Was Hitler toerekeningsvatbaar? Een net zo moeilijk te beantwoorden vraag als de vraag die nu door de rechtbank van Oslo waart. Maar vooral een volstrekt irrelevante vraag. Als mijn zoon of dochter op Utøya was afgeschoten, zou het me weinig interesseren wat de motieven zijn geweest van de heer A.B. Breivik en of die al dan niet voortkomen uit een moeilijke jeugd (te snel op het potje?) of te veel World of Warcraft spelen. Ik wil dan maar één ding en dat is wraak. Oog om oog.
Alles is marketing. Toen ik nog jong was, heel veel jonger dan vandaag, was Holland een merknaam waarmee je kon aankomen op de vijf continenten van de wereld. Ik herinner mij nog goed dat ik op mijn interrailvakanties slechts de toverspreuk ‘Holland’ hoefde uit te spreken om bij mijn toehoorders weidse perspectieven te openen van een vrijstaat die de wereld ver vooruit was, waar drugs en hoeren gewoon drugs en hoeren waren in plaats van een bedreiging van de rechtsorde en de beschaving en waar vrijheid een woord was dat glans had.
Mijn kledingkast puilt uit, ik bezit de toewijding om ook na vier uur door de stad sjouwen nog even ‘dat laatste winkeltje’ binnen te lopen, en een van de weinige keren dat er bloeddorst in mij oplaait is tijdens een kledingruil. Dat gezegd hebbende, zie ik toch ook een paar grote problemen als het gaat om kleren – vrouwenkleren, welteverstaan.
Een handtas hebben is te vergelijken met het meezeulen van een chihuahua
1. Ik mis zakken.
Tupperware was vijftig jaar in Nederland actief en dat vierden ze met een extra grote Tupperware-party in een kookstudio op een bedrijventerrein in Amsterdam Zuid-Oost. Directeur Klaasjan Krook was gastheer.
Marcel van Roosmalen was dom. Marcel van Roosmalen was gek. En een arrogante zak
De vertegenwoordigsters van de damesbladen kregen na afloop allemaal een serie plastic bakjes en een 101-microgourmet (winkelwaarde 91,95 euro). Sommigen kregen er twee, want die hadden voor de gelegenheid hun moeder meegenomen.
‘Mijn inkomen? Oef, dat is gevoelig voor Engelsen. Op weg hiernaartoe zat ik erover na te denken, hoe je het kunt formuleren. Laten we zeggen, mijn salaris is zes cijfers en mijn bonus ook. Vergeleken met sommige collega’s bij andere banken word ik waarschijnlijk onderbetaald, overigens. Ik vraag me wel af hoe ik ooit kon leven van mijn beginsalaris, tien jaar terug. Ik kreeg veel minder dan afgestudeerden nu, rond de 25.000 pond. Ik had geen auto toen, een goedkoop appartement, eenvoudige vakanties.”
Als je niet zo van sport houdt, maar wel vaak de radio aan hebt, dan kan het niet anders of je bent op een gegeven moment per ongeluk naar Langs de Lijn aan het luisteren. Dat is een programma met vele wedstrijdverslagen en diepgravende analyses die, als je niet zo van sport houdt, helemaal niets betekenen. Ruis op de achtergrond. Toch springt er af en toe iets uit.
Dat hij het eerst voor de grap na is gaan zeggen, maar dat het na verloop van tijd serieus werd
Ineens was daar Johan Robesin weer, het Onafhankelijke Zeeuwse Statenlid. April vorig jaar had Mark Rutte een meerderheid in de Eerste Kamer nodig. Hij nodigde het Onafhankelijke Zeeuwse Statenlid uit, dat de cruciale stem kon leveren. In een spoeddebat zei Rutte dat hij Robesin „geen enkele belofte” had gedaan in ruil, ook niet over het sparen van Hedwigepolder.
Dit is precies waarom types als Balkenende zijn uitgekotst
Robesin is altijd het tegendeel blijven beweren. Er was weldegelijk een belofte: „hij heeft wel beloofd de maximale inspanningen te plegen om de ontpoldering te voorkomen”. Dat stelde Robesin afgelopen augustus, toen hij ook claimde de ghostwriter te zijn van de passages in het regeerakkoord over de Hedwigepolder. Ook dat ontkende Rutte.
Ik hoor vaak mensen zeggen: „Waarom zou ik nieuwe vrienden willen? Ik heb genoeg vrienden. Er is nu al te weinig tijd om af te spreken en wijn te drinken en te luisteren naar hun verhalen.” Volgens mij geldt dit echter vooral als een vroegere basisschoolkennis zich opeens meldt met een Facebookbericht als: „Hi, ik was benieuwd hoe het met jou is. Ik werk op dit moment in Meppel als freelance belastingconsulent, jammer genoeg heb ik wat minder werk en lig ik al een tijd in scheiding maar het leven in een sta-caravan is minder vervelend dan je denkt. Zullen we weer eens bijkletsen?”
Anders Breivik toonde maandag geen spoor van berouw bij het aanhoren van zijn gruweldaden. Alleen bij het terugzien van zijn eigen YouTube-filmpje liet hij een traan. Logisch. Hij huilde tranen van trots en van vreugde. Want voor Breivik verloopt alles volgens plan.
Reageer op een aanslag niet anders dan op een busongeluk
Dat plan staat in het gedetailleerde draaiboek dat hij deze zomer aan duizenden mediacontacten verstuurde. Op pagina 1094 staat hoe een verzetsstrijder zich na een aanslag kan laten oppakken, om de rechtszaak te gebruiken als platform. Al die media-aandacht biedt immers „propaganda-opportunities”: je kunt je gedachtegoed verspreiden en zo win je nieuwe rekruten.
De val van China’s toptalent Bo Xilai is meer dan een soap en toont de dictatoriale kant van het land. Geloof de propaganda dus niet zomaar.
De ondergang van een van China’s getalenteerdste politici, Bo Xilai, heeft alle elementen van een sappige krimi. Corruptie, machtsmisbruik en sinds vorige week zelfs (via zijn vrouw) verdenking van betrokkenheid bij moord. Het lot van Bo lijkt bezegeld.
De tragiek van China is dat een dictatuur nooit op haar woorden kan worden geloofd
