisse

Alles is handel, ook de Holocaust. ‘I am the seller from the original Anne Frank chestnut’, meldt een mafkees op eBay. ‘On 21 november 2007 that chestnut sold for 10240 dollar. Now I am offering a tree grown out of an original Anne Frank chestnut.’

‘The Ultimate Souvenir’ roept een andere dwaas, die 750 dollar per kastanje wil. Op Marktplaats wemelt het van stekjes, stukken schors, takken (‘laatste stukken gaan nu d’ruit’) en kastanjes (‘doet u een rieel bod’, ‘Heb nog een halve emmer vol ! Dus OP IS OP !!!’).

Zelf heb ik nog een stekje in de aanbieding van de Major Oak uit Sherwood Forest, waar Robin Hood onder schuilde. De eikels gaan per opbod weg. Eerdere kopers hadden ook interesse in mijn zonnebloempitten, met bijbehorend certificaat van hun afstamming van Van Goghs zonnebloemen. Voorts, in een combipak met Berlijnse Muurgruis: de pik van Joseph Goebbels. Voor 12.000 mag-ie weg.

Zelfs handelaren zonder authentieke Anne Frank-gadgets kunnen aanhaken bij de business die oorlog heet. Zo biedt ‘JUMBAflame’ haardblokken aan die gemaakt zijn van (nee écht!) dezelfde kastanjesoort als de Anne Frankboom: ‘een haardblok welke van binnen ontbrand. Prachtig effect voor de zwoele avonden!’

Al die kastanjehandelaren hebben vast in hun handjes gewreven, toen Rob Trip in het Journaal met plechtige graftoon zat te verkondigen hoe die kastanje achter het raam voor Anne (snif) het symbool was (snif) voor de vrijheid.

Ke-tjíng, kassa. Fox News erbij. Reuters, CNN, kom er maar in! Sterven in Bergen-Belsen biedt een tienermeisje allerminst bescherming tegen exploitatie vijfenzestig jaar later.

Wat als die boom en haar loodzware stutconstructie op een kinderwagen was gevallen? Zou de Stichting Support Anne Frank Tree, die per se die zieke boom overeind wilde houden, dan hebben volhard? Die club schreeuwde destijds moord en brand, alsof het omkappen haast een daad van antisemitisme was.

De stap van bevlogenheid naar fundamentalisme is een kleine.

Vraag: hoeveel bomen zijn er gekapt om die 20 miljoen exemplaren van Anne Franks dagboek uit te kunnen geven?

Christiaan Weijts

Eberhard van der Laan voelt zich als een vis in het water, daar in Amsterdam. Net op tijd is hij weggevlucht uit dat naar rechts gerukte Den Haag. Nooit meer hoeft hij zich te conformeren aan provinciale coalitiepartners met provinciale gedachtes. Nooit meer geïnterrumpeerd worden door de zoveelste zachte G.

Als burgemeester van Amsterdam mag hij eindelijk weer baden in de waarden van weleer. Ouderwetse solidariteit. Subsidie voor alles en iedereen. Onveiligheid is een gevoel. Als Amsterdammers het voor het zeggen hadden gehad in Den Haag, was GroenLinks even groot geworden als het CDA en de PVV bij elkaar.

De nieuwe burgemeester maakt zich lokaal dus ook buitengewoon populair door nu te weigeren het kraakverbod uit te voeren. Er bestaat in Nederland al bijna een decennium een Kamermeerderheid voor een kraakverbod, maar Eberhard trekt zich daar, namens Amsterdam, niets van aan. Dan mag er in de rest van Nederland wel een rechtse wind waaien, Amsterdam blijft Amsterdam. En in Amsterdam wordt ook dit linkse pareltje uit de jaren zestig zorgvuldig geconserveerd.

Sterker nog, uit solidariteit met de krakers gaat de gemeente nu zelf ook een potje huisje stelen. PvdA wethouder Freek van Ossen vindt het gerechtvaardigd om eigenaren die zich niet inschrijven en niet vaak genoeg logeren in hun tweede huis, te verplichten om dat huis beschikbaar te stellen voor sociale huur. Waar krakers nog een jaar leegstand af moeten wachten, is dat voor de gemeente Amsterdam geen voorwaarde. Ook al logeert de eigenaar maar een paar nachten per maand in zijn huis, bijvoorbeeld als hij heeft overgewerkt, of vroeg weer op kantoor moet zijn, dan nog vindt de gemeente dat iemand zonder baan meer recht heeft op dat huis dan de eigenaar zelf.

De rest van Nederland vindt dat niet. De rest van Nederland vindt het tijd dat Nederlandse huiseigenaren, waar ze ook wonen, beschermd worden tegen krakers. Dat Amsterdam het kraakverbod niet alleen opzij schuift, maar ook zelf huiseigenaren gaat opjagen, bewijst dat onze hoofdstad hopeloos achterloopt. En Eberhard snel op de vingers moet worden getikt.

rosanne hertzberger