Mensen durven er bijna niet op te hopen, maar de stiekeme spanning is voelbaar: misschien is vanavond wel de avond dat we onszelf niet helemaal historisch belachelijk zullen maken. Naar het schijnt zijn er Songfestivaldeskundigen die onze Joan Franka een plaats in de top tien hebben toegedicht, en zij hadden ook voorspeld dat Estland in 2009 de top tien zou halen, en uiteindelijk werd dat zelfs zesde, enfin – Songfestivalgelukzaligheid wacht ons.

Ik voorspel een succesvolle clubtour voor deze Russische omaatjes

lees verder›

Oké: Victoria Beckham smeert dus schapenplacenta op haar gezicht om er jonger uit te blijven zien. Maar! Het zijn wel placenta’s die afkomstig zijn van schapen uit Nieuw-Zeeland die ver van de bewoonde wereld leven, aangezien ‘zij geen onzuiverheden in hun bloed hebben’. Die toevoeging vond ik eigenlijk intrigerender dan het nieuwsbericht zelf. Alsof er een soort lijst bestaat waar schapenplacenta’s een AA-keuring krijgen – „Ja, de zuivere Nieuw-Zeelandse staan dit jaar weer bovenaan de lijst… Hm, geef die van die schapen uit Birmingham maar een B-, die grazen naast zo’n rokerige ijzerertsfabriek, toch? Die zijn prima voor een crème uit het middensegment. Sorry, de schapen uit Bangladesh? Nee, die weren we van de lijst. Niemand wil die placenta’s hebben.”

lees verder›

Je eigen stem is een leugenachtig instrument: jaren leef je in de overtuiging hem te kennen als een goede vriend, waarna je jezelf op een bandje terughoort en er direct existentiële vragen opdoemen als: ‘Ben ik dit?’, ‘Wat is echt?’ en ‘Waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?’

Ben ik dit? En waarom klink ik als een Russische escort op leeftijd?

Stemmen van anderen zijn daarentegen goed te bestuderen. Het meest intrigerend is het als ze van het ene op het andere moment veranderen – zoals bij de telefoonstem.

lees verder›

Het is de Week van het Huisdier, en dit jaar is het thema: het huisdier als lid van het gezin. Nu vind ik deze omschrijving vooral passen bij een hond: honden worden rondgereden in kinderwagens, hebben hun eigen profiel op Facebook („joehoe, dit ben ik! Met mijn lievelingstennisbal!”) en krijgen van hun baasjes te pas en te onpas poncho’s, gympjes en bruidsjurken aan. Bij een kat zal het je misschien lukken om een miniatuurbaretje op z’n hoofd te zetten, maar dan heb je exact twee tellen de tijd om de foto te maken. Van een extreem nijdig kijkende kat met een miniatuurbaretje op.

lees verder›

We zitten in de huiskamer van een vriend in een kring, met ieder een grote stapel voor ons. De regels zijn simpel: 1. je mag geen complete bagger inleggen en 2. je gaat met net zoveel naar huis als je gekomen bent. Maar eerst krijg je de kans om de anderen te overtuigen van je waar:

Een ruilsessie is een win-win-win-winsituatie

„The Birds, een film die laat zien dat vogels inderdaad in het geniep complotten smeden om de wereld over te nemen.”

lees verder›

Ik heb een grote voorliefde voor folders. Wachtend op mijn beurt bij een apotheek kan ik met veel interesse de folder ‘Blaastrainen met een suprapubische katheter’ lezen, en eenmaal aangekomen in een vakantiehuisje koers ik als eerste naar het koffietafeltje waar de routekaarten en folders uitgespreid liggen – om vervolgens een half uur lang verdiept te zijn in de bezienswaardigheden van de omgeving, zoals daar zijn een kleine grot, een wandeling langs een in onbruik geraakte spoorlijn en een valkenshow op zondag.

lees verder›

Het tv-programma De Slag om Nederland zal volgende week de winnaar uitroepen: de lelijkste plek van Nederland. Tien plekken zijn al genomineerd, en gisteren werden de drie locaties bekend die strijden om de eerste plaats: de Brinkmanpassage in Haarlem, Station Zoetermeer en winkelcentrum Stokhorst in Enschede.

