Het is al na middernacht op een doordeweekse dag, enkele dagen voor Kerst. Er valt natte sneeuw uit de grauwzwarte lucht. In een straat in het centrum van een stad is een feestje gaande.

Dat is opvallend, want het is een ‘gewilde’ straat. Zo’n straat zoals er vele zijn in ‘authentieke’ buurten en die de laatste jaren gerenoveerd worden alsof iemands leven ervan afhangt. Want jonge professionals willen er een huisje kopen en dan trouwen en dan een kind. In zulke straten heb je geen feestjes doordeweeks rond middernacht. In zulke straten hangen slingers voor de ramen met ‘Geboren: een zoon’. Of er hangen borden met ‘Te Koop’. De grote migrantengezinnen zijn al een tijdje weg. Die kregen jaren geleden al een oprotpremie. Soms woont er nog een oud stel. Ouwe taaien die te koppig zijn om naar het verzorgingstehuis te gaan.

lees verder›

Goed, je wilt interessante columns schrijven over gebeurtenissen in het land. Maar je bent ingesneeuwd. Wat doe je? Precies, je gaat naar de film. Dan kun je naar een obscure film over driehoeksverhoudingen in Kazachstan gaan. Maar de kans dat je je dan van je lezers vervreemd is groot. Daarbij moet een column volgens sommige mensen lekker actueel zijn. Een onderwerp waar mensen al honderd dingen over hebben gelezen en gehoord en dat dan nog een keer, maar net even anders. Jaja. Ik ging dus naar Avatar.

lees verder›

De Kunsthal in Rotterdam, TU Delft en het Nationaal Archief zijn trots. Trots op ruim 400 jaar Hollandse uitvindingen en innovaties. Afgelopen zaterdag was ik via mijn werk uitgenodigd voor de opening van de tentoonstelling ‘Made in Holland’ die de komende tijd te bezichtigen is in de Kunsthal.

De openingsceremonie werd voltrokken door een kunstenaar die zichzelf The Dutch Bushmen noemt. Hij had zichzelf voor de helft bruinzwart geschminkt, had een omgekeerde schaats als hoofddeksel en liep verwilderd door een installatie van paraplu’s met makrelen. Er valt veel over te zeggen; maar hij had zijn artiestennaam niet beter kunnen visualiseren.

lees verder›

Het valt me op dat, net als bepaalde politieke partijen, veel mensen de laatste tijd met hun ‘roots’ bezig zijn. Oer-Hollandse Turken willen opeens naar Istanbul, Marokkanen met een bekakte ‘r’ verdiepen zich in Berberproza en Brabantse collega’s worden stiekem nostalgisch als ze onder elkaar zijn. En ik moet zeggen, met het weer van gisteren ging het bij mij ook kriebelen. Dus terwijl heel Nederland in de file stond, zette ik koers naar Friesland. Met de trein natuurlijk.

Laat je niet misleiden door mijn mediterrane looks. In mij schuilt een potentiële Friese nationalist (3e generatie). Ik herinner me als de dag van gisteren het schaatsen op het Tjeukemeer, kaatseballen in Franeker, de Fryske dùmpkes in Hindeloopen, kamperen in Nijhuizum en drabbelkoeken met chocolademelk in Sneek.

lees verder›

Stel dat ik gevraagd was als ingenieur-adviseur om destijds Geert Dales te informeren over de Noord-Zuidlijn. De kans dat dat daadwerkelijk was gebeurd is gering, omdat ik ongeveer even technisch ben als een walnoot, maar toch. Als het zo was, dan zou ik het volgende betoog gehouden hebben in de raadsvergadering.

„Geachte voorzitter, geachte meneer Dales, leden van de raad. Na een kort maar intensief onderzoek kan ik u vertellen dat er meer wegen zijn die naar Rome leiden. Of, relevanter in dit geval, meer wegen die van het Buikslotermeerplein (Noord) naar Station Zuid leiden.

lees verder›