Hoe sneu is het dat Koefnoen een verkiezingsshow bij de AVRO mag uitzenden, maar diezelfde avond herhalen ze bij de VPRO Jacobse en Van Es?

Heel sneu, lijkt me voor Paul Groot en Owen Schumacher: om te moeten vaststellen dat je op het punt van tekst, van vorm, van humor en van actualiteit wordt verslagen door een programma van dertig jaar geleden. Of zouden ze het niet hebben vastgesteld? Dat kan natuurlijk ook: dat ze geen erg hadden, dat ze zagen noch hoorden hoe kansloos ze een uur lang mopjes tegen elkaar tapten (eerst mag Paul terwijl Owen zwijgt, dan zegt Owen weer iets terwijl Paul wacht) op de manier van Snip en Snap, maar dan in 2010. Het komt geloof ik vaker voor dat mensen blind en doof raken voor kwaliteit als ze zelf bezig zijn met iets dat ze er voor aanzien, of waarvan ze hopen dat anderen het er voor aanzien.

lees verder›

Nog twee dagen, dan zijn we d’r af. Ik heb nog één vraag. Hebben al die pogingen om aandacht nou wel of niet geholpen – de debatten, de interviews, de straat waar ze deur aan deur aanbelden (0,0035 % van de bevolking bereikt), de uitnodiging voor NOVA (vroeger een eer, nu kun je beter drie keer nadenken), de blind date van Netwerk, met Albert Verlinde in RTL Boulevard, het hoereren bij Paul de Leeuw, de humorloze tweets, of een duurbetaalde Ster-spot?

Ik weet het eigenlijk niet.

lees verder›

I k had gedacht dat het elkaar naadloos zou opvolgen: woensdag tot diep in de nacht alleen nog verkiezingen, en dan donderdag vanaf zes uur in de ochtend voetbal tot je er gek van werd. Harde Schnitt, in filmtermen. Maar ze hadden gekozen voor de overvloeier, de dissolve.

Een paar dagen geleden hoorde ik nog één keer het campagnelied van de Socialistische Partij: antieke tekst, solist en koor alsof het overlevenden waren van het Palingoproer. Even later leidde Rob Trip in het Journaal een onderwerpje in over twee straten in Utrecht en Goirle waar ze de buitenboel vorige week al oranje hadden geschilderd.

lees verder›

Hij heeft een tic. Die had hij al langer, maar ’t wordt erger. Hij drukt z’n tong van tijd tot tijd tegen de rechter binnenkant van z’n onderlip, en die stulpt dan even uit. Vroeger deed hij ’t misschien om de paar minuten. Inmiddels is het om de paar zinnen geworden. Verhoogde stress? Wordt de permanente bewaking hem te veel? Of het onderduikadres? Hero Brinkman? De opiniecijfers?

Kan allemaal. Ik weet net zo weinig van die dingen als een psychiater wiens analyse uit het verzekeringspakket is geschrapt. Dus over genezing moet je me zeker niets vragen. Het kan net zo goed overtollige drift zijn.

lees verder›

Hoe zal ik het ooit mijn achterkleinkinderen moeten uitleggen?

‘Er was eens een Nederlandse man, die eigenlijk weinig voorstelde, maar die desondanks acht jaar minister-president bleef. Het land bevond zich in die dagen namelijk sociaal, economisch, cultureel en intellectueel in een diepe crisis: als je toen de basisschool zonder al te veel kleerscheuren had voltooid, noemden ze je al ‘hoger opgeleid’. IJverig was hij wel, die man. Hij leidde in die acht jaar vier verschillende kabinetten! Hij heette trouwens Jan Peter Balkenende.

lees verder›

Iemand stuurde me een boekje van Sheila Sitalsing en Hans Wansink, titel: De kiezer heeft altijd gelijk.

Ik had gehoopt dat me nu eindelijk eens, met alle puntjes op de i, zou worden uitgelegd waarom de kiezer altijd gelijk heeft. Als het onderwerp ergens ter sprake komt, praat ik andere mensen meestal gemakzuchtig na, om niet in filosofische of (erger nog) principiële discussies terecht te hoeven komen. Maar in m’n ziel en in m’n slaap betwijfel ik nog vaak of iemand gelijk kan hebben als hij PVV stemt, of Bouterse de aangewezen president van Suriname blijkt te hebben gevonden, of er in België voor zorgt dat de extreme Nieuw-Vlaamse Alliantie op 13 juni de grootste partij wordt.

lees verder›

I k wou in april niet meteen de alarmklok luiden, en trouwe PvdA-kiezers de schrik op het lijf jagen.

Maar ik schrok wel. Cohen presenteerde zich op televisie voor de eerste keer als officieel gekozen leider – en wie had hij meegenomen? Z’n campagneleider.

De Partij had zich toen al bijna in slaap getriomfeerd. In één klap van twaalf zetels naar dertig! Ze gunden zich geen tijd meer voor een fatsoenlijk verkiezingsprogramma. Moest er nog wel een campagneleider? Straks zouden ze met zestig man (die rek zat er in) nog één coalitiepartnertje hoeven zoeken. D66? Of anders weer Rouvoet, omdat die zo te gek sociaal voelend was gebleken. De verkiezingen van 9 juni zouden automatisch leiden tot de feestdag van de 10de. En dan hadden we drie weken later, eind juni, een nieuwe regering – eindelijk het Tweede Kabinet Den Uyl als het ware.

lees verder›

Je moet er voor de aardigheid eens op letten: de laatste dagen komen nog allerlei boeken, pamfletten en artikelen over Geert Wilders in de handel waaraan de auteurs (Jan Kuitenbrouwer, Ed van Thijn, Maarten van Rossum etc) vol goede moed moeten zijn begonnen toen Maurice de Hond nog 30 zetels en de premierprijs voor de PVV voorspelde. Hun analyse zou dus net op tijd zijn voor de nek-aan-nek-race tussen Balkenende en de regisseur van Fitna. Kassa!

Wat moeten we nou met al die geleerdheid over een dorpsgenie dat over drie weken z’n handjes zal dichtknijpen als hij – min Hero Brinkman – nog drie nieuwe lijfeigenen aan zijn fractie mag toevoegen?

lees verder›

Zonder er één vuilniszak voor te hebben hoeven openen, wist Alexander Pechtold in januari 2006 al te vertellen dat de Haagse politiek waarbinnen hij toen een jaartje als minister had rondgelopen, ‘veel vuiler en vunziger was dan de mensen denken’.

Hij kreeg een standje van Balkenende en zelfs een uitbrander van Zalm, maar daarmee was de zaak afgedaan. Alexander heeft nooit toegegeven dat hij zich had vergist, dus ook nooit excuses aangeboden. Jan Peter en Gerrit hebben nooit beschaamd erkend dat Alexander gelijk had, en dus ook nooit ontslag genomen. Alles bleef op het Binnenhof bij het oude: vuil en vunzig, althans vuiler en vunziger dan ik altijd had gedacht. En er was geen nieuwe journalistieke code nodig.

lees verder›

Het komt nog vaak voor: dat een studiogast zich in z’n onschuld vergaloppeert, en zijn voorkeur belijdt voor een Marsreep, een kostuum van Borrelli en een Nederlandse Saab, waarop de presentator moet ingrijpen. ‘Drie keer achtermekaar reclame! Weet u wel dat we op die manier het Commissariaat van de Media op ons dak krijgen, en een boete van misschien wel een paar ton riskeren?

‘Sorry, meneer’, zegt de gast bedremmeld.

Maar nog nooit heb ik Matthijs van Nieuwkerk tegen z’n gast Maurice de Hond horen zeggen: ‘Maurice, het kan écht niet meer’.

lees verder›