Ouderen zijn een probleem. Er zijn er te veel van. En ze vreten pensioen, dat er niet is, want ze hebben al het geld opgemaakt. Ze moeten eigenlijk langer doorwerken, maar niemand wil ze hebben. Want ze zijn eigenwijs en denken dat een computermuis een afstandsbediening is. Wat moeten we ermee?

Het is de week van de euthanasie. Doe gezellig mee!

Fase 1, quarantaine: we verzamelen alle oudjes op centrale locaties. Netjes overzichtelijk bij elkaar. Zes bedden op een kamer, twintig kamers op een gang, twaalf verdiepingen op elkaar. Doe de rekensom. Strooi willekeurig wat slecht betaalde ‘verzorgers’ erin, die twee keer per dag een bord eten en een glas drinken verstoppen. Succes verzekerd, in no time zijn de oudjes uitgedroogd en uitgemergeld.

Familie die zeurt wordt op verwijtende toon gevraagd waarom ze willen dat ‘moeder nog langer nodeloos lijdt’. Bij ziekte beschuldigen we een arts die ze van medicijnen wil voorzien van ‘zinloos medisch handelen’. Schiet het dan nog niet op, dan wordt bij de eerste val uit bed (oeps, hekje vergeten dicht te doen) de morfinepomp aangezet en mag moeder vredig ‘versterven’, een mooi woord voor doodgaan van honger en dorst.

Het helpt allemaal niks. Nog steeds barst de maatschappij uit elkaar van de oudjes. Je ziet ze overal. Je kunt geen museum of theater meer in zonder over de rollators te struikelen. Ze verpesten je romantische etentje met hun gesmikkel.

Fase 2: propaganda. We maken bekend wat er in de verpleegtehuizen gebeurt. Wat eerst zorgvuldig onder de pet werd gehouden, wordt nu breed uitgemeten in kranten en op tv. En we maken het nog een tikje erger door die voedselverstoppers weg te bezuinigen. Ze zullen weten wat ze te wachten staat. Zo’n einde wil toch niemand!

Tegelijkertijd wordt een prachtig alternatief geboden: de zelfverkozen dood. Dient ziekte en verval zich aan? Wordt het beklimmen van de trap ondraaglijk? Stap er zelf uit. Hoe schitterend, het lot in eigen handen. De kinderen niet tot last. Of beter nog, teken nu alvast een contract: ‘Mocht zich enige verwardheid openbaren, dan is een zachte dood mijn enige, echte wens, wat ik dan ook zeggen mag’. Professor Swaab doet het ook, dus het zal wel kloppen. Die heeft zijn hele leven in demente breinen gepeuterd.

Fase 3: automatisering: Is het allemaal nog te veel moeite? Dan is hier de mobiele eenheid voor de opgedrongen dood. De Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde komt langs met de spuit. Het is de week van de euthanasie. Doe gezellig mee!

Geniale marketing van de ultieme oplossing voor dit immense probleem. Kijken of we ze zo gek krijgen. Die stomme oudjes.

Vandaag lanceert RTL een nieuwe serie die enkel online te bekijken is: een mini spin-off van de dagelijkse soap GTST, Echt weer Edit getiteld. De wekelijkse afleveringen duren twee minuten en draaien geheel om Edit, een gescheiden moeder die net een nieuwe baan heeft gevonden: toiletjuffrouw in Dansatoria, de club in GTST.

Een wc is de penoze onder de ruimtes. Alle schimmige dingen gebeuren daar

Een gouden vondst, om een serie rond een toiletjuffrouw te maken. Toiletjuffrouwen behoren immers tot de meest ondoorgrondelijke beroepssoorten ooit.

Zolang je buiten de wc-ruimte bent, kun je het je veroorloven om een beetje geërgerd te constateren dat er een toiletjuffrouw zit – dat betekent tenslotte dat je zult moeten betalen. Als je echter eenmaal binnenstapt, is alles anders. Plotseling bevind je je in het betegelde domein van de toiletjuffrouw. Zij is de onbetwistbare koningin, de persoon die hier de zwabber zwaait. En terwijl zij haar best doet haar territorium zo goed mogelijk te onderhouden, komen er steeds mensen binnen die daar een beetje gaan zitten plassen: geen wonder dat de toiletjuffrouw meestal kijkt alsof ze fantaseert over jou, je zorgvuldig gemodelleerde kapsel en een emmer vol wc-eend.

