Ernst-Jan Pfauth (1986) raakte halverwege zijn studie communicatiewetenschap verslaafd aan bloggen. Toen hij een ruzie tussen Balkenende en Witteman vastlegde, werd zijn blog Spotlight Effect ook daadwerkelijk gelezen. Na een stage bij de Verenigde Naties in New York reisde hij voor Web 2.0 blog The Next Web een jaar de wereld rond. Voor nrc.next verkocht hij zijn ziel aan de dode-bomen-industrie, vinden zijn oud-collega's. Hij is nu chef Internet NRC Handelsblad en nrc.next. Zijn persoonlijke blog is DutchProblogger.nl en hij is @ejpfauth op Twitter.
Terwijl wij in Nederland prutsen met illegale downloads, videotheken, dvd-bakken en UPC’s peperdure on-demand-winkel maken miljoenen Amerikanen gebruik van Netflix. Die sturen sinds 1998 dvd’s op, maar geven ook de mogelijkheid om films direct via de laptop te bekijken. Voor een vast bedrag ongelimiteerd films kijken, zonder te downloaden. Streamen heet die techniek, en het is een stuk goedkoper en toekomstbestendiger dan het afhalen danwel opgestuurd krijgen van dvd-tjes.
En, wat zeggen ze op Twitter? Die vraag werd me vorige week zo’n 25 keer gesteld, terwijl de camera’s van Nederland 3 liepen. Ik was de ‘twitterman’ in het laboratorium van de publieke omroep. Elke laatste zomerstopweek tonen de omroepen onder de noemer TV Lab experimenten aan het publiek en tussendoor moest ik vertellen hoe de mensen op Twitter daarop reageren. Van Mick Jagger-lookalikes tot een actrice die haar iPhone verkeerdom vasthield: niets ontging twitterend Nederland.
Terwijl de nieuwslezeres vertelt dat Steve Jobs te ziek is om topman van Apple te blijven, stopt de UPS-koerier voor mijn deur. Het busje waar ik al twee dagen elke paar minuten aan denk, het busje waar mijn nieuwe Macbook Air in zit. Het laatste wonder uit het brein van Jobs en de door hem aangestelde genieën. Terwijl ik met de laptop speel, realiseer ik me dat dit droomapparaat over een jaar alweer ouderwets lijkt. Zo gaat dat met de innovatiesnelheid van Jobs. Ik was dolgelukkig met mijn iPhone 3GS, maar na de lancering van de 4, voelde deze opeens zo lomp als een Primafoon-kolos uit de Oudheid. Niet dat Jobs tijdgevoelige producten bedenkt. Zoek maar eens een oude iPod Mini op. Je reinste designklassieker. Nee, wat Jobs doet, is bijna buitenaards. Hij begon in de jaren zeventig in een garage met ‘Apple Computer’. Als eerste introduceerde hij de voordelen van design in de computerwereld. Na een glansrijke opkomst met de Macintosh, verliet hij het bedrijf in 1985. Ruzie. Hij experimenteerde wat met Pixar – lees: hij maakte er met Toy Story een miljardenbedrijf van – kwam in 1997 terug bij het bijna failliete Apple en deed dit: iMac, iBook, iPod, iTunes, iPhone, App Store, iPad. Bam!
De reacties op Telegraaf.nl. Daar kan je zo tien columns aan wijden. Of twintig. Of een speciaal twitteraccount, zoals @DeReactieGraaf, waar de dubieuze hoogtepunten – „….komt er vanzelf weer een ander islam GEITENN####R aan de macht” – worden doorgetwitterd. De rotte appels onder de reaguurders menen altijd ergens het slachtoffer van te zijn en verbloemen hun onmacht door met veel bravoure de tegenpartij onder de grond te wensen.
