Via een vriendin hoorde ik dat twee gezamenlijke vrienden gingen trouwen. Om over het enigszins genante aspect dat ik hier niets van wist heen te praten, zei ze haastig: „Maar het wordt geen grote trouwerij ofzo. Ze hebben voor de gratis dag gekozen.” Er zouden maar een paar mensen komen, de huwelijksuitnodiging was een mailtje. Omdat ik er toch graag bij wilde zijn, vroeg ik hoe laat de plechtigheid zou plaatsvinden. Dat was half negen ’s ochtends. Anders was het niet meer gratis.

lees verder›