Columns van Saskia de Coster

Saskia de Coster:

Better to burn out than to fade away

Er is een laatste keer voor alles, werd me verteld. De laatste gedachten verbrand en uitgestrooid. Het laatste geloof gesmoord. De hellepoorten voor altijd gesloten. Net zoals die van de hemel. Ergens daartussen probeer ik voor alles een verklaring te vinden. Voor de laatste keer.

Mijn allerliefste heeft het begeven. Mijn auto Gerda is ten hemel opgegaan. Zondag wordt haar stoffelijk overschot begraven hier in Vlaanderen. Voor haar laatste keer mijn spade die ik voor de eerste keer in de grond zal steken. Ik doe dat voor haar, het is mijn laatste afscheidsgebaar. Haar houten versnellingspook heb ik gehouden, of toch het spook van haar versnellingspook, haar versnellingspookspook dus. Het stelt me gerust om toch nog iets te hebben van mijn achttienjarige afgestorvene. Zij was een Corolla, luxe-editie, Studio Line. Niemand, behalve het rode lichtje, had kunnen voorspellen dat haar einde zo nabij was. Crossend over de autosnelweg, van Brussel naar Gent, begon mijn trouwe Gerda plots hevig te ratelen. Ik dacht dat er een geraamte onder haar buik schuurde, een waar het lijf van was afgeschuurd. Maar het was erger. Een geraamte kan je nog afschudden, een motor zonder olie blokkeert en derailleert. Of zoiets, wat weet ik daar nu van? Kapot is kapot, dat weet ik wel. Gerda knalde gewond en oververhit tegen de vangrail en stierf ter plaatse.

Lees verder

Saskia de Coster:

Nooduitgang

De plicht van ieder vrij mens: er even tussenuit gaan of knijpen. Na jaren van beestachtig hard wroeten dwing ik mezelf een ander, menselijker leven uit te proberen, namelijk het toeristenleven. Ik gun mezelf de hipste stad van Duitsland, zijnde Trier.

Ik ga er naar de toeristische dienst, vraag een fiets en stadsplan en stippel voor mezelf een wonderlijke route uit langs de Moezel. Het miezert maar miezeren hoort erbij. Helaas, na een ritje van amper twee kilometer bliksemt een inzicht mij van mijn stalen paard: Wat doe ik hier? Zit ik hier nu op een zondagochtend, net zoals meer dan een miljoen andere Vlamingen, de wielertoerist uit te hangen? Is dit nu mijn nieuwe leven? Kan ik echt niets beters verzinnen?

Lees verder

Saskia de Coster:

Doorgaan

Goedemorgen sweeties, dag Nederlanders. Nog twee nachten slapen en ik verlaat nrc.next. Maar eerst zou ik jullie willen bedanken voor de vele brieven, indrukken, vragen, klompen en ideeën die jullie mij in groten getale sturen.

Ik kan wel zeggen dat ik de creativiteit van mijn noordermedemens zwaar onderschat heb. Zo mailde Kees Janssens mij om mij uit te nodigen op een tas anijsmelk bij hem thuis in Friesland. Jan Keessen stuurde me als vergelding voor mijn dagelijkse schrijverijen zijn dagelijkse schrijverijen. Mijn pc crashte. Vandaar dat ik het mailtje gemist heb van die schatrijke vent die met mij trouwen wil. Jammer, maar het leven gaat door.

Lees verder

Saskia de Coster:

God en ik

Op een stralende ochtend liep ik in mijn bloot gat door het paradijs dat God geschapen heeft onder de vorm van een maïsveld. Nu zou ik kunnen zeggen dat dit een hemelse ervaring was, maar dat doe ik niet. Ik wil het namelijk hebben over het gevolg van mijn ochtendlijke tocht. Dat gevolg staat ook bij jou in de buurt maar je zal het nooit opmerken. Net zoals je zoveel andere goddelijke creaties voorbijloopt. Je mist ze pas als ze er niet meer zijn.

