Kelemboots, vrouwenlaarzen gemaakt van oude tapijten uit Marokko, ik had me er nooit zo in verdiept. Zaterdag zat ik er per ongeluk middenin, in deze trend. De Stadskantine in Amsterdam, een plek waar je normaal prima kunt werken, zat vol opgewonden vrouwen – veel met vriendinnen, een enkeling met een zichtbaar balende vriend.

In de kelder was een sale, een volgens de aanwezige vrouwen ‘uniek’ gebeuren.

Theo Panzer, een op Ibiza woonachtige Duitser van 68, zat in de kelemboots, en was de avond ervoor halsoverkop met tweehonderd paar laarzen naar Amsterdam gereden. Theo leek me een vriendelijke man en ik vond ‘Panzer’ een geweldige achternaam voor een Duitser.

lees verder›

De Verenigde Staten zijn wel aan meer schuld dan het onvermogen die af te lossen. Het eindeloze gesteggel inspireert te slechtsten. Niet alleen de on-democraten van deze wereld pijnigen hun hersens om te begrijpen wat zich daar afspeelt. Dat doen we allemaal. Maar het zijn die eersten die er garen bij spinnen. Een democratie in staat van verwarring zien is altijd goed voor de duurzaamheid van politieke onvrijheid.

Zo herinner ik mij het onbegrip over het (on)nut van de ponskaart voor het democratisch proces in de VS nog goed. Onder de onvrijen in het communistische theater was de verwarring groot. Was het werkelijk mogelijk dat ‘chads’, of de restpapiertjes van een onzorgvuldig doorgedrukte keuze, de democratische verkiezing van een president 47 dagen kon vertragen? Het was mogelijk. Volgens de overwinnaar was het zelfs een ode aan de democratie. Niet dat iemand er iets van begreep, laat staan de onvrijen die zo naar vrijheid verlangden.

lees verder›