Officieel is Paars Plus geklapt op te grote bezuinigingsverschillen, maar stiekem is het natuurlijk een imagokwestie: de VVD is als de dood voor ‘links’ te worden versleten. Dat is het resultaat van een jarenlange PVV-campagne, waarin ‘links’ gelijkgesteld is aan slap, theedrinkend, imamzoenend landverraad. Rutte is voor die beeldvorming gezwicht – met Maurice de Hond als katalysator en een paar miljard als excuus.

Wat dit zo bevreemdend maakt, is dat ‘links’ de laatste jaren – naar eigen maatstaven – juist enorm is verrechtst, terwijl de PVV – naar eigen maatstaven – bijna zo links als D66 is. Wie Geerts eigen basispremisse onderschrijft dat de islam een totalitaire ideologie is die onze hele levensstijl van binnenuit wil overnemen en van buitenaf wil opblazen, krijgt met zijn partijprogramma niets meer dan een soort Paars, plus Grote Mond.

Lees verder

Binnenkort op de iPad, maar nu al verkrijgbaar op de betere jihadistenfora: Inspire.

Al-Qaeda meets Linda.

Laat u niet misleiden door de reputatie van de uitgever: Inspire is een volwaardige glossy, met de laatste modetrends (Boerka’s & Bomgordels); de nieuwste hitlijsten (hoogste binnenkomer: ‘Girt Wilders’ op 4) en, voor de doe-het-zelfmoordterroristen onder ons, een heuse klusrubriek (‘Dat zeg ik: Allah!’). Verder ruim aandacht voor zingeving en literatuur (boek van de maand: de Koran, goedgelovige herdruk); een repo over extreme sports (‘Brokkenpiloot voor een dag’) en de laatste celebrity gossip (exclusief: de nieuwste videoclip van Osama B.). Al met al een aanrader dus, met als enige minpunt: je abonnement opzeggen bij de klantenservice blijkt erg lastig.

Lees verder

Eén ding is zeker: komende zaterdag wordt niet de mooiste dag van zijn leven.

„Wesley Benjamin Sneijder, neemt gij Yolanthe Cabau van Kasbergen tot uw wettige echtgenote? Wat is daarop uw antwoord?”

„Cabau, zei je?”

Wesley kijkt om zich heen en ziet de Spaanse schoonfamilie waarmee hij de rest van zijn leven Kerst moet vieren. Dan verschijnt zwager Xavier aan het altaar en overhandigt hem een doosje.

Een gouden ring.

Jack van Gelder: „Wes, ik weet dat het moeilijk is, zo vlak na de ceremonie, maar: wat ging er mis?”

Lees verder

In 2007 diende SGP’er Kees van der Staaij een motie in, waarin hij de regering verzocht eindelijk eens werk te maken van een verbod op „extreem gewelddadige games en films”. Boeken liet Kees bewust buiten beschouwing, omdat hij geen zin had zijn nachtkastje te ontruimen – maar laten we reëel blijven: zodra de Bijbel op de Xbox en de PSP uitkomt, heeft Kees een probleem.

Een week geleden kwam het antwoord van minister Hirsch Ballin. Je verwacht iets in de trant van: laat dat maar aan het nieuwe kabinet over, want wij zijn demissionair en het CDA is gehalveerd – dus „bescheidenheid is geboden”, zoals Maxime Verhagen dat al weken zegt. Maar nee hoor: na een vier pagina’s lang christen-democratisch appèl op de goede zeden en het algemeen belang, concludeert de minister dat een verbod „mogelijk” en „wenselijk” is.

Lees verder

‘Schandalig en ondemocratisch”, sprak Geert Wilders, toen de nieuwe informateur besloten had doodleuk zonder de PVV verder te formeren. Nu kan ik hier natuurlijk beginnen over het democratische gehalte van zijn eigen ‘partij’ (geen leden, geheime boekhouding); ik kan in herinnering roepen hoe Wilders zijn zetel in de Haagse gemeenteraad na drie maanden alweer inleverde (bedankt, 13.000 voorkeursstemmers); ik kan een lijstje opdreunen van coalitiepartners die de PVV-leider zélf uitsluit (alles links van het CDA) – maar de slotsom blijft: ook hypocrieten kunnen gelijk hebben. Waarom de PVV niet eens meer aan tafel wordt gevraagd, is mij een raadsel.

Lees verder

Informateur – zou dat een ironisch bedoelde bijnaam zijn? De man die tijdens de Irak-oorlog driemaal daags een persconferentie belegde om te verzwijgen hoever de Amerikaanse frontlinie gevorderd was, werd ook minister van Informatie genoemd, dus mij zou het niks verbazen. Breedsprakig is onze coalitiesmeder in ieder geval niet. Verzoek van Bea: hou ’t kort Uri, anders kunnen Geert, Mark en Máxime elkaar de schuld niet in de schoenen schuiven.

