De afgelopen maanden had ik allerlei alternatieve scenario’s bedacht. ‘Wat als we nou ieder vier uur per dag voor hem zorgen, en dat de ander dan gauw gaat werken?’ ‘Wat als we een oudercommune oprichten en een kleurig zaaltje huren, en dan om de beurt op tien baby’s tegelijk passen?’ ‘Wat als ik nou stop met werken, of jij? Dan hoeft hij niet naar de crèche.’

Maar hoe goed die ideeën me ook leken, elke keer kwamen we erop uit dat de crèche toch beter was. Voor ons, en voor ons zoontje. Voor ons omdat we dan niet met harige mensen in een commune hoefden te gaan wonen. En voor ons zoontje omdat hij, kijkend door de spijlen van de crèchebox, de nodige levenslessen kon leren van door de wol geverfde peuters die al soepstengels konden eten en vingerafdrukken op ramen konden maken.

Lees verder

Ik heb die neiging ook weleens vlak voor het weekeinde, om de handdoek in de ring te gooien en ermee te stoppen. Maar vlak voor dit weekeinde stopten er wel heel veel mensen mee. Camiel Eurlings stopte, Hans van Mierlo stopte, Wouter Bos stopte, Job Cohen stopte (als burgemeester) en Paula Sleyp stopte. (Paula Sleyp, je weet wel, Paula, het oude Belgische vrouwtje van Sesamstraat, die achtentwintig jaar lang gesprekjes heeft gevoerd met een muis, een hond en een grote blauwe vogel. Achtentwintig jaar. Om met Tommie te spreken: ‘Poe hee.’)

Lees verder

‘Ik meld het u maar vast, ik ben niet glamoureus. Vooruit, een tikje misschien. Maar niet zoals de landbouw, de natuur en ons voedsel dat zijn. Die prikkelen de zintuigen.” Aldus Gerda Verburg in haar editorial in de Gerda, haar eigen woest omstreden personality-glossy.

Een vrouw die zichzelf minder glamoureus vindt dan de landbouw, lijkt me geen type dat erg vol is van zichzelf.

En toch vond gisteren heel politiek Nederland dat Gerda Verburg een enorme eigengeiler was omdat zij de Gerda had gemaakt, en die had ingestoken bij miljoenen Libelles en Margrieten.

Lees verder

Op straat raak ik de laatste paar dagen ontzettend afgeleid door Zeemanaffiches. Want dit keer staat er geen lachende, lichtelijk oranje vrouw in een bruine tuniek op, of een lachende, lichtelijk oranje vrouw in een 100 procent nylon parka, nee, dit keer staat er een lachende, lichtelijk oranje vrouw in een harembroek op. En daarbij staat de mededeling ‘Harembroek 3,99’.

Die mededeling bezorgt mij opgewonden tintelingen.

Dat komt zo.

Ik wil al een tijdje een harembroek. Maar de harembroek is net zoiets als de nerdbril, de gestreepte Sonia Rykiel trui-jurk, het korte laarsje met open teen, en sinds kort ook weer de goede oude tulband: vrouwen vinden hem leuk, en zelfs sexy, en mannen vinden hem een probaat anticonceptiemiddel. Of, misschien nog erger, dolkomisch.

Lees verder

Ik ben nu drie maanden moeder, en ik heb al een bakfiets.

Daarin zit Benjamin, mijn zoontje, in zijn Maxi-Cosi tussen allerlei nylon riemen en stalen veiligheidsconstructies, en kijkt me stralend aan. Tot de hoek van de straat, want dan zakt hij weg in een diepe, glimlachende slaap, waaruit hij zelfs door de hoogste stoepranden en verkeersdrempels niet gewekt kan worden.

Toch roep ik bij elke bobbel op de weg ‘Sorry!’ tegen hem, uit een reflex. Dat zal wel bij het eeuwigdurende, aanhoudende schuldgevoel horen dat je als moeder gratis bij een kind krijgt.

