De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Berichten met de tag Gezondheidszorg
Stel. Het noodlot slaat toe. Oma wordt opgenomen in het ziekenhuis met een verwoestende beroerte. Binnen een dag verandert ze van een vrolijke zelfstandige vrouw in een zielig hoopje ellende. Ze kan zich niet meer verstaanbaar maken, niet meer zelf eten, lopen of naar het toilet en ze is ernstig in de war. Na twee weken krijgt ze een longontsteking. De familie realiseert zich, verslagen door verdriet, dat het beter is als de longontsteking niet behandeld wordt en als ze oma laten gaan.
Maar de dokter vindt van niet. Volgend jaar worden de sterftecijfers namelijk gepubliceerd. Het ziekenhuis heeft daarom een nieuw credo: de patiënt wordt koste wat kost in leven gehouden. Want daar worden we op afgerekend, dat is wat Nederland wil.
En dan mag oma’s dood niet zoveel uitmaken in de ranking (omdat er gecorrigeerd wordt voor leeftijd en diagnose). Als de raad van bestuur van dat ziekenhuis bezorgd is over de sterftecijfers, zal alles in werking worden gesteld. Dus oma krijgt antibiotica. Ze wordt gereanimeerd als dat nodig is. En als de ontsteking over is, mag ze in bijna vegetatieve staat naar het verzorgingstehuis. Weer een sterftegeval minder, weer een stapje omhoog in de ranking.
Iedereen is opgetogen nu ziekenhuizen na zware druk van minister Klink hebben beloofd hun sterftecijfers vrij te geven. Maar het is onduidelijk wat de patiënt er precies aan heeft. De ziekenhuizen publiceren de cijfers namelijk niet per afdeling, maar voor het ziekenhuis als geheel. Aan dit soort cijfers heb je als patiënt die een specifieke operatie moet ondergaan niet veel.
Maar meer informatie voor de patiënt is dan ook niet het enige voordeel. De sterftecijfers zouden ook de zorg zelf moeten verbeteren. Er wordt namelijk aangenomen dat artsen veel beter hun best gaan doen door dit soort prikkels. Dat een zieke patiënt op een operatietafel niet genoeg is om het beste in de arts naar boven te halen. Dat er een soort wedstrijdje voor nodig is. Een wedstrijdje ‘mensen in leven houden’.
Het is geen eerlijke wedstrijd. Soms is het namelijk beter om te verliezen. Soms is het stoppen met behandelen en iemand laten sterven, de beste zorg die er is. Een goed ziekenhuis is ook bereid om die zorg te verlenen.
Rosanne Hertzberger
Bij elke vaccinatiegolf moet de overheid tegenwoordig gelijktijdig strijd leveren tegen het virus van de internetgeruchten. Zo flopte het inenten tegen baarmoederhalskanker door angstverhalen die meisjes elkaar vertelden op internet.
Het verschijnsel past in een bredere trend: door wantrouwen tegenover autoriteiten kapen amateurstemmen (‘onderbuik’, ‘gewone man’) de publieke ruimte om er een kermis van te maken waar hun irrationaliteit ongeremd tekeer mag gaan: angst, woede, verontwaardiging. Het geruchtenvirus is vooral onder jongeren actief. De overheid onderschat nog steeds de gigantische macht van virtuele roddelreservoirs als Facebook, Hyves, Twitter en MSN.
Op tv opperde een adviseur dat medewerkers van minister Klink (Volksgezondheid, CDA) zich maar in die digitale groepen moeten mengen. Vaccinatie via infiltratie. Veel succes. Zo’n voorlichtersfiguur is volstrekt kansloos in de virtuele peer groups.
Tot nu toe is alleen Barack Obama erin geslaagd politiek succes te behalen uit die internetgroepen en dat is omdat hij jongeren in z’n team had, die de juiste taal spraken, en omdat hij een beweging tégen de gevestigde orde was. Het is oneindig veel lastiger internetgemeenschappen ergens vóór te mobiliseren dan ergens tégen.
