‘I promise… I promise.” Je hoort het hem nog zeggen in het filmpje, tegen een slachtoffer van Joseph Kony: hij, Jason Russell, zou die oorlogsmisdadiger gaan pakken vóór het eind van het jaar. Promise.
Hij werd gek van zijn eigen egomane humanisme
Het filmpje Kony 2012 trok al in de eerste week honderd miljoen kijkers. Op het hoogtepunt werd er 1.200 keer per minuut ‘#STOPKONY’ getweet. Het werd het Gangnam Style der goede doelen.
Sommigen menen dat je niet over iets kleins mag praten als er tegelijkertijd iets groters gebeurt. Zulke mensen gebruiken vaak het woordje ‘terwijl’. Ze zeggen bijvoorbeeld: „Heel Nederland heeft het over een wálvis, terwijl Amerika rouwt om een schietpartij.” Of: „Heel Amerika heeft het over een schietpartij, terwijl in Pakistan onschuldige kinderen omkomen door drones.”
Dat we de bultrug
een naam geven is vooruitgang
Co Verdaas, de gevallen staatssecretaris, stuurde maandag een mail aan zijn vrienden waarin hij uitlegde wie hij was. Want: „Het beeld dat wordt weggezet, vreet toch aan Marion en mij”. (Marion is, denk ik, zijn vriendin.) Die mail lekte uit. Dat was op uitdrukkelijk verzoek van de schrijver, want twee keer roept hij zijn vrienden op de mail te delen, „met wie dan ook”. Via zijn vriendenkring stuurde hij ons dus een persbericht. De boodschap daarvan: ja, ik declareerde verkeerd, maar nee, ik ben géén graaier.
Onder het kopje ‘sponsors’ staan namen vermeld als: ‘Relaxfauteuils’ en ‘Opslagruimte Roermond’. Het lettertype op de voorpagina is nog de Verdana, een font dat rond het jaar 2000 hip was onder webdesigners. Als behang een foto die vervaagt naar de achtergrondkleur; zo’n fade was toen cool.
Dit is internet zoals het ooit was bedoeld: simpel en functioneel
Mick’s Rijmwoordenboek – www.rijmwoordenboek.nl – stamt uit de tijd van het inbelmodem en is sindsdien nauwelijks veranderd. Elk jaar rond sinterklaas is het heel even één van de best bezochte sites van Nederland. Want het design is weliswaar verouderd en foeilelijk, maar de service werkt verder prima. Zoek op ‘tierelier’ en je krijgt ‘knuffeldier’.
Sinds vorige week twittert Geert Wilders ook in het Engels, liet hij weten op geertwilders.nl. Zijn Hollandse account heeft 220.000 volgers – „which is more than the account of the Dutch Prime Minister” – en er is nu dus ook een Engelse versie, voor al zijn „international friends”.
Hup Geert, van die bank af als je ballen hebt. Tahrir is calling
Geert gaat globaal. Knettergek wordt totally nuts.
In India eet men met rechts, zegt mijn reisgids, want de linkerhand is onrein. Eten met links geldt als een gruwelijke faux pas: „Het beste hou je je linkerhand onder de tafel, uit het zicht.”
Waar blijft de revolte tegen het anatomische standsverschil ?
Dat klinkt wat hysterisch, maar toch: in restaurants zie je af en toe linkerhanden slap in de schoot van de eters hangen. Verstoten ledematen. Links is hier het sloofje voor de smerige klusjes, zoals: je achterwerk afvegen. Het hogere werk – cadeaus overhandigen, dineren – is het voorrecht voor rechts.
Dit schrijf ik vanaf een olifant. Tenminste, zo voelt het: ik heb de deining van het beest nog in mijn lijf. Ik ben in Jaipur, India. In deze stad is een ritje met een olifant de officiële, onontkoombare attractie. Je hobbelt in een bakje op de rug van het dier naar het toverpaleis van de maharadja op heuvel, waar ook de tempel is van een Hindu-god, die whiskey lust. Daar krijg je op je voorhoofd een rode stip.
Bloemen en kleuren: armoe is in India vrolijk en Disney-achtig
Michael Boogerd heeft volgens de Oostenrijkse justitie bloeddoping gebruikt. Onze Boogie is nu ook een soort Lance, alleen zonder goed doel. Het zoveelste bewijs dat de wielrennerij een Fukushima is geworden. Dat is niet alleen slecht voor het wielrennen, maar ook voor de sport in het algemeen, en dus voor de mensheid. En voor de NOS, waar Boogerd bijklust als kenner.
Elke wijk zal zijn eigen helden krijgen. Dichtbij. Aanraakbaar. Clean
Daarom acht ik de tijd rijp om naar buiten te treden met mijn reddingsplan voor de sport, waar ik de afgelopen maanden in het diepste geheim aan heb gewerkt. Dat plan is heel simpel: verbied professionele sport en stimuleer amateursport. Want het ging mis met de sport, toen die professioneel werd. Logisch: zodra je ergens geld mee kunt verdienen, worden de belangen groot, en zodra de belangen groot zijn, loont bedrog. Je gaat geen bloeddoping gebruiken als je alleen een vaantje kunt winnen. Om de sport te redden, moeten we de belangen dus kleiner maken. Dat kan alleen als we profsport verbieden.
Hoeveel ballen geven we Sandy? Want het was natuurlijk geen orkaan, maar een film, die maandagnacht in New York in première ging. Misschien is het onkies, een natuurramp als amusement, maar de Amerikanen zelf hadden daar geen moeite mee. Die maakten grapjes over de kapsels van New Yorkse hipsters die nu in de war raakten door de harde wind. Kledingketen American Apparel kwam met een ironische kortingsactie: ‘Hurricane Sandy Sale’, voor ‘als je je verveelt tijdens de storm’. En op Twitter was de voornaamste vraag welke impact deze ramp zou hebben op het medialandschap: zou fotodienst Instragram zich nu eindelijk bewijzen als serieus nieuwsplatform?
Jongstleden zondagmiddag omtrent twee uur bewerkte een 47-jarige man met een bijl een incheckpaaltje op station Ede Centrum. De man was in woede ontstoken, zo meldde de politie, omdat de paal defect was. De bijl droeg hij toevallig bij zich; hij was tuinman.
Fysiek geweld tegen fysieke objecten heeft iets ontroerends
Interessanter dan dit berichtje zelf waren de reacties die erop volgden. De verdachte werd op diverse fora geprezen als held (‘Strakke aktie, kut OV-chip’, bijvoorbeeld, of ‘Haha, meesterlijk’). Op mijn eigen timeline zag ik keurige, vredelievende burgers – mijn vrienden – de tuinman prijzen. Of op zijn minst om hem glimlachen. Zo was ook mijn eerste reactie: deze man deed wat wij allemaal wel eens willen, maar nooit durven.