Ik weet dat onze kameraad de landbouwer het niet graag heeft maar telkens als ik door een van zijn velden kuier, pluk ik een maïskolf. Ik steek de kolf in de lucht als een dj zijn danshandjes, vlakbij de wolken, tot in de schoot van God. Even met maïskolven in de lucht roeren, ontroert mij. Aldus loof ik de schepper op mijn eigen hedendaagse manier en dank ik ook meneer de landbouwer die mij erg blij maakt met de vruchten van zijn veld. Dank je, meneer. En houd je maar vast aan je bretellen, landbouwmakker, want wat ik je ga vertellen, zal het landbouwvak een andere dimensie geven.

Lees verder

Saskia de Coster:

Pufferdepufferdepuf

Dag lieve astmapatiënt. Pufpuf. Sinds kort hebben wij massaal een gemeenschappelijke ziekte puf waarover ik jullie wil inlichten en daarom e-mail ik jullie dit bericht. Ik had het kunnen voorspellen en daarom schrijf ik, oei, val ik in herhaling? Dat is omdat ik zoveel moet puffen waardoor ik de draad van mijn concentratie verlies en mijn woorden niet meer naadloos aaneen kan naaien. Neem me niet puffing kwalijk. Dat pufgedoe neemt veel van mijn energie. Nooit gedacht dat het mij ook zou overkomen toen ik vroeger de puffer van mijn buurjongetje pikte en leegspoot in de keel van de kat. Voor de grap. Haha. Pufpuf.

Lees verder

Saskia de Coster:

Smelt in je mond, niet in je hand

In iedere Brusselse straat worden je tenen platgereden en wordt je haarstuk afgeblazen in de uitlaatstroom terwijl je bezittingen in de handen van dieven wegvliegen. Behalve in de Aarschotstraat. Autobestuurders schuiven traag als slakken in elkaars slijmspoor. Veroorzaak je daar dan per ongeluk toch nog een ongeval, dan krijg je geld toe, zolang je het aanrijdingformulier maar niet invult. Geen man wil er immers gesignaleerd worden. De Aarschotstraat bij het Noordstation is de buurt waar het oudste beroep ter wereld wordt beoefend.

Lees verder

Saskia de Coster:

Het enige wat je weggooit is de verpakking

De dalai lama staat niet enkel bekend om zijn oranje modelijn en zijn activisme voor zijn land dat door de Chinezen ingepalmd is, maar hij is ook een van de vele reïncarnaties Boeddha, hij die ontwaakt is.

Als er een echte, wollige lama, een dalai lama of een andere hoge geestelijke uit het Tibetaanse boeddhisme sterft, dan moet naar zijn nieuwe verpakking, zijn reïncarnatie, worden gezocht. Had de overledene bijvoorbeeld grote oren en begon zijn naam met een R, dan is de jacht geopend op een baby met Dumbo-oren en een R-naam. Superstrikte regels zijn er wel niet, enkel richtingwijzers van de goden. Doorgaans zijn goden goedgezind en tonen ze waar de wedergeborene rondkruipt.

Lees verder

Saskia de Coster:

Hoe groot wil je worden?

Dat mensen het niet meer voor elkaar zouden opnemen? Dat de clangeest verloren gaat en dat het woord familie niets anders is dan de naam van een fletse soapserie in Vlaanderen? Ik geloof er geen hol van. Kijk maar eens naar de toewijding waarmee de families van BV’s (Bekende Vlamingen) in de bres springen voor hun bloedverwanten. Sla de rubriek Binnenlandroddel&Gezeik van de krant eens open. Denk je dat je nog interviews krijgt met de sterren zelf? Nee hoor, die hebben het wel gehad met de media. Bovendien weten moeke, vake, halfachterstiefzus en huisslang perfect wat er aan de hand is met hun Bekend Lid en nemen zij graag de tijd om dat uit te leggen aan de verzamelde wereldpers.

