Ik zit in de bioscoop en houd mijn sjaal half voor mijn gezicht, want dat is de enige manier waarop ik naar horrorfilms durf te kijken. In de film heeft het hoofdpersonage net besloten om tóch naar dat oude, verlaten en griezelige landhuis op de heuvel te gaan, terwijl eigenlijk iedereen kan bedenken dat dit niet zo’n goed idee is. Als de man het terrein op loopt, een heel oud en verlaten en griezelig terrein, denk ik: „Doe het nou niet! Je ziet toch dat het daar niet pluis is!” Waarop hij uiteraard toch naar binnen gaat en daar nog meer niet-pluizigheid treft, zoals starende porseleinen poppen, uit zichzelf wiegende schommelstoelen en onheilspellende muziek uit ouderwetse speeldoosjes. Maar ik ben inmiddels ook aan het nadenken over die uitdrukking: niet pluis. Als iets namelijk niet pluis kan zijn, kan het dan ook pluis zijn? Kan je zeggen: „Nou, dit vakantiehuis in Marbella, dat is me even een partijtje pluis!” Of: „Oké, mijn nieuwe vriendje is dan wel automonteur, maar het is echt een heel pluis persoon.” Of: „Ik weet niet, ik vind een courgettestoofschotel voor vanavond gewoon wel pluis.” Gevoelsmatig heeft de uitdrukking ‘niet pluis’ te maken met ‘de situatie is zo schimmig, dat moet nog even uitgeplozen worden’, maar een etymologisch woordenboek leert me dat het komt van pluysen: ‘met de snavel de veren schoonmaken en gladstrijken’. Het betekent dus schoon, zuiver. Wat mij betreft beginnen we vandaag nog met de invoering van pluis als positief begrip, want zeg nou zelf: alles klinkt beter als het pluis is.

lees verder›

Zo gaat dat dus: een vriend reageert al drie dagen niet op mijn sms’jes, en inmiddels lijkt mij de enige logische verklaring dat hij in slaap is gevallen in een trein, zodoende terechtkwam in Brussel, aldaar geld voor een overnachting moest verdienen als mimeclown, in een beschimmelde hotelkamer verliefd werd op een arm Ghanees kamermeisje, met haar naar Afrika reisde om een gezin te stichten, in Ghana erachter kwam dat ze er de vervelende gewoonte op nahield om de hele dag Smurfs Village te spelen op haar telefoon, hij van haar wegliep en eindigde in een klein dorpje als elektricien, alwaar hij door de mysterieuze chromen moneyclip die hij toevallig bij zich had een groot respect genoot.

lees verder›

Het lijkt me moeilijk om een favoriet boek of een lievelingsstad te noemen, maar ik heb wel een duidelijke voorkeur in de vaak vergeten categorie ‘aantal personen voor de volmaakte sociale samenstelling’: dat zijn er namelijk beslist drie.

Een trio levert wel praktische problemen op: waar koop je een set van drie kussenslopen?

Nu heeft dit aantal in de wereld der menselijke interactie geen beste reputatie: three is a crowd, derde wiel aan de wagen – het idee van drie personen als groepje wordt behoorlijk gedemoniseerd. Terwijl de wereld zich blindstaart op het gebruikelijke ideaal van paartjes, stelletjes, duo’s, koppels, setjes en tweetallen, vergeten mensen het werkelijke geluk van de drie-eenheid.

lees verder›

Eens in de zoveel tijd weet je dat het universum tegen je samenspant. Dit gevoel is sterker dan ooit wanneer het onzegbare je overkomt: je favoriete product wordt uit de verkoop genomen.

Hema Blondshampoo? Nee hoor, die verkopen we niet meer. Nooooooit meer

Op een dag wandel je nietsvermoedend de Hema in, om in een rechte lijn naar de plek van jouw lievelingsshampoo te lopen. Maar daar staat hij niet. In plaats daarvan is het schap gegijzeld door allemaal andere, onbekende en behoorlijk arrogant uitziende shampooflessen. En als je vervolgens navraag doet, is het achteloze antwoord van een verkoopster: „De Hema Blondshampoo? Nee hoor, die verkopen we niet meer.” Waarna de hemel donker kleurt, er een bliksemschicht te zien is, haar ogen zich vernauwen en haar stem drie octaven daalt: „Nooooooit meer.”

lees verder›

Op mijn tafel in de woonkamer staan: een computer, een potje Blistex en een zak hot krokantjes – maar wat als eerste in het oog springt is een enorme stapel enveloppen. Een nachtmerrie gemaakt van papier en Arabische gom.