Wat je ook doet in een wc, je weet dat haar vorsende blik op jou gericht is. Als je je handen wast: o ja meisje, heb je echt drie papieren handdoekjes nodig om je handen droog te maken? Als je geld neerlegt: o, een schone wc is jou dus 10 cent waard. En daar ga je nu zeker ook nog een snoephartje voor pakken hè, ah, je hebt het al gedaan. En het allerergste: als je een wc uitloopt en zij ogenblikkelijk met een fles schoonmaakmiddel na jou het hokje in gaat, terwijl ze zucht en haar gele rubberen handschoenen wat strakker aantrekt.

Toch uit haar oppermacht zich ook op een andere manier: een toiletjuffrouw weet alles. Een wc is de penoze onder de ruimtes. Alle schimmige dingen gebeuren daar: de beste roddels worden doorverteld, mensen gaan out, er wordt geslikt, gesnoven en gespoten, mensen hebben hartstochtelijke, ietwat schmutzige seks op de wc-bril, er worden handeltjes gedreven, schuchtere middelbare mannen vinden elkaar. En de toiletjuffrouw ziet en hoort alles. Haar verbaast niks meer, ze pakt slechts zwijgend haar mop om de bende van mensenhaar, badeendjes, ghb, speeksel, ninjasterren en confetti weer op te ruimen.

En daarom is de toiletjuffrouw zo’n geweldig onderwerp voor een serie: iedere aflevering kan er iets nieuws door de deur buitelen, een nieuw obscuur verhaal in de tl-licht omgeving van het toilet – met de toiletjuffrouw als strenge heldin.

Toch denk ik niet dat Echt weer Edit dit zal gaan leveren: de titel geeft al een soort Peppi & Kokkie-gehalte aan (‘Heeft ze nou weer de vloer geboend met Glassex? O, echt weer Edit!’). En volgens de beschrijving hoopt Edit door dit baantje vooral een leuke nieuwe man tegen te komen – in de Dansatoria lopen er immers genoeg rond. Waarschijnlijk zal ze dus niet zo’n ongenaakbare Toiletjuffrouw-meesteres zijn – die durven mannen namelijk niet te benaderen.

Morgen vindt er een partijcongres plaats van GroenLinks. En het zou weleens een spannend congres kunnen worden, want de leden zijn in overgrote meerderheid tegen de Nederlandse trainingsmissie in Kunduz die tot stand is gekomen dankzij de steun van de Kamerfractie. Als de leden morgen zeggen dat het genoeg is geweest met die missie, dan komt partijleider Jolande Sap in een lastige situatie terecht.

GroenLinks moet niet bang zijn om een elitepartij te lijken

Maar het probleem van GroenLinks is niet eens zozeer dat de fractie een twijfelachtige missie steunt, maar veeleer dat de steun aan die missie zo’n grote rol speelt in de beeldvorming. De partij heeft talloze innovatieve ideeën op zo goed als elk beleidsterrein, maar in de media gaat het altijd alleen maar over Kunduz. Een beetje zoals hondenpoep onder je schoen. Heel vervelend en je komt er maar niet vanaf. En het ironische is dat dat probleem niet wordt opgelost als de leden afdwingen dat de steun aan de missie wordt ingetrokken. Dan zal het weer alleen maar gaan over die missie. Ook dan blijft GroenLinks die partij die eerst een dubieuze missie steunde en toen weer niet.

En de problemen van GroenLinks zijn veel groter dan dat. De peilingen zijn slecht. Anders dan de SP en D66 weet de partij niet te profiteren van de implosie van de PvdA. De partij heeft een imagoprobleem. Het groene van GroenLinks spreekt niet meer zo aan, omdat alle partijen tegenwoordig zeggen dat ze milieu best wel belangrijk vinden en het probleem met het linkse van GroenLinks is dat het onduidelijk is in welk opzicht het verschilt van het linkse van de SP.