Toch is er bij stadspleinen altijd nog de mogelijkheid dat het beter wordt

Als je de filmpjes van de tien genomineerde plekken bekijkt, valt op dat ‘lelijk’ veelal wordt ingevuld als ‘troosteloos’. En twee fenomenen zijn de grootste oorzaak van troosteloosheid in de openbare ruimte.

lees verder›

Ik kon hem niet weerstaan. We stonden tegenover elkaar en het was verrukking op het eerste gezicht, een tintelende opwinding tot in het puntje van mijn neus. En het allesomvattende besef: wij horen bij elkaar. Hoe had ik al die jaren zonder hem gekund? Hoe had ik geleefd met die gapende leegte in mijn bestaan? Hij zou met mij mee naar huis gaan, dat was duidelijk.

Oké, ik had de liefde van mijn leven gevonden. Maar hij was wel nogal groot

Hóé ik hem mee naar huis zou nemen was nog enigszins een probleem, aangezien hij een enorme loodzware bruine poef in de vorm van een Triceratops was. Daarbij stroomden de straten steeds voller met oranjegekleurde feestgangers. Nadat ik had afgerekend met zijn vorige eigenaars (de gretigheid waarmee ze mijn bedrag accepteerden deed vermoeden dat ik hem ook mee had mogen nemen met de belofte van een warm huis en een wellnessbehandeling met leerspray), pakte ik hem op. Zijn dinosaurushorens blokkeerden mijn zicht en mijn armen sloten nauwelijks om zijn dikke buik. Terwijl ik waggelend door de mensenmassa naar mijn fiets begon te lopen, leek het me toch verstandig even te evalueren: oké, ik had de liefde van mijn leven gevonden. Maar hij was wel nogal groot. En mijn huis maar zo klein. Daarbij begon ik me ook af te vragen wat mijn vriend van de aanwinst zou vinden: hij is zo iemand die zorgvuldig nadenkt over elke koop en bovendien vindt dat je wél genoeg diervormige spullen kan bezitten. En toen had ik een briljant idee: ik zou de poef aan hem cadeau doen.

lees verder›

Al acht jaar werk ik op een zwarte bureaustoel van Ikea. Er hebben ooit armleuningen bij gezeten, maar die heb ik op de dag van aanschaf weggegooid wegens te lelijk. Deze hartstochtelijke daad van esthetisch purisme zorgde ervoor dat ik regelmatig mijn vingers niet meer voelde. Volgens verschillende RSI-sites zou doorwerken op deze stoel waarschijnlijk betekenen dat ik over een paar jaar enkel met behulp van oogknipperen mijn columns zou kunnen schrijven. Ook vonden de sites dat ik om het uur met mijn handen moest wapperen en met mijn hoofd moest rollen en met mijn romp zijwaarts moest buigen, dingen die ik allemaal niet erg vaak deed. Het was dus tijd voor een vertroetel-je-frozen-shoulder-dag: ik ging een nieuwe bureaustoel kopen.

lees verder›

De ochtend van Koninginnedag, zo net nadat deze krant is bezorgd, is een ideale tijd voor het spel Al Wakker/Nog Wakker.

Daar loop je, in de koele ochtendlucht. Je voelt je fris, en superieur aan al die slapende lijven

Het spel is simpel. Je loopt in de vroege ochtend over straat en bij iedereen die je tegenkomt, vraag je je af: is deze persoon al wakker of nog wakker? Is het iemand die net tastend de wekker heeft uitgezet en nu frisgedoucht de wereld trotseert? Of is het iemand die half waggelend met een blik bier in zijn hand nog steeds op zoek is naar het volgende feest?

lees verder›