Aldus geschiedde.

Gelukkig was Maurice de Hond er als de kippen bij om de electorale gevolgen van dit mislukte achterkamertjesoverleg te meten. Als Meest Ongeloofwaardige Peiler Aller Tijden is Maurice al jaren onbetwist, maar de prijs voor Traagste Exit Poll Ooit had hij nog nooit gewonnen, dus vandaar: als er nu verkiezingen zouden zijn, peilde hij, was de Dierenpartij gehalveerd en had de PvdA met brons genoegen moeten nemen. Verder binnenlands nieuws: nu de PVV de grootste in Almere is, vindt 63 procent van de Nederlanders drooglegging van de Zuiderzee geen goed idee meer.

Lees verder

‘Als iemand met ons wil regeren, weet dan dat we de verhoging van de AOW-leeftijd binnen een minuut zullen terugdraaien.” (De Telegraaf, 9 september 2009). „Als we maar groot genoeg worden, krijgen we de AOW wel van tafel.” (De Volkskrant, 19 oktober 2009). „We zijn bereid om deals te sluiten. Op één punt na: de AOW.” (De Telegraaf, 22 februari 2010). „Voor de PVV is de handhaving van de oudedagsvoorziening het enige breekpunt bij de formatie van een kabinet.” (Verkiezingsprogramma, 23 april 2010). „Wij zijn consistent. We hebben al eerder gezegd dat we niet gaan regeren in een kabinet dat de AOW-leeftijd verhoogt.” (Algemeen Dagblad, 24 april 2010). „Ik ga niet op de avond van de verkiezingen zeggen dat de AOW geen breekpunt meer is. Dat zou puur kiezersbedrog zijn.” (NOS, 9 juni 2010).

Lees verder

Wat ik ga stemmen? Geen idee. In eerste instantie neigde ik sterk naar de partij die bereid is de maatregelen te nemen die nu nodig zijn; die gaat bezuinigen waar het kan en investeren waar het moet; die de rekening niet door wil schuiven naar volgende generaties en van iedereen een bijdrage verwacht om ons land sterker te maken – de Partij voor de Clichés dus.

Dat bleek lastig kiezen.

Toch maar even de cijfers van het CPB en Nyfer erbij gepakt. De schrik sloeg me al gauw om het hart. De zorgpremie gaat 5 euro omhoog, het persoonsgebonden budget 13 euro omlaag en mijn koopkracht neemt met driekwart procent af. Bovendien stijgt over 33 jaar de huur met 62 procent, neemt de staatschuld met 7 miljard toe en heb ik in 2040 geen baan meer. Allemaal dankzij mijn Marokkaanse buurman. Toen wist ik het zeker: ik stem PVNV.

Lees verder

De campagne is definitief in de surrealistische fase beland. De oogst van de afgelopen week: Mark Rutte heeft met zijn verkiezingsprogramma een bijstandsmoeder aan het huilen gebracht; Emiel Roemer heeft haar met een gevatte oneliner weer aan het lachen gekregen; en Jan Peter Balkenende heeft haar ten slotte met een seksistisch compliment in totale verwarring achtergelaten. Het wachten is nu op Jan Dijkgraaf die voor de HP De Tijd-verkiezingsspecial een paar gebruikte tampons uit haar vuilniszak vist en in het hoofdcommentaar concludeert dat alle ophef om niks was: mevrouw was ongesteld, daar krijg je mood swings van.

Lees verder

De timing had niet slechter gekund. Net nu de verkiezingsdebatten in volle hevigheid zijn losgebarsten, is in Frankrijk Roland Garros van start gegaan. Drie dagen lang heb ik non-stop tussen politiek en tennis gezapt en moet nu tot mijn schrik bekennen: ik zie het verschil niet meer.

Het gaat van: links, rechts, links, rechts – maar dan tien keer zo snel, waardoor het veel minder leuk is om naar te kijken. Zag je vroeger nog wel eens een bedachtzame rally vanaf de baseline, nu is het vooral serve and volley wat de klok slaat: een lijsttrekker gooit een balletje op, mept zo hard hij kan richting zijn tegenstander en rent vervolgens als een kip zonder kop naar de media. Is hij te laat, dan is de kans groot dat hij met één rake klap ter linker- of rechterzijde gepasseerd wordt; is hij op tijd, dan is het punt zo goed als zeker binnen.

Lees verder