Het is tijd dat de partij zichzelf opnieuw uitvindt. Ze zou zich, zoals Femke Halsema altijd met succes heeft gedaan, moeten profileren als de tegenpool van het populisme. Ze moet niet alleen het rechtse populisme van de PVV bestrijden, maar zich ook opwerpen als alternatief voor het linkse populisme van de SP. Een partij die nadenkt. Electoraal gezien ligt daar volgens mij een enorm gat. En niet bang zijn om dan een elitepartij te lijken. Die zogenaamde elite heeft ook stemrecht.

Bij de tocht der tochten hoort een zin der zinnen. Bij de zin der zinnen denk je natuurlijk meteen aan: „It giet oan.” Toch is er wat mij betreft een zin waar ik het nog warmer van krijg, waarbij ik nog meer zin krijg in erwtensoep en waarbij ik de tv alvast wil opwarmen voor een lange dag passief sporten, en dat is deze: „De rayonhoofden zijn bij elkaar gekomen.” Dan weet je nog niets. Er kan nog niets tegenvallen. Je kunt je alleen maar verheugen.

Sommige functies moeten mysterieus blijven, en onbereikbaar

Rayon. Dat is een ander woord voor kunstzijde. Maar rayonhoofd! Wat een woord. Wat een beroep. Wat een man. Ik denk niet dat er vrouwelijke rayonhoofden zijn, maar dat kan me voor de verandering niets schelen. „Je moet verstand van het ijs hebben en nooit in paniek raken”, hoorde ik een rayonhoofd zeer stellig zeggen. Het rayonhoofd heette Durk. Hoe noest wil je het hebben.

Er zijn in het dagelijks leven natuurlijk ook wel rayonhoofden. Op internet vond ik een vacature voor Rayonhoofd Zorg en Welzijn Regio Oost. Dan maakt het woord ‘rayonhoofd’ iets heel anders in mij los. Ik zie een koffiezetapparaat in een nauwe gang met beige vloerbedekking. Ik zie een man met een badge die zegt: „We hebben zodadelijk teamoverleg met het hele team.” Dit rayonhoofd is geen Durk.

Wat zulk soort ‘alledaagse’ rayonhoofden echter wel gemeen hebben met de Elfstedenrayonhoofden, is dat je niet precies weet wat ze doen en wat hun macht is.

Dat is goed. Sommige functies moeten mysterieus blijven, en onbereikbaar. Ik herinner me nog levendig hoe teleurgesteld ik was toen ik leerde wat ‘de emballage’ was: de inpakafdeling. Het klonk beter toen ik het nog niet wist: „We werken met z’n zessen op de emballage.” Het kon best iets heel moois en gewichtigs zijn, met rituelen die alleen op de emballage golden.

En neem een beroep als ‘controller’. Ik vraag maar liever niet door, want nu heeft het in de verte nog iets magisch. ‘Account manager’: daar wordt vaak meesmuilend over gedaan, maar niemand weet natuurlijk echt wat die mensen doen. Houden zo, zeg ik.

Alleen op die manier kun je het ongrijpbare Elfstedengevoel ook de rest van het jaar beleven.

Gisteren is meldpuntmiddenenoosteuropeanen.nl geopend. Mocht u vandaag ineens een Midden- of Oost-Europeaan zien, dan weet u waar u dit kunt melden. Een soort Nationale Tuinvogeltelling, maar nu georganiseerd door de PVV, die zich herbront en nieuwe vijanden zoekt.

De tuinvogeltelling is zelfs beter beveiligd dan dit PVV-meldpunt

Verminder de hinder, maant de site. En: Meld steevast / Oost-Europese overlast. Sinterklaas is vroeg dit jaar.

