En, wat zeggen ze op Twitter? Die vraag werd me vorige week zo’n 25 keer gesteld, terwijl de camera’s van Nederland 3 liepen. Ik was de ‘twitterman’ in het laboratorium van de publieke omroep. Elke laatste zomerstopweek tonen de omroepen onder de noemer TV Lab experimenten aan het publiek en tussendoor moest ik vertellen hoe de mensen op Twitter daarop reageren. Van Mick Jagger-lookalikes tot een actrice die haar iPhone verkeerdom vasthield: niets ontging twitterend Nederland.
Het kan zijn dat één of andere Ahmadinejad-adept nu over mijn burgerservicenummer beschikt met bijbehorend wachtwoord. Misschien kent hij ook de precieze toedracht van de diefstal van mijn fiets waarvan ik vorige maand online aangifte deed met DigiD. Met de kennis van nu kon ik in juli niet weten of ik nou aangifte deed bij de Politie Amsterdam-Amstelland of bij de Iraanse Revolutionaire Garde.
Misschien moet ik er wakker van liggen, van dit DigiNotar-gedoe, maar het lukt me nauwelijks. Als alle fietsen openstaan, wat is dan de kans dat ze precies de mijne stelen? En als ze mijn persoonsgegevens hebben, samen met die van miljoenen anderen, wat kunnen ze er dan mee daar in Iran?
Verderop in mijn straat wordt een gevel vernieuwd, het hele gebouw is ingepakt met groen plastic en de stoep is bedekt met gruis. Vanaf ’s ochtends vroeg staat er een groepje mannen in witte overalls op de steigers te boren, schuren, schreeuwen en zingen.
Nu gebeurt het wel eens dat ik precies voorbijloop op het moment dat de werkmannen aan het schaften zijn. Ze doen dit altijd op een bankje, op een rij, plastic zakken met eten in de hand. Zodra ik zie dat ze daar zitten, pal op mijn route, aarzel ik. Ik word namelijk zenuwachtig als ik een groep pauzerende werkmannen moet passeren. In mijn hoofd gebeurt er dan dit:
