‘Een informateur’, schreef Felix Rottenberg twee weken geleden in Het Parool, ‘moet verwarring zaaien, pauzes inlassen en de druk met nachtelijke telefoongesprekken langzaam opvoeren’ – en hij ontsloeg op papier het oliemannetje Rosenthal dat alles verkeerd deed. Zijn keuze viel vervolgens op Jaap Burger, die in 1973 de ‘onmogelijke’ coalitie tussen christenen en progressieven voltooide. De heer Burger bleek helaas overleden, maar Felix, die haast had, presenteerde dezelfde week zijn derde kandidaat: Alexander Rinnooy Kan.

Lees verder

Al ’s geluisterd naar de schlager die ze nu bij de Publieke Omroep pluggen, en die geïnspireerd is door de vuvuzela? Je moet er vooral ook naar kijken. Dan zie je een menigte in oranje lappen gestoken, hossende en krijsende, farizeïsche medemensen die iets zingen dat je met geen mogelijkheid kunt verstaan. Helemaal naar de culturele normen en waarden van christenvoorzitter Henk Hagoort, die er bij blijft prediken dat deze programma’s allemaal van ons zijn, en hoe ze bij Nederland horen.

Lees verder

De dag-tweet in nrc next van gisteren kwam uit Sao Paulo en was dus in het Portugees gesteld. De vertaling luidde: ‘Grote zorgen! Verslaan we Chili, wacht Holland’.

Ik zal als eenvoudige broodschrijver weinig nalaten om bij de nieuwe hoofdredacteur van o.a. deze prachtige ochtendkrant in het gevlij te komen, maar er zijn grenzen. In negenennegentig van de honderd gevallen lees je een tweet met plaatsvervangende schaamte. Of het nou om de tuttige boodschappen gaat van Femke Halsema (‘even naar de kapper’), om de troosteloze van Maxime Verhagen (‘terug van de schoenmaker’), om de ijverige van Job Cohen (‘morgen naar de informateur’), om de grootsprakige van Alexander Pechtold (‘ik kom net terug in het midden van de Nederlandse politiek’) of om de uitzichtloze van Mark Rutte (‘geen idee waar ik nu weer naar toe moet’) – elke tweet is een stilistisch testimonium paupertatis. Politici krijgen zelden een fatsoenlijk kort Nederlands zinnetje uit hun pen, hun laptop of hun mond, dus voor een korte, niet onaardige, laat staan spirituele Hollandse halve alinea moeten ze helemaal boven hun macht reiken. En we zagen dat ook een Braziliaan tegen de opgave het onderspit delft. Waarom, waarom heeft iemand ze tot de taal van 2010 verheven, en gaan we daar in mee?

Lees verder

Weet u nog hoe Troelstra op 12 november 1918 in de Tweede Kamer de machtsovername opeiste?

Vast niet.

U was nog niet eens geboren, die toespraak duurde drie uur, u heeft geen politicologie gestudeerd, en u zou op uw tweeënnegentigste de bijzonderheden van de rede zijn vergeten.

Troelstra zei:

‘Wanneer gij mij de vraag stelt: wat is uw rechtsgrond, dan zeg ik: Volgens de laatste verkiezingen, ik geef dat toe, zijn wij op het oogenblik misschien nog een minderheid in het land; maar wanneer gij de vraag stelt: wat geeft u het recht desnoods te grijpen naar de macht, dan antwoord ik u: de rechtsgrond is onze noodzakelijkheid en onze onmisbaarheid’.

Lees verder

Ze zaten met z’n tweeën nog wat na te praten, toen Cohen ineens een idee kreeg.

„Wat zou je ervan zeggen”, begon hij, „om Van der Staaij te vragen een kabinet te vormen dat wij vervolgens gezamenlijk gedogen?”

Uri greep onmiddellijk naar zijn pen, en vroeg:

„Hoe zei je?”

„Nou”, vatte Cohen zijn woorden samen, „SGP regeert, en de rest…”

„Nee, zo zei je het niet”, liet Rosenthal zijn Bic vallen. „Je moet het precies herhalen.”

Lees verder

Ik hou er niet van om mezelf te citeren, zeker niet als het zou lijken alsof ik iets onaardigs zou willen zeggen over het WK, bij de Publieke Omroep. Maar vooruit.

Vorige week woensdag begon mijn laatste alinea als volgt:

‘Heeft u voor de aardigheid wel eens geteld hoeveel totaal overbodige krullenjongens, gasten, reservepresentatoren, hangouderen en werkschuwe chefs daarginds rondschooieren?’ Precies in verhouding, zei ik erbij, van alle televisiegelegenheden die ik ooit heb mogen meemaken: altijd 100 Nederlanders waar grotemensenlanden met 3 toe kunnen. Vandaar mijn verwijzing naar hangouderen en werkschuwe chefs.

Lees verder

Kan de VVD informateur Rosenthal terugtrekken?

Dat adviseert Felix Rottenberg in Het Parool van afgelopen zaterdag.

Als er nou iets was waardoor ik het alerte programma De wereld draait door (met vakantie gegaan toen de formatie interessant werd) zou hebben gemist, waren het niet de half-intellectuelen Jort Kelder, Jan Mulder of de Surinaamse schreeuwlelijk Prem Radhakishun, maar dan was het Felix. Felix was per uitzending goed voor minstens twee sweeping statements die je nooit helemaal hoefde te doorgronden om het vermoeden te bewaren dat ze heel diep gingen. Zoals hij zaterdag schreef: ‘Een informateur moet verwarring zaaien, pauzes inlassen en de druk met nachtelijke telefoongesprekken langzaam opvoeren’ – en daar bedoelde hij iemand mee aan wie Uri een voorbeeld moest nemen, te weten Jaap Burger, ‘die in 1977 een onmogelijk geachte regering van christelijke en progressieve partijen tot stand bracht’. Was overigens niet 1977 maar 1973, Felix, maar never mind. Op dit niveau mag een mens zich vier jaar vergissen.

Lees verder

Het Bijbelgenootschap geeft zes godgeleerden de opdracht om eindelijk eens vast te stellen waaraan Mozes op z’n honderdtwintigste precies is overleden. Lijkt me een zinnig studieobject. Rutte had dol- en dolgraag zo rechts mogelijk geregeerd. Wist ik al. De vakgroep politicologie van de Universiteit van Twente maakt jacht op het DNA van Geert Wilders. Kan later altijd te pas komen. En een genderkliniek in Malmö zegt het bewijs te hebben gevonden dat koningin Christina van Zweden inderdaad een man was. Allemaal nieuws waar ik niet van wakker lig. Maar nu wilde iemand weten hoe lang Willem de Zwijger precies was, en ik werd onmiddellijk wantrouwig.

Lees verder

In NRC Handelsblad las ik dat Europa het tolerante imago van Nederland na de verkiezingsuitslag ‘flets zag worden’. Waarop zich de volgende dialoog ontwikkelde in het bange vaderland.

Waarom dacht Europa dat ons tolerante imago vóór 9 juni nog had geglinsterd?

Waarschijnlijk vanwege Huizinga, die al in 1934 een aantal Nederlandse karaktertrekken beschreef. Hij prees toen vooral onze openheid, onze bereidheid om de mening van anderen te respecteren, onze nuchterheid en onze afkeer van extremisme.

Lees verder

Als ik op 9 juni tussen kwart over elf en half twaalf ’s avonds naar de verkiezingsshow van de NOS zit te kijken, en elk van mijn zenuwen staat stijf in mijn lijf over de vraag of een wijs man als Cohen mijn minister-president wordt, of een rondzoenende branie als de eeuwige student Rutte. Wat is dan het allerallerallerlaatste waar ik nieuwsgierig naar ben?

Naar de uitslagen van Dirksland, Goeree-Overflakkee, achtduizenddriehonderd inwoners, opkomst 76,9 procent, Trots op Nederland 0,2 procent.

Lees verder