Heb ik er als kind wel eens van gedroomd dat ik op een dag in een beschaafde lay-out op de voorkant van nrc.next mocht staan?
Nooit.
Ook niet als er in m’n fantasie nog een foto van mezelf bij was afgedrukt?
Ook niet.
Twee foto’s?
Nee.
Waarschijnlijk had ik al vroeg begrepen dat de voorkant van kranten bestemd was voor feiten. Liefst erge. Honderden avondbladen heb ik in de jaren dertig als jongetje voor m’n vader uit de bus mogen halen, dus ik weet waar ik het over heb. Op de voorpagina nooit andere foto’s dan van dode Chinezen, van Stalin, Hitler, Van der Lubbe en Franco, van Madrid in brand, van Mussolini en de verdreven Negus van Abbessinie, en op z’n vriendelijkst van een binnenlandse treinramp. Voor Bruintje Beer en het hoofdartikel moest je een heel eind doorbladeren. Zoals het hoorde natuurlijk. Eerst de verschrikkelijke werkelijkheid, dan de dingen die er niet toe doen.