Klik je het meldingsformulier aan, dan blijkt dat je volledig anoniem kunt inzenden. Naam noch mailadres hoef je op te geven. Alleen een plaatsnaam is verplicht, evenals het aanvinken van een van de categorieën: overlast / geluidsoverlast / parkeeroverlast / dronkenschap / verloedering. Bovendien kun je een ongelimiteerd aantal klachten vanaf dezelfde pc versturen. Zelfs de tuinvogeltelling en de internetverkiezing voor de meest sexy vegetariër zijn beter beveiligd.

Dus wat biedt de PVV straks aan minister Kamp (Sociale Zaken, VVD) aan? Een paar gigabyte anonieme reaguursels en haatmail op verzoek.

Zou je op die manier een meldpunt oprichten tegen, zeg, de matige kwaliteit van Unoxrookworsten, dan zal die worstendraaier meteen een proces wegens smaad aanspannen. En winnen. En terecht.

Doe het dan goed, Wilders. Dan willen we ook betrouwbare data zien. Namen, kentekens, foto’s, littekens… en de hele zwik doorsturen naar de politie, want die moet optreden tegen zulke overlast, ongeacht of die gepleegd is door een Pool, een PVV’er, een Unoxrookworst of een tuinvogel.

Ik vermoed dat veel Oost-Europeanen inderdaad voor overlast zorgen, maar op deze manier kom ik volstrekt niet te weten hoe terecht mijn gevoel is. Niemand kan uitsluiten dat die meldingen afkomstig zijn van een klasje balorige scholieren tijdens een ophokuur. Zelfs Diederik Stapel pakte dat slimmer aan. Die camoufléérde tenminste nog de ongeldigheid van zijn data.

„Klachten worden echter vaak niet gemeld, omdat men het idee heeft dat er toch niets mee wordt gedaan”, stelt de site.

Met dit sullige meldpuntstuntje doen de PVV’ers precies datgene wat maakt dat het volk zo de pest heeft aan de politici: voorwenden een luisterend oor te zijn, terwijl het bij nader inzien om eigenbelang gaat – publiciteit, populariteit – zoals altijd, steevast.

Een e-mail versturen heeft zich langzaam maar zeker in het rijtje dagelijkse levensbehoeften genesteld, vlak naast ‘drinkwater’ en ‘boos zijn op de NS’. Toch blijft één aspect van de mail me altijd opvallen. Het is een statement, een keus, een soms gewaagde manier om persoonlijkheid weer te geven: de aanhef en afsluiting. Hieronder de verschillende mogelijkheden: wat je hoopt dat ze uitstralen – en wat ze écht uitstralen.

Geachte:

Je weet hoe het hoort en hebt een gepast respect voor de geadresseerde.

Beste:

Zakelijk en professioneel, maar toch ook vriendelijk.

Hoi

Vrolijk, speels en spontaan, de aanhef voor een mailtje waarin plezier gemaakt mag worden.

Groetjes

Een klassieker, die vooral zo lekker normaal is gebleven. Groetjes zijn sympathiek en gezellig.

Warme/lieve/grote groet

Hoewel de mailrelatie enigszins zakelijk is, wordt hier duidelijk gemaakt dat de afzender dat niet is: dat is namelijk een heel lief en warm persoon, toevallig!

Doei

Een fijne retroafsluiting uit de jaren 90. Wat een geinige , cultureel-historische verwijzing.

Een geruststellend gebaar: wij kennen elkaar al langer dan vandaag en het zit goed tussen ons.

Xoxoxoxo

Ik zoen je én ik omhels je! Superlief!

Kus

Niet dat gedevalueerde x-je, maar een echte, heuse k-u-s, een werkelijk liefdevolle afsluiting.

Met een bontgeruite theepotmuts

Ik doe het eens totaal anders.

Wat het écht uitstraalt:

Je zit op de middelbare school en hebt net les gekregen in hoe je een brief moet schrijven.

Fantasieloos en saai. ‘Beste’ straalt automaatkoffie en tl-licht uit: een echt opwekkend mailtje zal dit nooit meer worden.

Het heeft een muppeteske kwaliteit, hoi. Alsof je daarna altijd uitgenodigd zult worden voor een verrassingspartijtje (neem je zwempak mee!).

