Toch wonderlijk. Dan kijk je het NOS jaaroverzicht en blijken een aantal cruciale nieuwsfeiten alweer bijna uit je geheugen te zijn verdwenen.

De Tweede Kamerverkiezingen herinner ik me bijvoorbeeld als een klinkende overwinning voor de VVD. Maar zo klinkend was het niet. Het was een fotofinish. Pas toen 95 procent van de stemmen geteld was, bleek dat de PvdA niet de grootste zou worden. Het was kwart voor drie in de nacht toen Rutte voorzichtig de zege durfde te vieren.

Niets herinnert er nu nog aan dat Cohen bijna zelf het voortouw mocht nemen tijdens de kabinetsformatie. Soms lijkt het vuur bij de PvdA zelfs een beetje gedoofd. En neem ze het eens kwalijk. Van de sociaal-democratische idealen is veel mission accomplished. Het sociaal vangnet is dusdanig uitgebreid dat de bijvangst eerst uit het WAO-net gejaagd moest worden en nu uit het Wajong-net. De arbeiderspartij kreeg het voor elkaar dat de Nederlandse arbeider ongeveer heilig werd verklaard en beschikt over één van de beste ontslagbeschermingen ter wereld. Iemand ontslaan is zo duur dat kleine bedrijven dan maar gewoon niemand aannemen. Het risico op een zieke of incapabele werknemer is te groot.

lees verder›

De wetenschap heeft last van grootheidswaanzin.

Stel je een ontzettend moeilijke vraag voor. Een vraag waarop het antwoord misschien wel nooit gevonden zal worden.

Zo’n vraag kon in de jaren negentig bijvoorbeeld zijn: hoe kunnen we de gigantische moleculen van het menselijk DNA sequencen? Hoe krijgen we het voor elkaar om die 3 miljard letters van het menselijk chromosomale ‘boek’ te lezen?

In de jaren tachtig achtte men dat onmogelijk. Het enige genoompje wat gelezen kon worden was van een virus: een miniboekje met maar 5.000 letters. In 1995 volgde de publicatie van het genoom van een bacterie: 1,8 miljoen letters. Een bijzondere prestatie. Maar slechts een kruimeltje vergeleken met het menselijk genoom. Er was uiteindelijk een wetenschappelijke race tussen twee laboratoria voor nodig om het onmogelijke mogelijk te maken: in 2000 werd de eerste sequence van het menselijk genoom gepubliceerd.

lees verder›

Er leek geen einde aan te komen. Misbruik in de katholieke kerk, misbruik in het zwembad, misbruik in het kinderdagverblijf. De jacht van politie en justitie op kinderporno levert sporadisch een succesje op, zoals de arrestatie van Robert M. Maar het blijft marginaal, symptoombestrijding. Telkens als er weer ergens miljoenen bestanden worden aangetroffen is het kwaad al geschied. Het bezitten en verhandelen van het aandenken eraan is slechts een ziekelijk voortvloeisel.

De vraag blijft: hoe voorkom je kindermisbruik? Soms lijkt de strategie erop gericht om het leven van een pedofiel domweg onmogelijk te maken. Door foto’s en adressen online te plaatsen. Door vestigingsverboden in te voeren, zoals in het geval van Sytze V., die na zijn gevangenisstraf niet in Eindhoven mocht wonen, maar ook niet in andere gemeenten. Door Norbert de Jonge, oud-secretaris van de pedopartij, geen pedagogiek te laten studeren. Niet in Nijmegen en niet in Leiden, ook niet als hij de stages met kinderen zou overslaan. Let wel: deze man werd überhaupt nog nooit ergens van verdacht, laat staan veroordeeld. Dat maakt in Nederland niet uit. Ook bij hem is de ramenzetter kind aan huis.

lees verder›

Het lijkt me heerlijk om gepensioneerd politicus zijn. Zoals Bolkestein bijvoorbeeld. Hij draagt geen enkele verantwoordelijkheid meer. Eindelijk kan hij spelen. Vanuit zijn leunstoel, zo leek het, wierp hij de afgelopen maand Nederland propjes toe. Stukjes verwarring. Om je tanden op stuk te bijten.

Zoals op het Leidseplein twee weken geleden. Daar leerde Bolkestein de kunstschreeuwers iets nieuws over zichzelf. Toen hij ten overstaande van de menigte aankondigde dat hij tegen de kunstbezuinigingen was, werd hij vereerd als held. Maar toen hij liet weten dat te willen financieren vanuit een bezuiniging op ontwikkelingshulp, liet het Leidseplein als in een reflex een luid boegeroep horen. Oeps, dat was toch niet de bedoeling? Verwarring alom: wekenlang moesten we in ongeveer elk praatprogramma van de publieke omroep aanhoren dat kunst geen linkse hobby was. Maar waarom leek iedereen die vóór kunst was op dat plein, dan ook ineens vóór extra ontwikkelingshulp? Hoe kan dat nou? De oplettende kijker zag Bolkestein grinniken bij het verlaten van het podium.

lees verder›

Een raadsel: ik geef twee Nederlandse en twee Amerikaanse studenten een deadline voor een verslag. Vrijdag. Niet later. Maar op vrijdag zijn er maar twee verslagen ingeleverd. Van wie zijn die?

