Bouwfonds schreef een wedstrijd uit om een flat in de Haagse
wijk Morgenstond op te hippen. Volgens de architecten die hun
plannen lieten zien, kon dat met overdekte palmentuinen, veel
kroonluchters, een New York Pizza in de kelder en “het
trappenhuis als ontmoetingsplaats’.

Ik dacht terug aan mijn vorige huis, waar de trap ook een
ontmoetingsplaats was, voornamelijk voor junks uit de buurt die
bevriend waren met mijn buurman. Die flat was zijn tijd ver
vooruit.

Parken en bomen wil de pomohedo niet, want parken en bomen
vindt hij eng. En de pomo hedo wil vooral het gevoel hebben dat
hij, hóp, in het centrum is – een “hopmoment’ heet dat in
architectentaal.

lees verder›

Deze vijf bevallingen staan allemaal op de unieke dvd die te koop is op
de Negen Maandenbeurs. Verward stond ik bij de stand waar de dvd
aangeprezen werd, en stelde me een vrouw voor die tegen haar vriend zei:
‘Zullen we vanavond dan de onvolkomen stuit bekijken?’

Er zijn dingen die ik maar moeilijk begrijp, maar misschien is dat omdat
ik zelf geen kinderen heb.

Kinderen krijgen, bleek op de beurs, is constant in angst leven. Voor
het kind komt begint het al. Dan vrees je bijvoorbeeld dat hij lelijk
wordt. Daarom adverteert de firma Echo Vision met de slogan No Surprises!
en een affiche van een lelijke baby die uit een ei kruipt. De boodschap:
maak nú een 3D-echo, dan sta je straks niet zo raar te kijken als je baby
onknap blijkt.

lees verder›

Omdat ik niet van voetbal houd, lette ik op andere dingen.
Eerst deed ik met mezelf het spel Herken de Moslimhomo, maar dat
liep nergens op uit. Dan maar vergelijkend onderzoek. Conclusie:
de moslims voetbalden het beste. Steeds als ze scoorden, zei
commentator Howard Komproe: “Misschien was het de hand van God.“
Niks hand van God, de moslims waren gewoon het fanatiekst. Ze
deden zelfs aan warmlopen. De homo’s en latino’s daarentegen
hadden meer supporters meegenomen, in de gedaante van hordes
knappe vriendinnen.

lees verder›

Wat was ik blij dat te horen, vooral dat van die diepgang. Ik kom
namelijk uit een groot geslacht van vegetariërs, al zijn sommigen in mijn
familie bitterbalvegetariërs. Dat betekent dat ze wel bitterballen eten
‘omdat die niet op vlees lijken’. Mijn opa en oma waren al vegetariërs in
de Tweede Wereldoorlog. (En ook erna, trouwens. Dus dat je niet denkt: ja,
zo kan ik het ook.)

Marly van der Velden won de prijs. Zij is achttien en speelt in Goede
Tijden Slechte Tijden de rol van Nina Sanders (ik ben dol op soapnamen, en
Nina Sanders vind ik een zeer goede soapnaam). Bij de mannen won Antonie
Kamerling, maar hij was er niet bij. Hij was ‘op een vegetarische vakantie
met zijn dochter’, verklaarde Thieme. Ik probeerde me daar van alles bij
voor te stellen, maar kreeg niet direct een beeld.

lees verder›

Ik ben van de school die vindt dat dodenherdenkingen leuk moeten zijn.
In de buurt waar ik opgegroeid ben, niet ver van het Museumplein, was 4 mei
altijd het sociale hoogtepunt van het jaar. Iedereen kwam samen rond het
monument in de buurt en na de twee minuten stilte volgde twee uur luid
bijgeklets. Het werd op een gegeven moment zo sociaal dat ik uitweek naar
een stiller monumentje, omdat ik bepaalde mensen niet tegen het lijf wilde
lopen. Voor je het weet heb je elk jaar een middelbare schoolreünie.

lees verder›