Terwijl ik aanbel, haal ik uit mijn tas mijn cadeau: een fles supermarktwijn met een etiket dat voor mijn gevoel vaag genoeg is om misschien wel aangezien te worden voor een exclusieve biologische wijn, ooit gekregen van een excentrieke shagrokende boer uit de Dordogne.

Dan gaat de deur open en nodigt de gastheer, een vriend van me, me uit binnen te komen. Het is de eerste keer dat ik bij hem en zijn vriendin ga eten en terwijl we lichtelijk ongemakkelijk elkaar gedag zeggen, hang ik mijn jas op in de chique hal van hun prachtige huis. Net als ik hem wil volgen naar de woonkamer, zegt hij: „Zou je wel even je schoenen willen uitdoen? Het parket, weet je wel.”

lees verder›

Het is geen goed jaar voor de krankzinnige superschurk: na Bin Laden en Gadaffi is sinds zaterdag ook de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-il niet meer onder ons.

De nieuwslezeres, gezeten voor een Bob Ross-achtig landschap van naaldbomen en paarsgrijze bergen, kon tijdens de aankondiging van zijn dood haar tranen niet verbergen. Ook op andere foto’s zie je de Noord-Koreanen huilen, jammerend en ineengezakt op straat. Op één foto staan een paar rijen jongens in donkerblauwe schooluniformen die normaal iets kils en stijfs zouden uitstralen. Nu houden ze echter hun hoofd allemaal gebogen terwijl ze de tranen van hun gezicht vegen. Voor een buitenstaander is het haast niet voor te stellen dat zijn volk ook écht van hem hield – of dat nou voortkwam uit een soort Stockholmsyndroom of niet.

lees verder›

Goedenavond, goedenavond allemaal, en welkom bij de allereerste modeshow van onze grote leider, en nu dus ook al groot ontwerper, onze eigen president Robert Mugabe.

Omdat de heer Mugabe altijd zeer geïnteresseerd is geweest in een goed contact met de jeugd van Zimbabwe, is hij samen met House of Gushungo een kledinglijn begonnen. Zoals Robert zelf immers altijd zegt: „De jeugd is de toekomst, en met een landelijke gemiddelde leeftijd van 17,6 jaar hebben we er ook lekker veel van.” Neem plaats en laat het allemaal maar over u heenkomen: de eerste kledinglijn van de heer Mugabe, getiteld ‘I’m sorry, could you please stop dying? It doesn’t go well with my golden suit’.

lees verder›

Morgen is hij jarig en wordt hij vierentwintig. Vandaag verschijnt hij voor de eerste keer voor de rechtbank – nadat hij ruim anderhalf jaar opgesloten heeft gezeten.

Bradley Manning: de soldaat die ervan wordt beschuldigd het filmpje ‘Collateral Murder’ en 260.000 diplomatieke telegrammen aan WikiLeaks te hebben doorgespeeld. Zonder ergens voor veroordeeld te zijn, heeft hij al achttien maanden in een gevangenis doorgebracht. Elf daarvan in een gevangenis in Virginia onder het zwaarste gevangenisregime mogelijk: alle schaamte, woede en angst lijken te worden afgereageerd op de persoon die ze wél konden grijpen.

lees verder›

Ik heb al vijf keer de volle 1.19 minuut gekeken en ik kan er nog steeds geen genoeg van krijgen: de eerste aflevering van de webserie Shit Girls Say. Het fenomeen begon als een twitteraccount, beheerd door een jongen: in ieder bericht noemde hij een zinnetje dat je vooral meisjes hoort zeggen. In de webserie zie je diezelfde jongen in travestie, waar hij in elkaar rap opvolgende situaties de karakteristieke meisjeszegswijzen etaleert.