En hoe reageert Ab Klink? O, hij voert wel degelijk online campagne, zegt hij. Hij roept immers heel hard dat mensen vooral op grieppandemie.nl moeten kijken. Maar dat je een website hebt, wil nog niet zeggen dat je gezag hebt op internet, wat zeker onder de vlag van een overheidslogo bijna onmogelijk is. Op internet zijn autoriteiten immers per definitie verdacht, terwijl de waarachtigheid van wat tientallen anonieme commenters gelijktijdig beweren niet ter discussie staat.
En wat zegt Klinks site? Dat wetenschappers ‘verwachten’ dat de vaccins tegen de Mexicaanse griep ‘even veilig’ zijn als die van de gewone seizoensgriep. Heel eerlijk natuurlijk, maar voor angst en doemdenken zie ik voldoende licht.
De werkelijkheid heeft het namelijk afgelegd tegen de representatie van de werkelijkheid, tegen de beeldvorming. En die laat zich nauwelijks sturen.
Christiaan Weijts
Sinds de Mexicaanse griep waart, heb ik er weer extra veel last van. Ik hoor bijvoorbeeld op de radio: „De mensen in de risicogroepen krijgen een oproep tot vaccinatie.” Dan is mijn eerste gedachte: een oproep tot fascinatie? Hoe kun je nou opgeroepen worden ergens gefascineerd door te raken?
Deze vergissing is het gevolg van een flauwe grap die ik al zeker een decennium lang maak, en die daarom niet meer voelt als grap. Als iets fascinerend is, of het zou moeten zijn, dan zeg ik ‘vaccinerend’ („Wat een vaccinerende notulen heb je gemaakt, echt mijn complimenten hoor”). Met als gevolg dat ik nu ‘vaccinerend’ niet meer in de oorspronkelijke betekenis kan horen. Blijkbaar denk ik onbewust dat iedereen de ‘vaccinerend’-grap maakt, en dat iedereen het dus eigenlijk over ‘fascinerend’ heeft.
Ik heb het met meer uitspraken. Omdat ze voor mij niet meer als grappen voelen, breng ik ze ook helemaal niet goed. Elke keer als ik heel casual ‘wie schertst mijn verbazing’ zeg in plaats van ‘wie schetst mijn verbazing’, zie ik toehoorders kijken met een blik van: moet ik het nou verbeteren of niet? Epilépsie, zeg ik ook, in plaats van epilepsíé. Dat is niet eens grappig, alleen maar fout.
Los van het feit dat dit soort vastgeroeste grappen zorgen voor verwarring bij de toehoorder en bij de spreker zelf, ligt ook nog het gevaar op de loer dat je op een gegeven moment écht niet meer weet hoe het nu eigenlijk moet. Jaren geleden begon ik van hoogleraren in ruste te zeggen dat ze ‘met emiraat’ zijn, in plaats van ‘met emeritaat’. Inmiddels moet ik elke keer dat ik ‘emeritaat’ zou willen zeggen (dat is gelukkig niet heel erg vaak) heel diep nadenken over wat het nu ook alweer was. Ik heb mezelf ook al eens betrapt op ‘de Verenigde Arabische Emeritaten’.
De vraag is natuurlijk waarom het überhaupt ook maar enigszins grappig zou zijn om dingen expres verkeerd uit te spreken. Een vaccinerend vraagstuk waar ik het antwoord nog niet op weet.
paulien cornelisse
‘Tuuuurlijk vind (sic) Minister Klink het veilig! Hij heeft zelf aandelen in het farmaceutische bedrijf en heeft er dus grote belangen bij.” Op Telegraaf.nl is de paniek over de griepprik toegeslagen. Uiteindelijk doen ze het allemaal voor het geld. Osterhaus, Coutinho, Klink, allemaal leden van de griepmaffia die ons gaat vergiftigen met een onveilig vaccin.