De Amerikanen zijn niet intelligenter, het zijn ook geen betere verslagen, ze zijn gewoon op tijd. Ze snappen het concept deadline. De Nederlandse studenten hebben geleerd dat tijdens hun studentenleven het niemand iets kan schelen wanneer ze klaar zijn. Een weekendje later, een maandje, een jaartje. Het heeft allemaal geen enkele consequentie.

lees verder›

In de eerste advertentie die ik tegenkwam stond: ‘Bied Nooit Je Kittens Gratis Aan Ze Zullen Als Slangenvoer Worden Gebruikt.’ Dat was geen grapje. Kattenliefhebbers zijn ervan overtuigd. It’s a jungle out there. Overal ligt de bloeddorstige slangenbezitter op de loer.

Kattenliefhebbers zijn gek. Stuk voor stuk. Ik zag advertenties van oerlelijke mormels die ‘net op tijd uit Kroatië waren gered’. Sommige noemden het ‘misdadig’ om niet twee kittens te nemen, maar één. Sommige kittens mogen Alleen Premiumvoer van Royal Canin Eten! Een mevrouw uit Amstelveen eiste dat het baasje ten minste één dagdeel thuis zou blijven, om op te letten of zoiets. Ik ben daarvoor hopeloos ongeschikt. Ik bungel onderaan de pikorde van dierenvrienden.

lees verder›

Op 22 november gaat Freek de Jonge in de Heineken Music Hall proberen om die krakende deurstem van hem tot een schreeuw te verheffen. Het moet een schreeuw ‘voor cultuur’ worden, of eigenlijk ‘voor subsidie’, ook al haalt hij die twee continu door elkaar. Bij Pauw en Witteman lichtte hij de actie nog eens toe in dat bijna standaard geworden rampenvocabulaire: er is een kaalslag aan de gang, een Kristallnacht, een beeldenstorm, Talibaanachtige cultuurdestructie.

Ik weet niet of Freek de Jonge de afgelopen tijd nog wel eens door de Marnixstraat is gefietst. Want terwijl hij op televisie de Apocalyps van de Nederlandse cultuur voorspelt, is daar in rap tempo een prachtig nieuw ‘Nieuwe de la Mar’-theater uit de grond gestampt. In 2005 was het Freek de Jonge zelf die er de laatste voorstelling speelde. Er was geen geld voor de verbouwing van het vervallen en brandonveilige gebouw.

lees verder›

Ik was er helemaal klaar voor. 350 woorden lang gehakt maken van dat Greenpeace schorriemorrie dat zich weer eens aan de treinrails had geketend omdat er een kernafvaltransport langs zou komen. En dan de dinsdag -nrc.next op de mat met jawel, een column waarin ons aller hoofdredacteur Rob Wijnberg zich onder de geketenden schaart. Kernenergie is volgens hem het slechtst denkbare alternatief dat voor olie bestaat.

Keuterboertjesromantiek. Dat moet de oorzaak zijn. In de groene droom is er geen plaats voor reactoren en koeltorens, maar draait alles op lieve energie, van de zon, de wind en het water. Wijnberg jubelt: Exit Nuon, Exit Shell (u weet wel, die bedrijven die ons land kapotmaken). Iedereen zijn eigen energieleverancier, iedereen keuterboer!

lees verder›

Soms doe ik net alsof ik me ook voor andere dingen interesseer. Voor de vorm lees ik wat in een toeristenboekje over de geschiedenis van SoHo. Of ik kijk naar een beeld, neem een foto. Maar eigenlijk doe ik het liefst wat New Yorkers ook doen: geld uitgeven. Manhattan is één groot winkelparadijs. Eén massieve open-air ‘it’s a small world after all’-mall.

Consumentisme went snel. Bij de matige tentoonstelling in het Guggenheim over Europese kunst uit het interbellum verveel ik me dood. Ik wil naar buiten, naar Madison Avenue. De etalages van Valentino en Ralph Lauren zijn betoverend. De schoonheid, de sfeer die de scènes achter het glas oproepen. Ja, de Kandinsky’s en Picasso’s in het Guggenheim zijn ook prachtig. Maar op Madison Avenue mag ik alles aanraken, aantrekken, ja, misschien ooit zelfs mee naar huis nemen.

lees verder›

Ik snap de ophef over het halal vlees wel. Dat er alleen nog maar ‘Allah is groot’-kip te krijgen is op het stadhuis, dat stoot tegen de borst. Noem het beleid in de kantine een detail, maar als zelfs de hamblokjes uit de salade worden verbannen omdat een handjevol mohammedanen het niet lust, dan gaat een beetje simpele ziel toch geloven dat zij de dienst uitmaken.

Ik moet zeggen dat ik het zelf ook uiterst ongemakkelijk vond. Het was in de kantine van de Vrije Universiteit waar ik zonder het te weten een stukje halalvlees had gegeten.

lees verder›