Achter een computer: „Can you read this and see if it makes sense?” In een bar: „First of all: ewww.” In een winkel: „I hate trying on clothes.” Op de bank: „Can you pass me that blanket?” Ook zijn er een paar scènes waarin er alleen maar ijverig in een tas gerommeld wordt.

lees verder›

Een vriendin van mij bevond zich al een tijd met iemand in het schimmige gebied van de afspraakjes: ze hadden een paar keer samen gegeten, ze hadden een paar keer samen gezoend en ’s avonds stuurden ze lieve berichtjes naar elkaar. Toch begon de vriendin steeds meer te voelen dat er iets ontbrak: ze was niet verliefd. Zodra je merkt dat je niet verliefd bent, dat er ook geen klein waakvlammetje/wolkje feromoon aanwezig is, is het moeilijk om lieve berichtjes te blijven sturen. De vriendin bedacht dus: we kunnen er beter mee ophouden.

lees verder›

Zo tegen het einde van het jaar zijn de avonden lang, is de cv warm en zitten de keukenkastjes vol overgebleven banketletters – een ideaal moment om je vrienden op te trommelen voor een spelletjesavond.

Mijn liefde voor spelletjes is groot maar kieskeurig: ik haak af als een spel te veel spelregels heeft (‘maar de bezitter van de Vogelaarkaart mag alleen zijn eitje bewegen als hij eerst heeft gevraagd of er mensen hun Schijtlijsterfiches willen inzetten, en als iemand ‘Broeds!’ roept en ook alle vijftien Veertjes heeft verzameld, is het spel sowieso afgelopen’), en zodra een spel te tactisch is, of juist te veel van geluk afhangt, verlies ik ook mijn interesse. Spellen als Trivial Pursuit, het Woordenboekenspel, Weerwolven en het Namenspel (ook wel: Dozenspel, Hoedenspel, Who’s the man) kan ik daarentegen nachtenlang spelen.

lees verder›

Het reisbureau Thomas Cook heeft aangekondigd zich meer op exclusieve reizen te gaan richten: speciale aanbiedingen voor stellen of gezinnen, maar ook ‘moord-mysterie-vakanties’. Op deze manier willen ze hun positie herveroveren: steeds meer mensen boeken immers hun veertien dagen Torremolinos gewoon zelf vanaf de bank.

Ook ik regel mijn vakanties altijd op eigen houtje. Reisbureaus zijn duur, en daarbij hebben ze altijd hun eigen ondoorzichtige afspraken met lokale aanbieders, zodat je opeens niet anders kan dan een dagtrip boeken bij Benno’s Leipe Parrrrrty Tours De Gekste! Wat ook meespeelt: het idee dat een reisbureau vooral verstand heeft van plekken waar al een hele hoop andere toeristen zijn, zoals vakantieparken, georganiseerde rondreizen en torenflathotels.

lees verder›

Misschien kan je heel goed overweg met louche taxichauffeurs, weet je precies welke tropische geelgevlekte rog eetbaar is of raak je nooit verdwaald in de doolhof-sloppenwijken van Rio de Janeiro. Toch draait het in het dagelijks leven eigenlijk maar om één specifieke levenswijsheid: de doorgronding van het openbare toilet.

Zelf ben ik door schade en schande behoorlijk toilet-wise geworden. Zodra ik een openbaar toilet bezoek, loop ik in mijn hoofd langs de volgende checklist.

lees verder›

Het ontstaan van onverwachte combinaties is doorgaans iets om toe te juichen: Ricky Gervais en Warwick Davis, de ‘Snugerena’ (een lied over Snuggie-dekentjes op de melodie van de Macarena) en zoute karamel. Twee maanden geleden is er weer een nieuw en vrij opmerkelijk duo opgestaan: Loud Reed en Metallica hebben samen een album gemaakt. Hun eerste videoclip is net uit.

Laat ik beginnen met Lou Reed. Ik hou van hem. Al vanaf mijn tiende zing ik met hem mee, het liefst met het lied ‘Vicious’: „Visjes”, zong ik. „You’re so visjes.” Zijn stem is ongepolijst en oprecht, net als zijn teksten. Iedereen die ooit naar zijn licht weemoedige ‘Perfect Day’ heeft geluisterd, heeft die dag meebeleefd.

lees verder›