Berichten met de tag Ella Vogelaar

Twintig maanden knettergek, het boek van Ella Vogelaar en haar man Onno Bosman, is om vele redenen een belangrijke stap in de wereldliteratuur.

1. Het is in de jij-vorm geschreven. Onno heeft alles opgeschreven wat Ella hem tijdens haar ministerschap heeft verteld, in de jij-vorm. (‘Het mediageweld laat je niet onberoerd.’)

2. In het boek staan verrassende feiten. Bijvoorbeeld dat Ella jaarlijks honderden euro’s aan La Perla-lingerie uitgeeft.

3. Het barst van de anekdotes die zich afspelen bij linkse initiatiefjes met namen als ‘Moedercentrum De Koffiepot’.

lees verder

Stel: je geeft een feestje. Je huurt een zaaltje, een cateraar, versiering en een bandje. Dan slaat het noodlot toe: er komt niemand opdagen. Alleen het personeel schuifelt wat van de dansvloer naar het raam, waar het mistroostig doorheen tuurt. „Nou ja, het is ook nog niet helemáál acht uur…”

Dit is ongeveer de situatie rond de inburgeringcursussen. Minister Eberhard van der Laan (PvdA, Integratie) die net Ella Vogelaar, voorzitter van de feestcommissie, afloste, schrok zich een hoedje toen hij de zaal betrad.

Inmiddels is daar een oud-Hollands gezelschapsspel begonnen: zwartepieten. Met de gebruikelijke inzet: wie gaat dit allemaal betalen? „De minister!” roepen de cateraars en bandleden. „Die heeft het feest georganiseerd.”

Maar bij de inburgeringcursussen ligt het zo simpel niet. De gemeentes hadden er toch zélf voor moeten zorgen dat er voldoende allochtonen op cursus kwamen? Laat ze dan ook die vergeefs aangestelde taaldocenten uit eigen zak betalen.

Vogelaar kwam met een compromis: het rijk, de gemeente en de taalinstituten betalen elk een derde. Ook Van der Laan houdt hieraan vast. Bizar genoeg. Dat overheid en gemeenten gefaald hebben in het ronselen van feestgangers is evident, maar waarom zouden de ingehuurde bandleden en cateraars daarvoor moeten boeten? Er schijnen al commerciële taalinstituten failliet te gaan.

Intussen leidt het zwartepieten af van de vraag hoe we de onwillige allochtoon in het taalleslokaal krijgen. Vogelaar heeft gemeenten de mogelijkheid gegeven de cursus verplicht te stellen. Jawel: ze mógen het verplichten. Een mooi oxymoron, maar oxymorons vullen geen zalen. Stel het verplicht, en sanctioneer het dan ook (‘Niet op taalcursus? Prima, dan staat daar uw stoomboot klaar. Enkele reis.’) óf houd het vrijblijvend en accepteer de gevolgen (lege feestzalen, mislukte integratie).

Wil Van der Laan slagen, dan zal hij voor het eerste moeten kiezen, gecombineerd met een campagne die uitlegt dat Nederlands spreken essentieel is om te overleven, en bovenal: enthousiast maakt voor dat feest. En pas cateraars en bandjes inhuren als de inschrijvingen binnen zijn.

Christiaan Weijts

Ella Vogelaar had haar functie als minister van Wonen, Wijken en Integratie helemaal verkeerd begrepen. Zij dacht dat ze echt iets moest gaan doen aan de problemen in de grote steden. Ze vond het daarom ook al zo vreemd dat ze tijdens de kabinetsformatie geen departement kreeg. En geen ambtenaren. En geen geld. Maar dat had allemaal een reden: ze hoefde alleen te doen alsóf. Beeldvorming noemt men dat. Af en toe een stevige oneliner in het achtuur journaal, een ludiek proefballonnetje in NOVA en een warme glimlach in Pauw & Witteman – meer was niet nodig geweest.

lees verder

Ineens was ze weg, mijn favoriete minister en de enige persoon die ik goed kan imiteren: Ella Vogelaar. Daar zat ze, bij Nova, om het uit te leggen aan Clairy Polak. Ze had haar rode kabouterlaarsjes aan, haar etnische ketting om, en zo’n trui met allemaal ritsen.

Daar had ik, als vanouds, een beetje om kunnen gniffelen. Maar dat deed ik niet. Er doemden twee woorden in mij op: middelbare school.

Den Haag schijnt een machtscentrum te zijn, een slangenkuil, een bastion van verdorven, sluwe geesten, maar ik zag ineens een doodgewone middelbare school voor me.

lees verder

Ik moet toegeven, ik heb een zwak voor minister Ella Vogelaar. Maar daar heb ik goede redenen voor. Ten eerste gaat ze over de wijk waarin ik woon. Ik woon in Amsterdam-Oost, een van Ella’s veertig ‘prachtwijken’ – een crisiswijk dus, met een overdaad aan hangjongeren. Ten tweede vindt Geert Wilders haar knettergek. Iedereen die door Geert Wilders knettergek gevonden wordt, kan op mijn grote sympathie rekenen. Ten derde had ze op Prinsjesdag een kaftan aan. Ten vierde heeft ze de uitstraling van een aardige overblijfjuf. Ten vijfde heeft ze een leuk volks accent dat volgens mij nog authentiek is ook.

lees verder

Grote euforie: mijn buurt, Amsterdam-Oost, was door Ella Vogelaar uitgeroepen tot probleembuurt. Goed nieuws, want dit betekende, behalve eeuwige roem, dat er veel geld zou komen voor nieuwe klimrekken en gezellige plantjes, en dat die vervelende jongens die altijd bij de metrohalte rondhingen door de politie weggejaagd zouden worden (naar een metrohalte verderop).

Gisteren zou Ella Vogelaar zelf langskomen om te inspecteren hoeveel problemen er in de buurt leefden. Ze had daarvoor het Krugerplein uitgekozen, een plein waar inderdaad altijd junks in auto’s hun ding aan het doen zijn. Een topplek dus, vond ik. Maar natuurlijk kwamen die junks uitgerekend gisteren niet opdagen (onbetrouwbare types ook), en wemelde het plein ineens van de besandaalde welzijnswerkers en betrokken bewoners.

lees verder