Rob Wijnberg: Monddood
De eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik nog nooit van verzetsheld Willem Arondéus had gehoord, laat staan van de lezing die naar hem vernoemd is, maar na vorige week was er geen ontkomen meer aan. Thomas von der Dunk had kennelijk zijn laatste 341 columns uit de Volkskrant gebundeld tot een voordracht, die tot ontsteltenis van de commissie-Arondéus allemaal over het fascistische karakter van de PVV bleken te gaan. Waarop, god mag weten waarom, „in overleg met Hero Brinkman” werd besloten de lezing te schrappen.
„Ha Hero, ja met mij. Zeg, ik heb hier dat stuk van Von der Dunk voor me, waarin jouw partij achtduizend woorden lang wordt vergeleken met de NSB. Wat vind jij? Doen?”
Afijn, twee uur later stond de lezing natuurlijk al in volle glorie op de site van de Volkskrant en had de redactie van Pauw & Witteman reeds een stoeltje klaargezet om Thomas nog eens op primetime te laten samenvatten wat hij precies had willen zeggen voordat hij ‘gemuilkorfd’ was. Toen bleek algauw de ware reden waarom de vrijheid van meningsuiting hier op het spel stond: Thomas krijgt nog steeds zijn kaken niet van elkaar als hij praat.
De conclusie die je uit deze zoveelste vrije-woordepisode kan trekken, is in ieder geval dat er tegenwoordig niets beter is voor je vrijheid van meningsuiting dan monddood te worden gemaakt. Ik bedoel: sinds Geert voor haatzaaien terechtstaat, is zijn advocaat vaste presentator van de nieuwe actualiteitrubriek Pauw & Moszkowicz geworden en heeft de verdachte zelf al zeker vijf integraal uitgezonden Arondéus-lezingen gehouden over hoe de Linkse Talibaan in toga tegenover hem het vrije woord om zeep geholpen heeft. Zo gaat dat inmiddels altijd: nog voor je Noord-Korea te berde hebt gebracht, is er al een persconferentie geregeld, ben je in no time trending topic op Twitter en sta je binnen de kortste keren in het illustere rijtje Meest Geciteerde Denkers Sinds Plato en Marx. Nee, monddood word je niet gauw meer in Nederland.
Doofstom, dat wel.
