Ernst-Jan Pfauth

Columns door Ernst-Jan Pfauth

Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Hij is nu chef Internet NRC Handelsblad en nrc.next. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl en hij is @ejpfauth op Twitter.

Ik durf te wedden dat ik de eerste ‘Ernst-Jan’ op Facebook was. De dag na de Superbowl van 2007 werd ik lid. Ik liep stage in New York en had de groep Amerikanen met wie ik de wedstrijd keek ernstig in verlegenheid gebracht toen ik toegaf nog geen lid te zijn van het universiteitennetwerk. Dat ze zo’n jongen in huis hadden gehaald…! Een outcast! Dus maakte ik de dag erna braaf een account aan en vocht me zo weer een weg terug in de groep.

Facebook heeft niks meer met vriendschap te maken

lees verder

‘Sociale media maken ons geestesziek, dom en asociaal. Ze stimuleren verkokering en egotripperij, tasten ons geheugen aan, voeden Big Brother-situaties en sensatiezucht, zetten aan tot terreur, bedreigen privacy en creativiteit en zijn manipulatief’, lees ik in mijn krant. Overgenomen uit een rapport van de ‘Slow Tech-beweging’. Als ik zulke „we gaan kapot aan het internet”-stukken lees, neem ik opeens een gewoonte van mijn opa over. Hij leest de krant met een pen in zijn hand. Elke spelfout die hij tegenkomt, moet het ontgelden.

lees verder

Chris Hughes (1983) heeft een babyface, een nette scheiding in zijn blonde coupe, is goed voor minstens 600 miljoen dollar en is eigenaar en hoofdredacteur van The New Republic, een soort Amerikaanse Groene Amsterdammer. Zijn fanblog heet dan ook ‘Chris Hughes is Better Than You’. Hughes, kind van een krantenverkoper en middelbareschoollerares, groeide op in een conservatief gat en zocht een way out. Hij tikte op Yahoo ‘Best High Schools in America’ in, werd aangenomen op de oude school van de Bush-presidenten, kwam daar uit de kast en vervolgde zijn studie op Harvard. Zijn roommate Mark was daar met een grappig project bezig: ‘The Facebook’. Hughes bedacht het legendarische uitrolsysteem, waarbij Facebook nieuwe universiteiten één voor één aansloot.

lees verder

Woensdagavond bracht ik door met een ondernemer die één van de eerste westerse miljonairs in Birma probeert te worden, een vrouw die in alle Braziliaanse restaurants van Nederland wil eten en een jongen die antieke lampen uit verlaten Oost-Duitse militaire complexen redt. Deze avonturiers hadden één ding gemeen: ze willen over hun belevenissen bloggen. Zodat andere pioniers in Birma, Braziliaanse restaurantuitbaters en lampenliefhebbers van hun kennis en ervaringen kunnen profiteren. Daarom gaf ik ze die avond een blogworkshop.

lees verder

‘Dat moet je als muziek in de oren klinken, Ernst-Jan”, zei de dagvoorzitter om de vijf minuten. Ik stond op het podium. Een debat over ‘het nieuwe werken’. Mijn ‘tegenstander’ was een hoogleraar. Elke keer als ze iets betoogde over technologie – „werknemers voelen zich door smartphones verplicht altijd bereikbaar te zijn en raken daar gestrest door” – stemde het publiek tegen die stelling. Via Twitter, driftig tikkend op hun smartphones – waar ze helemáál niet gestrest van raakten. „Dat moet je als muziek in de oren klinken”, zei de dagvoorzitter dan.

lees verder

‘Hey Arie, waarom kan ik je papieren boek wel als midprice kopen, maar de ebookversie niet?” Dat twitterde een lezer onlangs over Arie Boomsma’s roman De Relishow (2011). „Geen idee, gek eigenlijk”, twitterde de auteur terug. Vooral omdat een boek van bits en bytes goedkoper is om te maken dan zo’n ding van papier. Maar bange uitgevers houden de prijzen van ebooks kunstmatig hoog om zo een eeuwenoud verdienmodel te redden. Het lukt ze voorlopig goed. Ik reken regelmatig 15 euro af voor een boek uit de iBookstore. Van harte gefeliciteerd met deze kortetermijnstrategie, denk ik dan. Geniet er nog maar even van. Want binnenkort komt webgigant Amazon de boel opschudden in Nederland.

lees verder

Wie een anonieme carrière in de porno-industrie ambieert, kan dat beter vergeten. Sterker nog, wie denkt dat hij al een anonieme seksfilmcarrière achter zich heeft liggen, zit er ook naast.

Seksend op het web? Check het even

De pornoboeren hebben een nieuwe techniek ontdekt: gezichtsherkenning. Op sites als sexfacefinder.com kun je een foto uploaden van iemand die je het liefst in een seksfilm ziet spelen. De buurman bijvoorbeeld. Sexfacefinder.com doorzoekt de database of de buurman ooit voor een camera heeft gecopuleerd. Als dat niet zo is, zoekt sexfacefinder.com een paar look-a-likes voor je op.

lees verder

Vies, duur en onhandig. Waarom schaffen we contant geld niet af, zegt journalist David Wolman. Doe als in Kenia, dat volop mobiel bankiert.

Cash is ouderwets, duur om te maken, moeilijk te beveiligen, makkelijk na te maken, slecht voor het milieu en, zegt de Amerikaanse journalist David Wolman: cash is vies. „Een biljet is door talloze handen gegaan en stikt van de bacteriën.” Daarom moeten we volgens Wolman van contact geld af. Hij schreef het boek The End of Money (2012), en kwam vorige week zijn cashloze evangelie op het Haagse Border Sessions Festival verkondigen.

lees verder

Dankzij sommige familieleden die de AOW-gerechtigde leeftijd naderen ontvang ik af en toe een kettingmail. Ja, een kettingmail. Weet je nog? Eind vorige eeuw, begin deze eeuw: zo’n bericht DAT JE METEEN AAN TIEN MENSEN MOET DOORSTUREN ANDERS GA JE DOOD. Die bestaan dus nog, alleen zijn ze nu vaak politiek getint. Een tikkeltje populistisch ook. Zo gaat een afbeelding van een aap met een forse balzak rond met de tekst: ‘Politici en apen: de hele dag niksdoen en je zakken vullen’.

lees verder

Ze hebben MSN vermoord. Als een vod ingeruild voor Skype, omdat dat overzichtelijker is voor moederbedrijf Microsoft. Hoewel ik al jaren niet meer chat, doet het nieuws toch pijn. Het was dé service die samenviel met de opkomst van ADSL. Zat je daar als puber: eerst nog met een trauma door al die ruzies met ouders over te hoge telefoonrekeningen, gekloot met lange telefoonkabels en telefonische onbereikbaarheid, omdat je online was. En opeens was daar ADSL. Supersnel, en ALTIJD online. Je hoefde ook geen nare chatrooms meer op te zoeken, want al je vrienden stonden overzichtelijk in een lijstje op MSN Messenger. Als ik nu die oude MSN-geluidjes hoor, word ik overspoeld door nostalgiegevoelens – ‘pa-de-pom’.

lees verder