Beide onderwerpen kwamen in het vragenuurtje aan de orde, dus logisch dat ik ze in de slaperigheid die me overviel bij het beluisteren van de bewindspersonen (‘zoals ik bij herhaling heb aangegeven, mevrouw de voorzitter’) door mekaar begon te halen. Wat is op de eeuwigheid trouwens helemaal het verschil tussen intensieve veehouderij en de intensieve belangstelling van roomse herders voor roomse kinderen?

Met hetzelfde wantrouwen als waarmee ik minister Verburg hoorde aangeven dat ze in Brabant inmiddels de diervriendelijkste, de gezondste, de gevaccineerdste en de duurzaamste megastallen ter wereld had ingericht, luisterde ik naar haar collega Rouvoet die aangaf dat hij geen reden ziet om de rijksrecherche op religieuze rusthuizen af te sturen en de laatste misbruikers van hun bed te lichten; hij wil eerst Deetman afwachten.

lees verder›

Van wie moet Cohen bijles economie krijgen? Hij schijnt weinig van dat vak te weten. Hij had ’t vroeger wel op de middelbare school, maar daar is alleen van beklijfd dat debet links is, en credit rechts. Of was het toch omgekeerd? Met zoveel twijfel kan hij als premier natuurlijk nooit een financiële crisis aan, laat staan de 29 miljard waarvoor we als volk ergens – bij wie eigenlijk? – rood staan.

Toen journalistiek nog journalistiek was, zou elke zichzelf respecterende krant de jongste bediende van de economieredactie tegen het vallen van de avond naar de burgemeesterswoning aan de Amsterdamse Herengracht hebben gestuurd met de opdracht te noteren welke economen daar in het donker hadden aangebeld en vervolgens een beetje sneaky naar binnen waren gegaan.

lees verder›

Tegen het einde van haar nieuwe boek Nomade is Ayaan Hirsi Ali naar Rome gereisd, waar ze in een restaurant ‘vlak achter het Vaticaan’ een afspraak heeft – nee, niet met de paus. Maar het scheelt weinig. Met Antoine Bodar.

Aan tafel snijdt de schrijfster het onderwerp aan waarvoor zij de bekende Nederlandse priester heeft uitgenodigd. „Europa”, zegt ze, „slaapwandelt zijn ondergang tegemoet, in plaats van de groei van de islam een halt toe te roepen”. Zou het niet verstandiger zijn als de christelijke kerken de concurrentie met Allah aangaan, „en overal katholieke scholen, ziekenhuizen en wijkcentra bouwen waarvan eenzelfde beschavende werking uit zou kunnen gaan als destijds in Afrika ten tijde van het kolonialisme?”. Want de christelijke kerk heeft de macht om moslims voor hun geloof te winnen en hen in Europa te kerstenen.

lees verder›

Zou de paus, toen hij nog Joseph Alois Ratzinger heette en aartsbisschop was in München (waar zoals onlangs bekend is geworden in de jaren tachtig van de vorige eeuw talloze elfjarige roomse jongetjes en misschien ook wel meisjes door leden van de clerus onzedelijk zijn betast of nog erger) – zou hij misschien toen ook zélf..?

Ik krijg het niet uit mijn pen. Je wilt er niet aan denken, laat staan dat je het zou kunnen opschrijven. Paters, broeders, eenvoudige kloosterlingen, katholieke geestelijken van lagere rang, daar kun je je als het moet nog iets bij voorstellen, maar de Heilige Vader!

lees verder›

Waar haalt Wilders ondanks Cohen nog steeds al die aanhangers vandaan?

Misschien dat ik er nooit erg goed over had nagedacht, maar gisteren kwam het antwoord: van Syp Wynia, medewerker van Elsevier, en sinds kort de rechtse excuus-columnist van de linkserige praatrubriek Buitenhof. De aanhangers komen volgens hem wekelijks met honderden tegelijk binnen via het programma Opsporing Verzocht.

Daar zou ik zelf nooit opgekomen zijn, maar verdomd, nou je het zegt, Syp. In dat programma zien de mensen elke keer schimmige beelden van bewakingscamera’s die in de winkel van een kleine Nederlandse zelfstandige (zelf door de crisis al haast aan de bedelstaf) laffe inbrekers hebben vastgelegd, terwijl ze onze hardwerkende landgenoot een paar tientjes afhandig maken. Weliswaar kun je de gezichten van de misdadigers zelden of nooit herkennen, maar je moet wel blind zijn als je niet meteen ziet om welke soort mensen het gaat. ‘Altijd’, zei Syp in zijn column, ‘zijn het licht getinte, negroïde, donkergekleurde of Noord-Afrikaanse types.’

lees verder›

Heeft mijn vader bij de Kamerverkiezingen van 1937 zijn 77-jarige schoonmoeder naar het stemlokaal begeleid, en is hij haar, omdat ze kort tevoren door een attaqueje enigszins in de war was geraakt, tot in het stemhokje gevolgd om haar te helpen zoeken naar de partij van haar keuze?

