De meeste kinderen vinden het heel leuk als Sinterklaas op school komt. De meeste kinderen zijn daar ook wel een beetje zenuwachtig voor. Misschien gaat Sint iets over ze zeggen: iets dat ze dit jaar verkeerd of stout hebben gedaan. Misschien staan ze zelfs wel in het Grote Boek. En ook al hebben ze niks gedaan, het is gewoon heel spannend als Sint komt. Wat voor cadeautjes brengt hij mee? Welke Pieten komen er met hem mee naar school? Zou die ene grappige Piet van vorig jaar erbij zijn? En zullen Sint en de Pieten alle liedjes en toneelstukjes en trucjes die de kinderen hebben ingestudeerd, wel leuk vinden?
Berichten met de tag Feestdagen
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Ik heb gisteren al twee keer de virtuele kerstkaart van de dansende elf gekregen (je kent het wel: mensen plakken een foto hun hoofd op dat van een dansende internetelf en dansen vrolijk over je scherm). Nu kan ik wel zeuren dat mensen te belazerd zijn om een echte papieren kerstkaart te sturen, maar ík ben zelfs te belazerd om van mezelf een dansende elf te maken, dus ik zeg niks.
Maar ik begrijp wel dat TNT Post in deze tijd van virtuele kerstkaarten graag de noeste papieren kerstkaart wil promoten. TNT had daartoe journalisten uitgenodigd in hun sorteerkantoor, om leuk te komen kijken hoe de kerstpost gesorteerd wordt.
Nog iets aan 1 mei gedaan, gisteren?
Nee, vermoed ik. Een van de weinige landen in Europa en de rest van de wereld waar Marx van het christendom geen kans kreeg: Nederland. Voor de ‘Engelse zaterdag’ zijn we in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw gezwicht. Tegen de zin van de kerkse meerderheid die zich aan Gods woord wenste te houden (zes dagen zweet des aanschijns, alleen zondag even uitblazen), kon daardoor ook hier zoiets als een dag des Heren van het socialisme ontstaan. Maar 1 mei als feestdag erkennen? Nooit.
1 Vrouwen krijgen graag immateriële cadeaus. Nu klinkt het alsof zij de Gandhi’s van de cadeauwereld zijn, maar niets is minder waar. Met immaterieel bedoelen wij namelijk niet ‘goedkoop’. Sterker nog, we bedoelen ‘duur’. Denk bij immaterieel aan een etentje bij Oud Sluis, een logeerpartij in een hotel met open haard, een weekend Parijs of een week noordoostkust van Amerika. Denk níet aan het immateriële cadeau dat zo’n opgang maakt onder wereldverbeterende dertigers: de adoptiekip. Zo’n adoptiekip is lief en idealistisch, maar helaas niet leuk.
1 Ik ben van de Sinterklaasgeneratie. Een kerstboom die behalve met bollen, belletjes en engelenhaar ook nog tot de nok toe volhangt met ingepakte cadeautjes, is in mijn ogen een hybride boom, een bastaard op het gebied van de feestdagen. Ik zing op 5 december toch ook niet Stille Nacht Heilige Nacht? Voor mij geen kerstgeschenken.
2 Mocht jullie me met alle geweld toch iets willen geven, regel dan een naar een eeuwig zingend Scandinavisch bos ruikende boom, met kaarsjes die met een lucifer moeten worden aangestoken. Dat herinner ik me nog uit mijn kinderjaren – en eigenlijk niet eens zozeer de boom als wel mijn vader, die er elke avond in doodsnood naast stond, met een dweil en een emmer water onder handbereik: dat hij de brand in de kiem kon blussen.
Daarom ontsnapte ik vorig jaar naar Antwerpen, en het jaar daarvoor naar een veldje buiten de stad. Maar dit jaar vroeg een vriendin mij om samen met haar oud vuil te gaan verkopen. Ik zei ja, onder het motto ‘Als je dingen niet leuk vindt moet je ze helemaal niet doen of er juist helemaal in meegaan’. Dat is een lang motto, maar het werkt wel. Soms.
Het was alweer twintig jaar geleden dat ik voor het laatst oud vuil verkocht had, in de tijd dat ik bierblikjes en housemuziek nog kon verdragen. Toen was ik zelf zo’n kind dat langdurig viool speelde op Koninginnedag. Ik speelde zo lelijk dat mensen mij geld gaven uit medelijden. Ik vond dat niet erg, want mijn motto was in die tijd ‘Geld is geld’. Ik was een heel praktisch kind.



