De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Berichten met de tag CDA
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Altijd gedacht dat de christen-democratie stoelde op naastenliefde en het onderhouden van de zwakkeren, maar nu presenteert het CDA zijn nieuwe koers. ‘Op Eigen Kracht’ is het motto bij het rapport dat het Wetenschappelijk Instituut van de partij schreef.
Behalve de slogan lijkt ook de inhoud eerder met de VVD-vulpen te zijn geschreven dan met het christelijke schoolkrijtje. Het mes moet in de zorg, de sociale zekerheid en de overheid. Uit de voorstellen: bevries de ambtenarensalarissen, geef de huurprijzen vrij, verkort de WW, en laat ouderen hun eigen rollator betalen.
Dit rapport, een opmaat voor een nieuw verkiezingsprogramma, is een openlijke flirt met Mark Rutte, en misschien ook met Alexander Pechtold. Nu het huwelijk met links met zoveel plakband aan elkaar zit (alleen al de idiote constructies bij de JSF en het Irakonderzoek!), en de PvdA met de dag dieper wegzinkt, is het CDA blijkbaar gaan inzien dat het einde nabij is, en maakt ze een ruk naar rechts, blijkbaar in de hoop op een coalitie met de liberalen.
Balkenende ontkent dit allerminst. Elsevier vroeg hem in het kerstnummer of de PvdA hier wel akkoord mee zou gaan. Antwoord: „Elke denkbare coalitie moet deze richting inslaan.” De verzorgingsstaat heeft ons, zegt hij, „te risicomijdend” gemaakt. In de jaren vijftig weigerden sommigen tenminste nog hun AOW-uitkering omdat ze leunen op de staat zwak vonden. Die „winnaarsmentaliteit” moet terugkomen.
Anders gezegd: laten we afrekenen met de losers.
Als kerstboodschap mag dat dan een opmerkelijke mededeling zijn, als teaser voor VVD en D66 is het effectief. Balkenende V wordt Balkenende II. Nu dat huwelijksaanzoek zo opzichtig gedaan is, is het de vraag hoe lang de plakbandcoalitie nog stand houdt. Niet lang meer, vermoedelijk. En dat is ongetwijfeld precies wat het CDA wil.
Rutte en Pechtold moeten maar eens praten, onder de kerstboom. Zij hebben nu de macht om Balkenende nog meer christelijke waarden te laten inwisselen voor liberale. Laat die huwelijksvoorwaarden maar getuigen van een winnaarsmentaliteit.
Christiaan Weijts
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Hoe speelt het CDA het toch klaar om zich keer op keer te profileren als onbetrouwbaar en verdacht? Het lijkt wel of ze daar een mediastrateeg voor in dienst hebben. Iemand die het relletje ‘Catshuisbrand’ op dezelfde manier regisseert als de steun voor de Irakoorlog. Het is een regie in vijf bedrijven.
1. De teaser. Roepen dat er niks aan de hand is. ‘Gewoon doorlopen mensen!’ en tegelijkertijd alle relevante stukken verborgen houden. Zowel bij ‘Irak’ als bij ‘Catshuisbrand’ haalden journalisten bakzeil als ze vertrouwelijke rapporten wilden opvragen via de Wet Openbaarheid Bestuur. Logisch gevolg was dat het wantrouwen groeide, en er een nog fellere jacht op die ‘stukken’ werd ingezet.
2. De vondst. Herinnert u zich het door NRC geopenbaarde Geheime Memorandum over de Irakoorlog nog? Nu heeft RTL ook zo’n kattebelletje gevonden over de Catshuisbrand. Ik vermoed dat er stapels van dat soort stukken (concepten, halve adviezen) op elk departement te vinden zijn, maar alleen de CDA-mediastrateeg weet ze vol in de spotlights te krijgen. De halsstarrige oesterhouding van de regering dwingt de pers immers om groots met de snippers uit te pakken.
3. De verdenkingen voeden: voor microfoons alles ontkennen, de gelekte stukken met ambtelijk abracadabra nog meer doofpotlucht geven, arrogantie betrachten in spoeddebatten. Alles om bij het publiek het beeld neer te zetten van een premier die de gordijnen dichttrekt en zijn hoofd snikkend onder een kussen verbergt.
4. De climax. Het huzarenstukje van de mediastrateeg: doen alsof de oester eindelijk opengaat (er komt een Irakonderzoek; de Kamer krijgt de Catshuisstukken), maar daarbij zoveel kaarten op de borst houden (een ‘zelfbenoemde onafhankelijke’ commissie; een ‘vertrouwelijk in te zien’ rapport: let op die grappige oxymorons), dat het wantrouwen en de verbijstering compleet zijn.
5. En dan? Dan zijn we weer terug bij af. Niets aan de hand mensen. Gewoon doorlopen.
En dat doen we dan ook. Naar de PVV bijvoorbeeld.
Je gaat haast geloven dat de CDA-mediastrateeg stiekem een infiltrant van Wilders is.
Christiaan Weijts
Niet dat ik de euforie om zeep wil helpen, maar dit ontnuchterende statistiekje kan ik u niet onthouden: 69 procent van de zwarte kiezers in Californië, Arizona en Florida stemde vorige week niet alleen voor Obama, maar ook tegen het homohuwelijk. Inderdaad, de emancipatie van onze Afro-Amerikaanse medeburger gaat sneller dan gedacht. Nog geen dag bevrijd van het eigen slavernijverleden en nu al zelf succesvol onderdrukker van een minderheid. „John, do you take Pete to be your lawfully wedded husband?”
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Een poosje geleden las ik ergens op een opiniepagina een artikel van CDA-parlementariër Jan Schinkelshoek, die de toen al voor al z’n politieke examens gezakte Vlaamse geestverwant Yves Leterme blijkbaar een hart onder de riem wilde steken. Hij stelde voor de Nederlands-Vlaamse taalunie na Yves’ machtsovername op te rekken tot een Nederlands-Vlaamse culturele unie, en god mag weten tot welke unies nog meer, maar tussen de regels door kon je lezen dat het (ook weer van Capelle aan de IJssel afkomstige christelijk gereformeerde) kamerlid haast elke nacht van een fusie van de eeuw droomt.
Zonder enige illusie zette ik laatst Buitenhof aan, dat een ‘twistgesprek’ had beloofd tussen Mark Rutte en Pieter van Geel. Moest ik kijken? Eigengereid als ik ben, dacht ik het dispuut eigenlijk al bij voorbaat te kunnen uittekenen. En waarachtig. Binnen twee minuten hadden de sprekers hun hele repertoire aan onderwerpen, meningsverschillen, stemverheffingen en interrupties op tafel gelegd. Het was duidelijk dat er niets nieuws meer bij kon komen.
Ik besloot een boek te gaan lezen en had m’n hand al bij de uit-toets, toen ik Van Geel voor de zesde keer – in die twee minuten – hoorde zeggen dat hij vorig jaar iets had aangegeven. Uit de context van z’n zin, die overigens ook slecht geformuleerd was, bleek evenwel dat hij toen iets had meegedeeld, geschreven, gerapporteerd, gemeld, gecommuniceerd, of simpelweg: gezegd.