Groetjes zijn lief. En geven het idee dat je je haar altijd in twee staartjes op je hoofd draagt.

Jaja, je bent niet zakelijk maar warm en lief, we weten het.

Kom op: ‘doei’ is totaal debiel. (Ik ben overigens zelf een nogal fervente doeizegger).

Je vindt iemand best lief, en je had haast.

Je brengt te veel tijd door op blogs waar foto’s van kittens op staan die „I wantz that!” zeggen.

Wow, hij/zij wil me tongen! Er is net haast praktisch getongd!

Ja, dit is inderdaad wel heel bijzonder (belt het Riagg).

Het gaat slecht met het boekenvak, verzucht de redacteur. „Mensen lezen niet meer.” „Nee”, antwoord ik. „Echt zonde. Boeken zijn te gek.” En terwijl ik het zeg, denk ik: wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst een boek uitgelezen?

Het is niet erg dat er ook een columnbundel van Albert Verlinde in mijn boekenkast staat

Deze gedachte verrast me: ik heb mezelf namelijk altijd als een toegewijde boekenlezer gezien. Als kind was ik lid van de BiebBus, een bus vol kinderliteratuur die vlakbij ons huis parkeerde. Daar werkte ik systematisch de rijen boeken af, waar ik eerst las over Griezelbussen (Paul van Loon, ik <3 je) en het meisje Bianca en haar paarden (ik had een haat-liefdeverhouding met het fenomeen paard: ik wilde er een hebben, zo een die ‘mijn emoties aanvoelde’ en ‘slechts een lichte aanraking’ nodig had om te weten waar ik naartoe wilde, maar als ik een echt paard zag, was ik voornamelijk doodsbang), en later De Kinderen van Moeder Aarde-trilogie (vol enigszins intimiderende vrouwenmaatschappij-propaganda).

Toen de BiebBus op was, richtte ik me met eenzelfde overtuiging op de boekenkast van mijn ouders, waaruit ik zowel Maarten ’t Hart uitploos als Remco Campert, Hugo Brandt Corstius en De Medische Encyclopedie Voor het Gezin – maar dat laatste alleen maar omdat ik hoopte dat er naaktfoto’s in zouden staan.

En daarna kocht en kreeg ik zelf boeken, waarmee ik trots een uitdijende boekenkast vulde die nu in mijn kamer staat en waar ik nog steeds schimmige boodschappen aan toeken, zoals dat die ‘mijn karakter weerspiegelt’ en dat het ‘helemaal niet erg is dat er ook een columnbundel van Albert Verlinde in staat, want het is juist sterk om ook de fouten in een karakter te tonen’.

En toch realiseer ik me dat ik minder lees de laatste tijd. Haast alle dingen die ik onderneem, zijn op een bepaalde manier verankerd in de tijd. Een afspraak met vrienden, een film in de bioscoop, een dag naar de Efteling, een debatavond of een televisieprogramma – ze hebben vaak een soort dwingende voorwaarden: het is een eenmalige avond, als je nu deze aflevering mist, snap je het vervolg niet, de film zal uit de bios verdwijnen, je vrienden kunnen echt alleen op dinsdag. Deze activiteiten ga je dus plannen, je belt mensen op en zet dingen in je agenda.

Een boek is nauwelijks dwingend. Het maakt niet uit wanneer je het begint te lezen, wanneer je het weer oppakt of wanneer je het dichtslaat – het ligt daar maar, stil stof te vangen, terwijl het zonder moeite wordt verdrongen door al die andere zaken. Daarom lezen mensen pas weer op vakantie, als agenda’s er niet meer toe doen. In een zee van ongeplande tijd is er plots weer plaats voor een boek – of heel misschien twee, als het gaat lukken.

Mijn nieuwe voornemen: in mijn agenda tijd reserveren (woensdagavond: BOEK LEZEN JIJ) en met Paul van Loon in bed gaan liggen.