Lees verder

Ik zal het bekennen, al loop ik het risico dat iedereen mij zal beschouwen als een hopeloos ouderwets persoon: ik kijk films altijd in twee dimensies. Volstrekt belachelijk natuurlijk, want een beetje film komt tegenwoordig uit in 3D, en een beetje filmganger ziet hem ook in 3D.

Toen zelfs mijn vierenzeventigjarige vader naar 3D-films bleek te gaan (Avatar, nota bene), vond ik het tijd om dat ook eens te doen. Het werd de 3D-Alice in Wonderland.

Er was me verteld dat je bij zo’n film een schoon brilletje krijgt, verpakt in plastic. Dat had me gerustgesteld, want ik kan me onmogelijk in een film verliezen, hoe driedimensionaal hij ook is, als ik constant zit te denken aan het neusvet en oorsmeer van de vorige kijker. Maar ik kreeg geen nieuw brilletje. Ik kreeg een gebruikte bril, met oorsmeer en neusvet er nog aan, en een doekje om hem zelf schoon te maken.

Lees verder

Er zijn heel wat manieren om reclame te maken voor een nieuw boek, maar een van de beste is, denk ik, als Pieter Storms zegt dat hij de auteur ‘tot onder de knieën’ wil ‘doorzagen’ en het boek eigenhandig ‘uit de winkels gaat trekken’.

In de hoop dat ik Pieter Storms met zijn oude breekijzer in de boekhandel zou aantreffen, ging ik zaterdagmiddag dus op zoek naar Nina, de ongeautoriseerde biografie van Nina Brink, allang niet meer Mevrouw Worldonline, maar tegenwoordig vooral Mevrouw Storms. Het boek, geschreven door ex-Quote-redacteur Eric Smit, was in Amsterdam al halverwege de middag overal uitverkocht, want ik was natuurlijk niet de enige die tijdens de saaie weekendboodschappen uitkeek naar een Pieter Storms in actie.

Lees verder

Ik heb ooit een stukje over Almere geschreven, omdat mijn vriend daar woonde. Het stukje ging over een stel babyzwaantjes dat vastzat op een boot.

Die column is kennelijk nogal blijven hangen, want ik werd de laatste tijd vaak opgebeld door journalisten die in het kader van de gemeenteraadsverkiezingen wilden praten met ‘een leuke Almeerder’. Ik vond dat best een aardig compliment, maar ik ben geen leuke Almeerder. Ik ben namelijk geen Almeerder.

Inmiddels begrijp ik wel waarom ze mij steeds belden. Zo veel leuke Almeerders zijn er niet, blijkt uit de uitkomst van de gemeenteraadsverkiezingen. Almere is PVV City, en dat is niet echt leuk. Vind ik dan.

Lees verder

Mensen die verslavingsgevoelig zijn, kunnen deze column beter niet lezen.

Onlangs kreeg mijn vriend een iPhone. Dat zorgde voor allerlei spanningen in onze relatie. Hij had mij namelijk jarenlang afgeraden een iPhone te nemen, omdat het een ‘onhandig apparaat’ zou zijn, wat ik bovendien ‘onmiddellijk zou laten vallen’.

Nu zat hij zelf dag en nacht met dat onhandige apparaat in zijn knuistjes, dolgelukkig. Met mij praten was er niet meer bij, of het moesten korte zinnen zijn die steevast begonnen met de woorden: „Weet je waar óók een app voor is?”

Lees verder

Ik loop al dagen met Agnes Kant in mijn hoofd, en dat maakt me moe. Het komt niet door haar opmerking dat Geert Wilders gevaarlijker is dan moslims, want dat wist ik allang. Het komt door haar aanstekelijke lied ‘Jij Ik Wij SP’.

Zoals ze bij de SP vaker doen, hebben ze voor de verkiezingscampagne een clipje gemaakt om het socialistische gedachtengoed uit te dragen. In het clipje danst Agnes Kant in het rond op hele kleine gympjes en in een klein, strak broekje en zingt daarbij alsmaar ‘Jij Ik Wij SP, Jij Ik Wij SP, Jij Ik Wij SP, Jij Ik Wij SP’. Ze draagt ook een smalle, rode stropdas.

Lees verder