Ik ben er niet bij geweest. Maar vast staat dat er nog jaren bij ons thuis over is gesproken, en dat mijn vader er dan altijd een geheimzinnig lachje bij trok, zonder openheid van zaken te geven, terwijl mijn moeder er steeds met een zekere kribbigheid op heeft gereageerd.

lees verder›

Toen Juliana en Bernhard nog maar zeven kleinkinderen hadden, voorzag NRC-columnist J.L. Heldring al een mogelijk probleem. ‘Als we de statistiek als maatstaf nemen’, schreef hij in 1980, ‘is het zeker dat een van de prinsen of met justitie in aanraking zal komen, of een meisje zwanger maakt, of een drugsprobleem krijgt’. Zo hoorde het toch ook?

Maar niks.

Zo ver het oog reikt zien we keurige nakomelingen, allemaal keurig getrouwd met keurige vrouwtjes, en met keurige kinderen die intussen al weer keurige cijfers halen op keurige scholen: de verburgelijking van de monarchie.

lees verder›

Ik las dat Haagse podiagezelschappen toenadering gaan zoeken tot de acht kersverse leden die voor de PVV in de gemeenteraad zijn gekozen. Volgende week worden ze uitgenodigd voor een cultureel debat en dan krijgen ze meteen een boek mee dat Muziek in de stad heet, en waarin wordt uitgelegd dat cultuur niet alleen een positief effect heeft op het leefklimaat, maar ook op de economie.

Tja. Terwijl die Sietse Fritsma (‘alle kunstsubsidies halveren’) er niet eens in slaagde de grootste partij te worden! Het is toch bijna net zoiets als wanneer kunstenaars op 19 mei 1940 als eersten bij Seyss Inquart hadden aangeklopt, of ze niet samen een Kultuurkamer konden oprichten? Maar je kunt natuurlijk ook terugdenken aan Gerard Reve die op televisie altijd met nadruk de prijs van zijn nieuwe meesterwerk (‘overal in de erkende boekhandel’) noemde, en er bij zei: ‘Ik heb tenslotte een winkel’.

lees verder›

Hij wil alleen maar minister-president worden – niks anders.

Ik weet niet precies wat hij wél kan, maar dat in ieder geval niet. Iemand die in acht jaar vier kabinetten laat vallen, moet een ander beroep kiezen. Napoleon schijnt de lat nog hoger te hebben gelegd toen hij zei: „Niets is zo immoreel als een vak uitoefenen dat je niet verstaat”. Dat zou juist Balkenende zich toch hebben moeten aantrekken. Maar nee.

Toegeven zal hij het nooit – dat is nog zoiets. Meteen al in 2002 had je het geklungel met al die onbetrouwbare fortuynisten, later het stumperige gefluister met Piet Hein Donner om de Kamer te kunnen antwoorden inzake Mabel Wisse Smit (2003), het gebroddel over een ‘Paasakkoord’ met de afpersers van het toenmalige D66 (2005), de knoeiboel over Irak (2003-2010) en het doorzichtige gepruts over de ’kabinetseenheid’ rond Uruzgan: je gelooft niet wat je allemaal ziet passeren als je even de revue afneemt. Eind 2002, na de val van I, had hij z’n moraal al intellectueel samengevat: „Ook bij slecht weer moet er gevoetbald worden”.

lees verder›

Wat konden papen, die God verorberden in de gedaante van een ouweltje, anders zijn dan aanbidders van een heidense leer? Dat was de eenvoudige opvatting van de geuzen – zeg maar de voorouders van SGP-Kamerlid Kees van der Staaij, die straks als opvolger van Bas van der Vlies misschien op de bres moet voor de ware gereformeerde politiek in Nederland. Maar wat doet zo’n man? Hij kiest anno 2010 partij voor het roomse establishment dat in ’s-Hertogenbosch wordt uitgedaagd door praktiserende nichten en potten die van bisschop, plebaan, pastoor of kapelaan een eetbare God eisen.

lees verder›