Het gaat slecht met het boekenvak, verzucht de redacteur. „Mensen lezen niet meer.” „Nee”, antwoord ik. „Echt zonde. Boeken zijn te gek.” En terwijl ik het zeg, denk ik: wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een boek uitgelezen?
Het is niet erg dat er ook een columnbundel van Albert Verlinde in mijn boekenkast staat
Deze gedachte verrast me: ik heb mezelf namelijk altijd als een toegewijde boekenlezer gezien. Als kind was ik lid van de BiebBus, een bus vol kinderliteratuur die vlakbij ons huis parkeerde. Daar werkte ik systematisch de rijen boeken af, waar ik eerst las over Griezelbussen (Paul van Loon, ik <3 je) en het meisje Bianca en haar paarden (ik had een haat-liefdeverhouding met het fenomeen paard: ik wilde er een hebben, zo een die ‘mijn emoties aanvoelde’ en ‘slechts een lichte aanraking’ nodig had om te weten waar ik naartoe wilde, maar als ik een echt paard zag, was ik voornamelijk doodsbang), en later De Kinderen van Moeder Aarde-trilogie (vol enigszins intimiderende vrouwenmaatschappij-propaganda).