Mijn beste vriend, hoping you a nice day. Ik schrijf u over een zakelijk voorstel dat zal worden van enorm voordeel voor ons beiden. Mijn goede vriendin Mrs. Mariam Sanni Abacha liet mij per e-mail weten dat Moises Saba Masri, een schatrijke miljardair en hij is een Jood uit Mexico, slachtoffer werd van een helikopter crash en rivierkrokodillen.

Als dank indachtig besloot ik U een deel te schenken van 0 procent

Maar dat is oud nieuws en het doet er nu niet toe. Veel interessanter is dat ik onlangs ontdekte in mijn headquarters in Palo Alto de uiterst vertrouwelijke informatie van onze meer dan 850.000.000 buitenlandse vrienden, ter waarde van de som van $ 50.000.000.000.002 USD (vijftig miljard miljoen dollar en zestien cents). Niemand van de 850.000.000 vrienden maak aansprakelijkheid op de claim. Met het oog op dit heb ik zeer snel gehandeld.

Persoonlijk ik zoek Uw toestemming om U te presenteren als vriend zodat de opbrengst van deze rekening gewaardeerd op de som van $ 50 billion USD kan worden op mijn rekening gestort. De keuze met U het contact te wekken was snel gelegd, gezien Uw status als een gerenommeerde persoon, maar vooral omdat U te dom bent voor woorden. Als dank indachtig besloot ik U een deel te schenken van totaliter 0 procent van het totale bedrag, uitbetaald met percentages 10 procent voor mij en 90 procent voor U.

Alles wat ik nu nodig is uw eerlijke samenwerking en vertrouwelijkheid. Ik smeek u voorzie mij het volgende te delen:

1. Volledige naam: …

2. Exacte Contact Adres: …

3. Relatie Status: …

4. Activities en gedachten: …

5. Al uw schaamte privéfoto’s: …

Neem dan zo vriendelijk mogelijk antwoord via uw speciale vriendenaccount en hou me op te wachten. Uw URGENT status updates is dagelijks nodig.

Mark Zuckerberg, Facebook Inc.

PS: Uw privacy is zeer belangrijk voor ons. U blijft eigenaar van alle content en informatie die U met ons deelt.

PS 2: Houdt uw rekening dat deze zakelijke Transactie is 100 procent legaal.

Mijn vriendin had ik al ontmoet, maar verder heb ik alles in mijn volwassen leven te danken aan bloggen. Omdat ik denk dat het voor anderen, voor jou bijvoorbeeld, ook heel veel kan betekenen, loop ik stad en land af om het blogevangelie te verkondigen.

Bloggen is hard werken. Vraag maar aan Don Diablo

De laatste tijd moet ik steeds vaker het enthousiasme van luisteraars temperen. Bloggen, en vooruit, alle andere sociale media, worden steeds meer gezien als een magisch elfenstof. Strooi het ergens overheen, en de verkopen en het algehele gelukspeil van de organisatie knallen omhoog – zo lijkt ‘men’ te denken. Dat is onzin. Om succesvol te zijn met sociale media moet je keihard werken. Vraag maar aan de Nederlandse dj Don Diablo. Ik zat vorige week naast hem in het vliegtuig naar Londen en we raakten aan de praat over internationale muziekblogs. Don Diablo heeft sinds 2008 talloze tracks, remixes en mash-ups gemaakt die hij bij muziekbloggers onder de aandacht probeerde te krijgen. „Dat was nachtenlang handwerk, al die jongens persoonlijk mailen”, aldus de Don.

Maar het was het waard. Want er bestaat een prachtige site die in kaart brengt over welke remixes de 1.500 meest populaire muziekblogs schrijven: The Hype Machine (hypem.com). Daar staan de meest populaire remixes van dat moment, en de muziekliefhebber die daar wel eens komt weet: de heer Diablo staat vaak bovenaan. ‘Most blogged artist’, is hij dan. Ter wereld.

