Ik had mijn bezoek aan de diamanten schedel van Damien Hirst voorbereid als een militaire operatie. Een dag van tevoren had ik op internet een kaartje voor het Rijksmuseum gekocht. Ik had bedacht dat ik op maandag moest gaan, want veel mensen denken dat het museum dan gesloten is. Stevige schoenen aan, want ik moest vast in de rij.

Met die hele Damien Hirst heb ik weinig. Hij is toch een beetje de Bono van de kunstwereld. Veel praatjes, weinig wol. En ook altijd zo’n stomme zonnebril op. Maar die schedel wilde ik zien. Het liefst voordat alle anderen hem gezien hadden. Dat is ook knap, als je als kunstenaar iets kunt maken dat iemand gezien wil hebben zodat ze kan zeggen dat ze het gezien heeft.

Lees verder

Ik was niet alleen voor Stevie Wonder afgereisd naar Parijs. Ik kwam ook voor het ballonhondje. Of ballonhondje – ballonhond. De enorme roze ballonhond van roestvrij staal van Jeff Koons, die tentoongesteld wordt op de enige plek op de wereld die een natuurlijke entourage vormt voor een roze reuzeballonhond: een zaal in het paleis van Versailles.

Zoveel kansen heb je niet in het leven om een roze ballonhond in zijn natuurlijke habitat te zien, dus ik voegde me gedwee bij de lange rij toeristen die voor het paleis stond. Wat een hoop liefhebbers van moderne kunst en ballonhondjes waren hier bijeen, dacht ik.

Lees verder

Het weekeinde is er al overheen, maar ik moet iets kwijt over de kunstenares die ik vrijdag bij De wereld draait door zag. Zij had haar kat gewurgd en van de vacht een handtasje gemaakt.

Deze kunstenares – ze heet Tinkebell en ze draagt de hele tijd roze jurken en roze oogschaduw (klinkt in deze beschrijving iets van intense geërgerdheid door? Dat is de bedoeling!) – enfin, deze Tinkebell dus, praatte het wurgen van haar kat goed door te zeggen dat die kat depressief was.

Ja, mijn kat is ook depressief, als je het puur op de symptomen bekijkt: ze slaapt de hele dag, ze eet te veel en als ik een leuk balletje voor haar in de lucht gooi, kijkt ze me aan met een blik van ‘wat moet je van me, mens?’ Dit, mijn lieve Tinkebell, heet: het gedrag des kats. Het heeft niets met depressie te maken.

Lees verder