Per minuut kwamen ze de afgelopen dagen binnen – columns van mensen die graag een dagje Aaf willen zijn. Resultaat tot nu toe: ruim 250 columns. De redactie leest nu in alle verloren uurtjes columns. Opvallend: er zijn niet zoveel mannelijke inzenders. Er zijn veel open brieven aan Aaf, en veel columns over ‘het is zo moeilijk om een column te schrijven’. Andere trends: in supermarkten gebeurt veel, opgevangen treinconversaties leveren ook schrijfstof op, net als (jonge) kinderen.

Denk jij dat jij een beter onderwerp hebt? Tot vanmiddag 18.00 uur heb je nog de kans. Stuur je (tijdloze) column over jouw dagelijkse leven van maximaal 350 woorden naar klik@nrc.nl. In februari plaatst nrc.next de leukste inzendingen.

Wil jij ook een dag Aaf zijn? Dat kan. Stuur je (tijdloze) column over jouw dagelijkse leven van maximaal 350 woorden naar klik@nrc.nl. In februari plaatst nrc.next de leukste inzendingen.

Dit is mijn laatste column voor ik met zwangerschapsverlof ga. Dat is op zich een makkelijke zin om op te schrijven, maar ik heb er heel veel moeite mee.

Voordat ik zwanger werd, dacht ik dat ik moeiteloos zou kunnen doorwerken tot een kwartier voor mijn bevalling.

Nu weet ik dat dat idee niet klopte. Zoals ik gisteren schreef, verweek ik aan alle kanten. Ook in mijn hersenen. Zo kon ik gisteren tijdens het schrijven heel lang niet op het woord ‘vullen’ komen. Op zich niet zo’n moeilijk woord, maar ik was het kwijt. Net zoals ik de laatste tijd vaak mijn mobiel, mijn huissleutels en mijn relativeringsvermogen kwijt ben.

lees verder›

Ik raak de laatste tijd vaak verzeild in de Hema. De oom van mijn vriend had dat al voorspeld. Volgens hem krijgen alle zwangere vrouwen nesteldrang, en die nesteldrang uit zich in een onstopbare gang naar de Hema. De oom zegt ook dat veel zwangere vrouwen dingen bij de Hema stelen: rompertjes, speentjes, babyolie. Allemaal door de natuur ingegeven, door het speciale Hema-hormoon.

Ik heb nog niets gestolen, maar het klopt wel dat de Hema, meer dan vroeger, een bijzondere aantrekkingskracht op me uitoefent. Samen met een stuk of drie andere zwangere zombies, die ook net op dat moment naar de babyafdeling zijn toegezogen, sta ik dan bij een rek en voel, bijvoorbeeld, aan een trappelzak. Onverrichterzake vertrek ik even later altijd weer naar huis.

lees verder›

Op internet kan ik op mijn werkbalk het knopje ‘laatste nieuws’ indrukken. Dan verschijnt er een nieuwsladdertje. Toen ik dat gisterochtend deed, verschenen er tien nieuwtjes. Vijf nieuwtjes gingen over DSB.

DSB was boos, DSB was onzeker, DSB was verdrietig, DSB wilde doorstarten en het voetballen met DSB-geld ging gewoon door, was de strekking.

Maar ik wil het toch liever over pindakaas hebben. Ik wil namelijk een ander groot bedrijf van de ondergang redden. En ik heb het gevoel dat ik daarbij snel moet ingrijpen.

lees verder›

Ik had behoefte aan een film die Up heette, of laat ik het zo zeggen: ik kon geen film gebruiken die Down heette, dus schaarde ik mij met een paar honderd andere volwassen mensen in de zeven-uur-voorstelling van de nieuwe Pixar-tekenfilm Up.

Zoals in Amsterdamse bioscopen normaal is, zaten voor mij mensen te sms’en en te bellen, achter mij mensen te sms’en en te bellen, en naast mij mensen te sms’en en te bellen. Dat deden ze met hun pokkie, een woord dat ik nog niet kende, maar waarmee door Hi zo luid geadverteerd wordt voor elke film, dat ik me inmiddels stom voel dat ik nooit heb geweten dat een mobiele telefoon bij streetwise mensen een pokkie heet.

lees verder›

In het nieuwe tv-genre ‘mensen nemen het op tegen grote piepschuimen objecten en vallen daarbij regelmatig in het water’ hadden we deze zomer al het onbegrijpelijk populaire programma Wipeout, en sinds zaterdag Hole in the Wall. ‘Gieren met Geer en brullen met Beau’ was het SBS 6-publiek beloofd, dus ik zat er enigszins huiverig klaar voor.

Hole in the Wall is een Japans format, waarbij mensen door een gat in een piepschuimen muur heen moeten springen. Tot zover niks geks aan de hand, maar de gaten hebben moeilijke vormen. Bijvoorbeeld, zoals ik in de oorspronkelijke Japanse versie zag, de vorm van het cijfer 218. Daar moesten drie mensen tegelijk doorheen springen.

lees verder›

Als mensen al hun pesterijen op één persoon richten, nare mailtjes over haar gaan schrijven en die expres laten uitlekken, en haar belachelijk maken omdat ze bijvoorbeeld een hele grote neus heeft of een raar kapsel, dan krijg ik meteen medelijden met die persoon. Noem het liefde voor de underdog, noem het medeleven voor mensen met hele grote neuzen, noem het barmhartig – zo ben ik gewoon.

Maar met Mariëtte Hamer heb ik geen medelijden. Mariëtte Hamer was namelijk tot kort geleden zelf een van de grootste pestkoppen van de klas. En het slachtoffer was toen Ella Vogelaar, die dan wel geen heel grote neus had, maar wel rare rode kabouterlaarsjes waar je haar mee kon pesten. En onmodieuze linkse ideetjes.

lees verder›

V anavond is de documentaire De nieuwe elite op tv, over het Erasmiaans Gymnasium in Rotterdam, het zwartste gymnasium van Nederland.

Ik behoor kennelijk tot de oude elite, want ik zat op het Vossius Gymnasium in Amsterdam, een zeer wit gymnasium. De allochtonen die daar rondliepen herinner ik me stuk voor stuk, omdat het er zo weinig waren, namelijk twee. Er was een vluchteling uit Iran, van wie we Iran Perzië moesten noemen. En er was een Surinamer.

Nog steeds als ik langs mijn oude school fiets, zie ik daar een kluwen verveelde, rokende, blanke kinderen met merkkleren staan.

lees verder›