‘This is premium territory, this is Europe. We’re the coolest people available. We don’t wear slacks and listen to bad country music. We work hard, we play hard.” Aan het woord is Henrik Berggren, een Zweedse twintiger die in Berlijn is neergestreken om internetbedrijven op te zetten en zich afzet tegen Silicon Valley. Hij heeft het hoogste woord in een schitterend appartement aan de Spree. Om hem heen staan twintig jongens en meisjes die ook allemaal dromen van internetsucces. Iedereen blaakt van het zelfvertrouwen. Logisch. Naast me staan twee multimiljonairs van in de twintig. In 2008 maakten ze een site waar dj’s hun nieuwe tracks op konden zetten: SoundCloud. Inmiddels is deze uitgegroeid tot de YouTube van het geluid.
Niet lullen, maar poetsen. Dat is het credo van het Startup Weekend. 54 uur lang kruipen 150 beginnende ondernemers ergens in Amsterdam bij elkaar om nieuwe internetbedrijven te verzinnen en meteen te bouwen. Het stinkt er dan binnen no-time naar mannenzweet, oververhitte plastic laptops en Red Bull met bier. Toch ging ik vrijwillig langs. Niet om te bouwen, mijn hygiëne is me lief, maar om hun pitches te bekijken.
De diversiteit was groot, van een sokkenbestelservice tot een app die mannen er constant aan herinnert hoe ze de vrouwen in hun leven moeten behandelen. Maar als ik een rode draad zou moeten aanwijzen, en die druk voel ik nu toch, ga ik voor reizen en toerisme.
Zo had je Partywithalocal.com – de titel zegt het al – en TipnTrip, waar je eigen plattegronden mee kan maken. ‘Het is een harde markt’, zei een jurylid telkens na afloop van een pitch over toerisme. Ongetwijfeld. Want je kan op vakantie al je digitale behoeftes botvieren.
Werd R. boos? Natuurlijk niet. Elke man weet toch dat Facebook voor tachtig procent om strandfoto’s draait? Elke vrouw trouwens ook, heb ik uit betrouwbare bronnen vernomen (‘shit, ze kan die bikini nog hebben ook’). lees verder›
Sociale media bestaan bij de gratie van ijdelheid. Laat je niet anders wijsmaken. Vooral niet door de makers zelf. Die vermommen hun services zo dat het lijkt alsof ze eigenlijk om iets anders draaien dan ‘kijk eens hoe interessant mijn leven is’. Maar door de pushberichten van hun diensten, vallen ze alsnog door de mand.
Neem Foursquare. Je weet wel, die service waar je bij cafés, winkels en restaurants incheckt. Zogenaamd om je vrienden op de hoogte te houden van waar je bent. Voor een paar van die Foursquare-vrienden heb ik per ongeluk nog een pushbericht per e-mail aanstaan. Elke keer als ze ergens inchecken, krijg ik een melding in m’n Gmail. Swing by and say hi, staat er dan bij. Stel je voor dat ik dat daadwerkelijk zou doen. Talloze intense gesprekken boven bier, uitmaaksessies in koffiebarretjes en familiediners in brasserieën zouden verstoord worden. „Ja, hallo, ik zag dat je incheckte, en dacht: ik kom er lekker bij zitten. Waarom huilt je vriendin eigenlijk?”
Dat mijn collega Ward Wijndelts tijdens een gezamenlijk verblijf in New York bij Facebook probeerde in te loggen, kon volgens de beveiliging van het sociale netwerk niet door de beugel. Zijn account werd geblokkeerd omdat opeens inloggen in het buitenland een ‘verdachte activiteit’ is. Maar het kosmopolieten-hatende Facebook is de slechtste niet, en bood Ward een oplossing in de vorm van een spelletje. Facebook toonde vijf keer drie foto’s van zijn Facebookvrienden. Als hij alle keren goed raadde wie die mensen zijn, mocht Ward weer inloggen. Om de gezichten van zijn vrienden, die overigens allemaal collega’s waren, stond een raar vierkantje. Alsof ze in het vizier genomen werden. Ik herkende die vorm van een nieuwe opzienbarende functie die Facebook onlangs lanceerde: gezichtsherkenning.