Als de vaccinatie tegen de Mexicaanse griep net zo verloopt als de volksinenting tegen humaan papillomavirus, dreigt het een mislukking te worden. Dat virus veroorzaakt 70 procent van alle baarmoederhalskanker, maar toen er gratis werd ingeënt kwam minder dan de helft van de meisjes opdagen. De rest werd thuis gehouden door ouders die bang waren gemaakt door de vele ‘anti-vaccinatie’-websites. Amerikaanse meisjes zouden bij bosjes dood neervallen na vaccinatie. Er zou rattengif aan het vaccin toegevoegd zijn, het zou autisme veroorzaken. Jammer genoeg wisten alleen de homeopaten dat. De echte artsen hadden de gevaren over het hoofd gezien. Of erger nog, opzettelijk verzwegen.
Ik vind het een regelrechte belediging voor één van de succesvolste medische uitvindingen ooit. Een uitvinding die pokken heeft uitgeroeid, en polio gereduceerd tot een virus dat in Nederland alleen nog voorkomt bij orthodoxe christenen, bij de paranoïde lobby, en bij hun kinderen. Met een simpele som is te berekenen dat de aanstichters van deze paranoia doden op hun geweten krijgen.
Maar om Ab Klink en de gezondheidsraad weg te zetten als ‘Grote Graaiers’ is misschien nog wel erger. Zij waren er razendsnel bij, als één van de eerste in Europa. Ik ben blij dat onze minister ons maximaal besloot te beschermen tegen een nieuw, onbekend griepvirus, dat zeer besmettelijk bleek en waarvan niemand wist hoe dodelijk het zou zijn. Klink bestelde 34 miljoen vaccins. Voor de zekerheid. Dat noem ik welvaart.
Dat hij een risico nam om zo vroeg te bestellen wist Ab Klink. Dat de mislukking mede veroorzaakt zou kunnen worden door een acute paranoia-epidemie, had hij waarschijnlijk niet bedacht. Helaas is daar geen inenting tegen mogelijk.
Rosanne Hertzberger
‘Het zelfbeschikkingsrecht eindigt niet bij de dood.” Aan het woord is Tweede Kamerlid Anoushka van Miltenburg die uitlegt waarom de VVD tegenstander is van een actief donorregistratiesysteem, waarmee iedereen automatisch orgaandonor zou zijn tenzij je bezwaar maakt. Ja, u hoort het goed: de liberalen eisen zelfbeschikking tot ín de kist. Ik heb nu al medelijden met Van Miltenburgs nabestaanden. „Anous, mag de kist dicht? We willen naar huis, schatje. De cake is op en we zijn moe. Anous? Zeg nou lieverd, mag de kist dicht of niet?”
Na Sterren op het ijs, Sterren op de dansvloer, Sterren op het doek en Sterren aan de overvloedige champagne (ook bekend als Ranking the Stars) heeft de TROS nu ook een geil Sterrenformatje uit de grond gestampt: Sterren in de zorg, in deze ‘Week van de zorg’ op tv.
Het kostte me wat wilskracht om ernaar te kijken, want er zijn twee types programma’s waar ik om verschillende redenen niet goed naar kan kijken: programma’s over zieke mensen en programma’s waar Reinout Oerlemans een prominente rol in speelt. Beide ingrediënten waren aanwezig in de eerste aflevering.
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Achgot, die zorgverzekeraars. Lieten zich opzwepen door de praatjes van een vorige Balkenende, die de paradijselijke gevolgen uittekende van een geheel nieuw, marktconform stelsel, waarvan de verzekeraars steenrijk konden worden. Maar eerst de concurrentue omhoog!
Dat lieten de heren zich niet twee keer zeggen.
In de laatste maanden van 2005 zag je op de STER avond aan avond spots voorbijkomen van firma’s die beloofden dat je bij hen het hele jaar door voor bijna niks je heup kon laten opereren, en dat je in geval van een uitheemse kwaal ook injecties van honderdduizend euro per prik rustig mocht declareren.
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht