Vandaag lanceert RTL een nieuwe serie die enkel online te bekijken is: een mini spin-off van de dagelijkse soap GTST, Echt weer Edit getiteld. De wekelijkse afleveringen duren twee minuten en draaien geheel om Edit, een gescheiden moeder die net een nieuwe baan heeft gevonden: toiletjuffrouw in Dansatoria, de club in GTST.

Een wc is de penoze onder de ruimtes. Alle schimmige dingen gebeuren daar

Een gouden vondst, om een serie rond een toiletjuffrouw te maken. Toiletjuffrouwen behoren immers tot de meest ondoorgrondelijke beroepssoorten ooit.

lees verder›

Een e-mail versturen heeft zich langzaam maar zeker in het rijtje dagelijkse levensbehoeften genesteld, vlak naast ‘drinkwater’ en ‘boos zijn op de NS’. Toch blijft één aspect van de mail me altijd opvallen. Het is een statement, een keus, een soms gewaagde manier om persoonlijkheid weer te geven: de aanhef en afsluiting. Hieronder de verschillende mogelijkheden: wat je hoopt dat ze uitstralen – en wat ze écht uitstralen.

lees verder›

Het gaat slecht met het boekenvak, verzucht de redacteur. „Mensen lezen niet meer.” „Nee”, antwoord ik. „Echt zonde. Boeken zijn te gek.” En terwijl ik het zeg, denk ik: wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een boek uitgelezen?

Het is niet erg dat er ook een columnbundel van Albert Verlinde in mijn boekenkast staat

Deze gedachte verrast me: ik heb mezelf namelijk altijd als een toegewijde boekenlezer gezien. Als kind was ik lid van de BiebBus, een bus vol kinderliteratuur die vlakbij ons huis parkeerde. Daar werkte ik systematisch de rijen boeken af, waar ik eerst las over Griezelbussen (Paul van Loon, ik <3 je) en het meisje Bianca en haar paarden (ik had een haat-liefdeverhouding met het fenomeen paard: ik wilde er een hebben, zo een die ‘mijn emoties aanvoelde’ en ‘slechts een lichte aanraking’ nodig had om te weten waar ik naartoe wilde, maar als ik een echt paard zag, was ik voornamelijk doodsbang), en later De Kinderen van Moeder Aarde-trilogie (vol enigszins intimiderende vrouwenmaatschappij-propaganda).

lees verder›

Een sluw ijslaagje bedekt de stoepen en wacht af tot je er genadeloos op zal uitglijden. Dekens en oude teddyberen op de vensterbank moeten ervoor zorgen dat de tocht buitenshuis blijft. En er is een goede kans dat je uren in een trein vast zal komen te zitten, waar je enige kans op een beetje vocht zal bestaan uit het flaconnetje oogdruppels van die oude mevrouw naast je. Nu de winterapocalyps gaande is, betekent ‘naar Zwolle gaan in een winterjas van de Zara’ eigenlijk hetzelfde als ‘ik duim dat ik deze dag mag overleven’.

lees verder›

In het programma Eva Jinek op Zondag was de Amsterdamse korpschef Pieter-Jaap Aalbersberg te gast. Na een tijdje kwam de vraag over het boerkaverbod voorbij: als de wet wordt ingevoerd, zullen vrouwen in boerka dan ook echt opgepakt gaan worden? Het antwoord was: een agent zal altijd de situatie ter plaatse inschatten, om vervolgens een keuze te maken – waarschuwen of beboeten. Om dit te illustreren gebruikte de korpschef een voorbeeld: als een moeder haar kinderen naar een school 200 meter verderop brengt en haar kentekenbewijs niet bij zich heeft, is dat een andere situatie dan wanneer twee mensen uit Maastricht naar Amsterdam gaan en geen papieren bij zich hebben. „Dat is het mooie van het politieapparaat,” verklaarde hij, waarmee hij bedoelde: „We zijn heus geen robotzombies met politiepetjes op, tjezus.”

lees verder›

1Nu de temperatuur onder de nul graden is gezakt, is de kat min of meer veranderd in de leuning van een roltrap: iedere keer als ik hem aai, word ik beloond met een klein, venijnig schokje. Bel me maar weer als je vacht niet meer statisch geladen is, kat.

Bij de standaard- uitrusting om naar buiten te gaan, hoort ook een sporttas

2Sinds twee dagen weet ik precies waar mijn huis niet geïsoleerd is: hier verschijnen ijsbloemen op de ramen, die mijn huis toch een soort romantisch ‘zwavelstokjes en doodvriezen in de sneeuw’-gevoel geven.

lees verder›

Terwijl ik in de supermarkt voor het koelvak sta en nadenk over de voordelen van ‘platte peterselie’ (1 euro 39) boven ‘peterselie’ (0,99), valt mijn oog op iemand voor me. Het is een man met donker haar, die nadenkend naar het vak met paprika’s staart. Ik ken deze man. Maar waarvan ook alweer?

O jezus, het is helemáál niet iemand die ik ken, het is Jeroen Spitzenberger!

Nauwkeurig bestudeer ik zijn gezicht: een vriend van vrienden die ik al op vijf verschillende gelegenheden heb ontmoet, die me waarschijnlijk zelfs een keer uitgebreid heeft verteld over zijn interessante baan bij een middelgroot architectenbureau en van wie het nu heel pijnlijk gaat zijn dat ik zijn naam ben vergeten? Misschien iemand van mijn middelbare school – zo’n gezicht dat je honderd keer in de stommelende massa naar de kantine hebt zien lopen, maar met wie je nooit meepraatte omdat hij in een veel hogere klas zat? Of is het zo’n geval dat hij gewoon werkt in een boekwinkel waar ik graag kom en ik hem hier tussen de groenten opeens niet meer kan plaatsen – alsof mijn hersenen het niet kunnen verwerken dat boekverkopers ook af en toe paprika’s kopen?

lees verder›

Kip, het meest met antibioticaresistente, potentieel gevaarlijke ESBL-bacteriën besmeurde stukje vlees, kip! (Het blijft leuk. Dat komt denk ik door die laatste blije uithaal, die zelf wel iets weg heeft van een uitgelaten, leeghoofdige ‘tok!’) Gisteren publiceerde de Consumentenbond een onderzoek waaruit bleek dat 99 procent van de door hen onderzochte supermarktkip ESBL bacterieën bevat. Bacteriën die niet gevaarlijk zijn voor gezonde mensen, maar wel een risico kunnen vormen voor zwakkere groepen. Sluit ramen en deuren en verhit uw kip – alleen zo kan de bacterie worden bestreden.

lees verder›

De kaart prijkt vlak voor mijn computerscherm op mijn bureau. En zo staat hij daar, onaangeroerd verwaand te wezen.

Kom in een achteloze outfit, zo een waar je drie uur over hebt nagedacht, oké?

Er zijn twee manieren om je aanstaande gasten met alleen de uitnodiging al te tergen: bij ‘cadeautips’ een envelopje afdrukken, alsof dat een sympathiekere manier zou zijn om gewoon ijskoud om geld te vragen, en een onmogelijke dresscode opgeven.

lees verder›

Je kan jezelf onderscheiden door als enige in je omgeving geen mobiele telefoon te bezitten, een tatoeage van een kruimeldief in je nek te laten zetten of hardop te verkondigen dat je heus de bonbons met kokosvulling erin de lekkerste vindt (hoewel iedereen weet dat zoiets enkel maar voor de show is).

lees verder›