Lees verder

Saskia de Coster:

’s Lands grootste kruidenier blijft op de kleintjes letten

Officieel woon ik in Brussel, maar ik vertelde nog niet dat ik eigenlijk pendel tussen Brussel en Zimbabwe. Ik ben namelijk godsvruchtig getrouwd met Mr. Lovemore Masvingo, die in de Zimbabweaanse ambassade te Brussel werkte totdat hij een paar weken geleden stierf. Vandaar dat ik de laatste weken wat zwartgallig ben, lichtjes sarcastisch zelfs. We waren elf lange jaren getrouwd maar werden niet gezegend met vele kinderen, zelfs niet met eentje. Lovemore stierf na een ziekte die slechts vier uur duurde. Zelfs voor iemand uit Afrika is dat enorm snel.
Voor zijn dood waren we beiden christenen. Na zijn dood besloot ik om niet te hertrouwen en evenmin een kleine zijstap te zetten om een bastaardkind te krijgen want de Bijbel is tegen beide therapieën voor de rouw. Wijlen mijn echtgenoot stortte 2,5 miljoen dollar op een bankrekening hier in Vlaanderen. Dat is veel geld. We hebben ons hele leven hard gewerkt; ik als kruidenier, Lovemore voor de staat.

Ons geld staat nog steeds op de bankrekening. Het staat daar goed, maar toch baart het me zorgen. Gisteren vertelde mijn dokter mij dat ik een serieuze ziekte heb, zijnde een kankerprobleem. Bovendien ben ik genetisch belast. In mijn familie krijgen we snel beroertes, zeker als we stress hebben. Ik kan je verzekeren, zo’n bezoekje bij de arts geeft je stress.

Maar ik ben niet bang van de dood omdat ik weet waar ik heen ga. Ik weet dat ik in de boezem van de Heer zal wonen. Exodus 14 vers 14 zegt dat de Heer voor mijn geval zal vechten en dat ik vrede zal kennen.

Nu ik mijn toekomst ken en ik erin probeer te berusten, opdat ik geen beroertes zou krijgen, heb ik besloten het geld aan een kerk of individu te storten die het zal gebruiken zoals ik hieronder beschrijf.

Ik wil een kerk of een individu die het geld zal gebruiken voor weesjes, weduwen en om ervoor te zorgen dat het huis en woord van God overeind blijven. Dus liefst van al een kerk of anders een individu met heel sterke schouders.
Onthoud: Met God is alles mogelijk. HIJ GEEFT AAN DE GEVER. Daarom zou ik willen vragen dat jij eerst een kleine vertrouwenssom van 3.000 euro stort op BE 734 3571128 82, als bewijs dat je kan geven. Van zodra ik jouw blijk van goddelijkheid heb ontvangen, maak ik de som vrij waarmee jij het huis van God zal stutten. Ik ben blij dat ik altijd als een goed mens geleefd heb en niet enkel als het mij uitkwam. Ik bid dat jij dezelfde gouden inborst hebt.

Uitkijkend naar je antwoord, verblijf ik in de geest van de Heer.

Fambai Zvakanaka.

Saskia de Coster:

Verrassend volledig, verbazend voordelig

Ik ben zo blij, zo blij als een ei dat weet dat er een truffel klaarligt om samen in een omelet te duiken. Zo dartel als een bij die de lente ziet ontwaken in het hart van een bloem. Zo mij als mijn inner self altijd zou willen zijn. Het gevoel dat je hart zwelt totdat je beha knapt. Het gevoel dat Juncker en Balkenende zouden moeten bottelen in een nieuwe parfumlijn. Het leukste, meest opgewekte gevoel in ons emoleven: de triomf. Dat sentiment is mij en mijn miljoenen landgenoten nu in de schoot geworpen: onze Man Herman wordt de eerste president van Europa.

Lees verder