Resultaat in keiharde cijfers: meer dan zeven miljoen downloads. En een tweet van collega-dj Diplo, die door zijn beruchte samenwerking met M.I.A. beroemd werd en nu over de hele wereld verafgood wordt. ‘Of Don niet eens samen wilde werken’, tweette Diplo, en samen maakten ze het nummer Make you Pop, wat telefoonfabrikant Blackberry in een internationale reclamecampagne inzette. Goede manier om je pensioen veilig te stellen. Diplo was niet de enige wereldster die contact opnam. Als de Chemical Brothers, Gorillaz en hiphoppers Public Enemy even in een creatief dipje zaten, belden ze na het luisteren van zijn remixes Don Diablo. De ultieme bekroning volgde afgelopen oktober, toen Columbia Records UK hem als eerste Nederlander ooit rechtstreeks een contract aanbood. Louis Armstrong, Bob Dylan en Pink Floyd gingen hem voor.

In Londen werkt hij nu aan zijn eerste internationale plaat, lang leve de muziekblogs. Voortaan vertel ik die anekdote als iemand op een marketingcongres te hoge blogverwachtingen met me deelt. Het wordt hard werken meneer, zeg ik dan. Vraag maar aan Don. De dj die als hij ’s morgens van een optreden thuiskomt, meteen een filmpje maakt en ’m op YouTube zet. Want de fans blijven vragen. Na een nacht doorhalen nog drie uur monteren, dat is bloggen.

Maurice de Hond peilt graag dingen. Heel graag zelfs.Zo peilde hij afgelopen week wat Nederlanders vinden van „het weer”. Onder de titel ‘1 week strenge vorst’ publiceerde Maurice de resultaten, keurig onderverdeeld naar – volstrekt logisch ook, als je erover nadenkt – politieke voorkeur.

Mark my words: premier Roemer is niet ver weg meer

En wat blijkt?

Op de vraag ‘Wat vindt u ervan dat het nu zo koud is?’ antwoordt liefst 32 procent van de PvdA’ers: ‘Fijn, mag wel enkele weken duren voor mij.’

Vuile theedrinkers.

Daartegenover zegt precies een kwart van de PVV’ers: ‘Fijn, maar hoop dat het volgende week weer voorbij is’ – dus die gedogen nu ook al de winter. SP’ers, doorgaans toch de soepuitdelers onder het electoraat, zijn aanzienlijk minder coulant: 42 procent zegt ‘Niet fijn, had voor mij niet gehoeven.’

Rechtse wind, hè?

Vraag 2, ‘Kunt u schaatsen?’, toont eens te meer de pijnlijke verdeeldheid bij het CDA. 12 procent zegt ‘ja, goed’, 55 procent zegt ‘ja, maar niet goed’ – en toch een niet te geringschatten minderheid van precies eenderde zegt ‘nee’. Dissidenten die, zoals het CDA’ers betaamt, daad bij woord voegen: 72 procent is – vraag 3 – ‘niet van plan te gaan schaatsen’. Overigens, voor alle christen-democraten die nog altijd moeite hebben met de gedoogconstructie misschien aardig om te weten: 2 procent van de PVV’ers ‘weet niet’ of ze kunnen schaatsen. Ik zou zeggen: ’t ijs opduwen en hopen maar.

Verder, in de categorie ‘verbaast me niks’: slechts 6 procent van de GroenLinksers zegt ‘tochten te willen maken op natuurijs’. Typisch grachtengordel: wel zeiken over Blekers natuurbeleid, maar met je luie reet naar buiten gaan om ervan te genieten – ho maar. Helemaal mooi: 21 procent (!) van de PVV’ers hoopt dat er – we zijn inmiddels bij vraag 4 – ‘geen Elfstedentocht komt’.

Tot zover Hollands glorie.

Nu ben ik niet het type dat graag voorkauwt wat toch al overduidelijk is, maar laten we wel wezen: dit is nieuws! Ik bedoel: als er nu, 1.191 dagen voor de officiële datum, verkiezingen zouden zijn, zou de helft van alle VVD’ers en PVV’ers het te koud vinden om te stemmen – en is bijna een kwart van het CDA uit schaatsen. Mark my words: premier Roemer is niet ver weg meer.

]]> http://www.nrcnext.nl/columnisten/2012/02/07/peiling/feed/ 0