Berichten met de tag Begroting

Wouter Bos was er niet bij maandagavond. Terwijl de andere Europese ministers van Financiën in Brussel besloten of ons belastinggeld in het structureel falende Griekenland moet worden gestoken, ging Bos naar het verkiezingsdebat. Het was een dilemma: een dozijn extra PvdA-zetels in gemeenteraden, of de stabiliteit van de euro. Bos koos tactisch: voor de PvdA, voor zichzelf.

En dat terwijl Herman van Rompuy twee weken geleden aankondigde dat Griekenland op ‘solidariteit’ kan rekenen. En solidariteit betekent in de meeste gevallen geld. Zeker als de lidstaten zenuwachtig worden over de positie van de euro, maar te trots zijn om het IMF om hulp te vragen. Dan stoppen ze de Grieken zelf wat toe en heeft de Europese Unie een nieuwe regel: landen die weigeren te bezuinigen worden geholpen door landen die wel in hun vlees durven te snijden.

Het zijn de zegeningen van een monetaire unie zonder enkele zeggenschap over het financiële beleid van zijn leden.

Want de Europese Commissie kan weinig doen om de zwakke schakels in het gareel te houden. Het stabiliteitspact is een begrip uit een ver verleden. Een boete maakt het alleen maar erger. En streng toespreken hebben we al eens geprobeerd. In 2000 moest het Griekse begrotingstekort onder de 3 procent zijn. De Grieken goochelden net zo lang met de cijfers tot ze in de buurt kwamen van de eisen. Ze werden toegelaten op basis van regelrechte leugens en nu mogen ze baden in de eindeloze solidariteit van de Unie.

Veelzeggend is het Atheense straatbeeld: rellen, traangas, de Grieken demonstreren. Niet tegen hun falende regering die ze in deze beschamende positie heeft gebracht. Nee, ze vinden het erg dat ze straks met 55 jaar niet meer met vervroegd pensioen kunnen. Dat de lonen van ambtenaren dit jaar niet gaan stijgen, dat de benzine duurder wordt. En wie de begrotingsproblemen dan wél moeten oplossen, kan de demonstranten niet schelen. Het IMF, de EU- lidstaten, maakt niet uit. Als zij maar niet hoeven in te leveren.

Onze zuur bespaarde centen mogen in geen geval aan dit land worden uitgegeven. Bos moet prioriteiten stellen: de eurocrisis gaat nu even voor de PvdA-crisis.

Rosanne Hertzberger

Ik heb altijd diep respect voor mensen die meteen een mening klaar hebben over de Troonrede. Want hoe kun je in godsnaam begrijpen wat er gezegd wordt? Het luisteren naar de Troonrede vergt een bijna onmenselijke concentratie. De rede wordt onnatuurlijk neutraal voorgelezen, is expres ongrappig, en elke zin is zó ver uitonderhandeld dat er alleen maar algemeenheden over blijven. De Troonrede is, kortom, een avant-gardistisch toneelstuk.

Gevolg: je dwaalt af naar je eigen miezerige leven terwijl de majesteit doordreint. Af en toe is er een kort moment van verwarring: ‘Zei ze nou warmtepompen? En zonneboilers? Wat zijn dat eigenlijk?’ Waarna het grote wegdromen weer kan beginnen.

Wat zou het fijn zijn als de koningin normaal zou mogen praten. Als ze erin zou kunnen knallen met een anekdote uit huiselijke kring, iets over de kleinkinderen ofzo.

Ook zou het gebruik van de directe rede wat meer schwung aan het geheel kunnen geven. Meestal geldt: hoe hoger opgeleid, hoe minder directe rede. Ik weet niet hoe het komt, maar een hogeropgeleide gebruikt liever de indirecte rede: „Ik heb mijn advocaat gebeld en die zei dat we er wel een zaak van kunnen maken.” Zet je deze zin in de directe rede, dan krijg je: „Ik heb mijn advocaat gebeld, en die zei: ‘We kunnen er wel een zaak van maken!’” Dat klinkt een stuk platter. Maar ook leuker. Je kunt citaten vervalsen en stemmetjes nadoen, dus je verhaal wordt er beter van. Sommige mensen houden zó van de directe reden dat ze eindeloos kunnen variëren op het thema: „Ik zeg hij zegt ik zeg ik zeg: ‘Hoezo?’”

Het zou zo mooi zijn: „Dus ik zeg nog tegen Jan Peter, ik zeg, ‘Jan Peter’, zeg ik, ‘we moeten ons er wel allemáál een beetje prettig bij voelen’, dus hij zegt, hij zegt: ‘Tuurlijk, is ook zo’, zegt-ie…”

Waarna wij zouden losbarsten in een spontaan: „Hoera! Hoera! Hoera!”

‘De visserij verdient een stabiele toekomst.’

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een mededeling ben tegengekomen waar zo weinig tegen viel in te brengen.

Het was wat mij betreft ook veruit het meest representatieve zinnetje uit de Troonrede van 2008.

Goede tweede in de categorie was natuurlijk deze:

‘Er komt een subsidieregeling voor de aanschaf van warmtepompen en zonneboilers.’

Maar ik bleef aarzelen tussen deze, en nog een andere die er mocht wezen:

‘Om sneller passende hulp te verlenen, wordt de Verwijsindex Risicojongeren geïntroduceerd.’

lees verder