Elke geopende envelop leidt tot een serie acties waarin je levensvragen moet tackelen

Er zijn genoeg mensen die helemaal geen problemen hebben met enveloppen openen. Ik stel me voor dat deze mensen uit hun werk komen, een warboel aan enveloppen op de deurmat vinden, even „gut!” uitroepen, hun hoed aan de kapstok hangen en vervolgens één voor één de enveloppen beginnen te openen – fluitend. Deze mensen begrijpen niet waarom je ook maar zou overwegen om een envelop niet te openen. „Wat kan er nou helemaal voor engs in zitten?” zeggen ze. „Een belastingaanslag? Dat je verzekering geen geld teruggeeft voor je alternatieve klankschaaltherapie? Anthrax?”

lees verder›

Er zijn een paar Amerikaanse sites die ik graag bezoek om de filmpjes van in slaap vallende eekhoorns, nieuws over bizar Japans snoep en lijstjes met de slechtste quotes van Amerikaanse presidenten aller tijden. Op een van deze sites ontdekte ik gisteren het artikel Dutch Outraged Over Santorum’s Euthanasia Claim.

Amerika is in mijn hoofd veranderd in een nest vol panische christelijke waanzinnigen

Het is altijd interessant om iets over je eigen land te vinden op zo’n site – nieuws dat volgens de redactie relevant genoeg is voor deze doelgroep (de eekhoornfilmpjes/lijstjes/bizar nieuws-liefhebbers). De laatste keren dat er Nederlands nieuws voorbijkwam, ging het over de te dikke winnares van Holland’s Next Top Model, Nederlandse wetenschappers die ontdekten hoe je planten kan veranderen in plastic en, vreemd genoeg, over de golf van ‘heartbreakingly cute’ aangespoelde babyzeehondjes op onze kust (wist jij ’t, wist ik ’t). En nu dus een artikel over de reactie van de Nederlandse pers op de uitingen van de Amerikaanse ‘GOP hopeful’ Rick Santorum.

lees verder›

Ongeveer twee jaar geleden zat ik in een warm zaaltje aan een Amsterdamse gracht: het PvdA-partijbureau. De fotografen die aanwezig waren, buitelden haast over elkaar heen om een foto te maken van de man voor wie we daar samen waren gekomen: Job Cohen. Hij was de nieuwe lijsttrekker van de partij. Hij ging het verkiezingsprogramma presenteren. Op internet kon je jubelende T-shirts kopen met de tekst YES WE COHEN en iedere bakfietsmoeder wilde wel een ontbijtje voor hem maken – zo stonden de zaken er zo’n beetje voor.

lees verder›

Het betreft een lid van het Koninklijk Huis, een lawine is bizar, het nieuwsvakje op nu.nl was voor het eerst rood gekleurd. Eerst denk je nog ‘het is een ongeluk, waarom zou ik hier zoveel meer van willen weten dan als het een onbekende overkomen zou zijn’, maar je merkt dat het nou eenmaal anders is: een prins onder de sneeuw.

Als dit is overgekomen als sensatiezucht was dat niet de bedoeling, groetjes de omroep

Je wilt alles weten over het ongeluk, over lawinegevaar code 4, over lokalisatieapparaatjes, over airbags, over de kritieke toestand waarin hij zich bevindt. Dit nieuws krijg je. En je krijgt nog veel meer, informatie waarvan je niet eens wist dat het bestond: lawine-experts die vertellen over plaklawines en poedersneeuwlawines, andere toeristen die toevallig ook in Lech waren, een helikopter die over de locatie van het ongeluk vliegt en vooral heel vaak de mededeling dat er geen nieuwe informatie te melden is.

lees verder›

Dit weekend ben ik jarig, en ik heb met mezelf afgesproken: ik zal het tegemoet treden als een zenboeddhist die op zijn pad een teer, roze bloemetje vindt – kalm, glimlachend en tevreden.

It’s my party en ik zal alle mensen begroeten alsof ze een teer, roze bloemetje zijn

Verjaardagen zijn een lastig fenomeen: zo’n dag die helemaal om jou draait, zonder dat je er iets anders voor hebt hoeven presteren dan niet doodgaan – dat doet iets met een mens. Sommigen willen het liefst de dag onder een dekbed doorbrengen terwijl zelfs een bakje paprikachips ze aan hun eigen sterfelijkheid doet denken („En dan slibben mijn aderen dicht en dan loop ik op een dag naar de bakker en hoppakee! zo voorover dood op de stoep. Dóód.”). Anderen worden eerder uitgelaten, en met uitgelaten bedoel ik hysterisch.

lees verder›

Deze maandag werden voor het eerst de Golden Collar Awards uitgereikt, de hondenacteerprijs die in het leven was geroepen omdat iedereen dit jaar opeens verontwaardigd riep: „En waarom kan een hond eigenlijk geen Oscar winnen? Kijk eens naar die Jack Russel uit The Artist, die is echt honderd keer leuker dan George Clooney! Hij kan op zijn achterpootjes staan en alles!” Hoewel de Academy geen sjoege gaf, kon The Artist-ster Uggie op deze manier toch een award binnenslepen. Eentje die waarschijnlijk gepaard ging met glitter, glamour, haute cuisine hondenbrokjes en allemaal gewillige bitches backstage.

lees verder›