Ilja Leonard Pfeijffer: Pacifistische hooligans

In de wandelgangen staan ze bekend als de platvoetindianen. Zij zijn de hardcore partijleden van GroenLinks die op elk partijcongres komen opdagen met hun linnen tasjes uit de jaren tachtig, waarop in verbleekt Deens nog net staat te lezen dat ze ‘nej tak’ nog steeds tegen kernenergie zijn, om elke pragmatisch ingestelde partijleider op verzuurd onwelriekende manier te dwarsbomen. Dat doen ze uit principe, omdat ze zichzelf beschouwen als de achterban. Ze zijn meer als een aanlopend achterwiel dat de boel bij voortduring piepend loopt af te remmen. Zij zijn de pacifistische hooligans die het met hun wangedrag verpesten voor alle anderen. Zij zijn de oorzaak van de malaise in GroenLinks.

Ze zijn vernoemd naar Leo Platvoet, de opperindiaan, die zichzelf beschouwt als de oprichter en morele peetvader van de partij. Er is geen partijleider geweest die geen bloedhekel aan hem had.

Dinsdag publiceerde hij een opiniestuk in deze krant met de titel ‘Heeft de toekomst zin in GroenLinks?’

Opiniestuk is misschien een groot woord. Het is een stukje knarsend en piepend mulo-proza dat zichtbaar met grote moeite aan een beperkt intellect is ontworsteld. Zijn analyse van de oorzaak van de huidige crisis in de partij is even voorspelbaar als onthutsend: zo had hij, de Grote Oprichter, het niet bedoeld. Het is allemaal de schuld van partijleiders die afweken van zijn lijn en niet luisterden naar zijn indianen. ‘De liberale koers van Femke Halsema gaf de klaroenstoot tot die verdeeldheid.’ Die ridicule metafoor staat er echt.

Dat Platvoet op dit moment van diepe crisis de tijd rijp acht om zijn gram te halen op Femke Halsema getuigt van meer dan domheid. Het is de laffe daad van een loser die een impasse misbruikt om alsnog proberen te winnen van iemand die altijd in alle opzichten superieur aan hem is geweest. Het is de lage rancune van de kabouter jegens een reuzin aan wie hij nooit zal kunnen tippen.

Ik eis een royement. En als dat betekent dat GroenLinks met haar zelfbenoemde oprichter wordt begraven, des te beter. Dan laten we het afgebrande tentenkamp aan de indianen en gaan we onder een nieuwe naam verder met Femke en Jolande.