Het zal mij benieuwen, hoeveel zetels GroenLinks deze week verliest. Kijk, van de SP is het nog wel te begrijpen dat ze van de hypotheekrenteaftrek af willen. Die mikken overduidelijk op een achterban van socialehuurwoningbewoners die hun minimumloon bijeensprokkelen met fysieke arbeid – voor zover ze geen uitkering hebben.

Voor die doelgroep is het gemakkelijk om een leuk verkiezingspakketje samen te stellen. Hun verongelijktheid buit je uit met de belofte van vijf procent meer minimumloon, hun gewrichtspijnen met de AOW op 65, en hun jaloezie met het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek. Zou de SP ook nog iets aan de buitenlanders beloven te doen, dan kon ze ook nog wat PVV-overstappers terughalen als klant.

Voor GroenLinks ligt dat allemaal wat ingewikkelder. Daar vallen ook aardig wat hogeropgeleiden voor die desondanks, en soms ook nog op hogere leeftijd, hechten aan hun links-idealistisch getinte profiel. Niet meteen kraakpanden, ecosapjes en weg met het gezag, maar: groene stroom, fietsen door de Biesbossen en af en toe een eurootje voor de daklozenkrant. Meestal hebben zulke mensen ook Een Eigen Huis, met zelfgekweekte groenten, een bakfiets en een autootje voor de deur.

Met die mensen maak je geen vrienden als je de hypotheekrenteaftrek schrapt. Niet alleen worden leuke huizen moeilijker betaalbaar voor ze, of zien ze de waarde van hun woning kelderen, ook beschikken ze over de minimale intelligentie die nodig is om in te zien dat je de economie hiermee een onverdiend pak rammel uitdeelt.

Los van de stagnatie van de huizenmarkt die ze veroorzaken ondermijnen de linkse voorstellen de koopkracht. De hypotheekrenteaftrek was namelijk ook bedoeld om het afsluiten van een hypotheek aantrekkelijker te maken dan eigen geld in een huis te stoppen. Zo blijft dat geld beschikbaar om benzine, wijn, parfum, zomerjurkjes en vliegreizen van te kopen, waar de economie – en dus ook de staatskas – van opbloeien.

GroenLinks geeft het weldenkende deel van haar achterban deze week een duwtje naar rechts. Maar dat is een bijeffect waarmee valt te leven.

Christiaan Weijts

• Aftrekposten
• GroenLinks
• Hypotheken

Waarom is Wijnand Duyvendak nou eigenlijk opgestapt? Niet om daad bij spijt te voegen; daarvoor kwam zijn ontslagbrief negen dagen te laat. Ook niet omdat het moest van Femke; ze zou Wijnand „enorm missen”, zei ze. Nee, het was uiteindelijk gewoon een imagokwestie: de beeldvorming pakte anders uit dan gepland. In plaats van te worden gehuldigd als een bekeerd milieuactivist die dapper te biecht was gegaan om schoon schip te maken, werd Duyvendak weggezet als „de Wijnand uit de jaren 80”. En dat was de bedoeling niet: straks zou iedereen denken dat ze hier te maken hadden met een groene radicaal vermomd als volksvertegenwoordiger.

lees verder›

• GroenLinks
• Politieke partijen
• Wijnand Duyvendak

‘Ik wil niet chanteren”, begon staatssecretaris Felix Timmermans deze week, „maar…” Met die formule weet je zeker dat er een hoop dreigementen gaan komen. En jawel: als we weer ‘nee’ stemmen tegen de Europese Grondwet, zouden we wel eens uit de Europese Unie gegooid kunnen worden.

‘Ik wil niet…, maar’: deze stijlfiguur heet in de klassieke retorica paraleipsis (niet dat ik hier een partijtje intellectueel wil gaan doen), en je ziet politici er steeds meer naar grijpen. Minister Plasterk wilde deze week niet voor censuur pleiten, maar vond de Donorshow van BNN wel onethisch. Niemand wilde natuurlijk discrimineren, maar het waren wel Marokkaanse supporters die over de schreef gingen. In Kamervragen vraagt Geert Wilders om een stadionverbod van vijf jaar voor álle Marokkanen, plus de wens dat de opgepakte Marokkanen „na hun hopelijk langdurige straffen” met een tandenborstel stadions gaan schoonmaken. Ik wil me nergens mee bemoeien, maar is het niet zo dat we een scheiding van wetgevende en rechterlijke macht hebben, en politici zich niet mogen bemoeien met de strafmaat ?

Terug naar die paraleipsis. Want die heb ik nodig voor het eigenlijke onderwerp van dit stukje: het Mysterie Van De Zeven Rode Vakjes.

Ik wil niet roddelen, maar ik heb wel een vermoeden waarom één Groen-Linkslid in Noord-Holland zeven vakjes rood kleurde bij de verkiezingen voor de leden van de Eerste Kamer. De hiermee gedupeerde nummer vijf op de senatorenlijst was namelijk Herman Meijer. „Seks met kinderen moet kunnen”, heeft hij eens gezegd, en samen met Links Roze bepleitte hij dat de leeftijdsgrenzen uit de zedenwet moesten. Herman Meijer is natuurlijk geen pedofiel, maar hij verklaarde wel eens: „Ik kan ook wel op een knaapje vallen.”

Dat zeg ik natuurlijk allemaal niet om te roddelen, en Meijer heeft ook afstand genomen van zijn standpunten. Op zijn website staat een verklarinkje dat pedofilie terecht in het strafrecht is opgenomen. Wel opvallend dat die verklaring er pas staat sinds het moment dat hij kandidaat-senator is. Daar wil ik natuurlijk niets mee suggereren.

Christiaan Weijts

• Eerste Kamer der Staten Generaal
• GroenLinks
• Herman Meijer

De raarste namen schieten je ineens weer te binnen als je hoort dat Ina Brouwer lid van de Partij van de Arbeid is geworden.

„Ina wie?”, hoor ik achter in de klas vragen, want dat is het gedonder tegenwoordig. Ze hebben zó weinig historisch besef dat ze ’s avonds de geschiedenis van ’s ochtends al niet meer kunnen navertellen.

Ina Brouwer, de opvolgster van Marcus Bakker!

Nee, niet de bariton die met Willeke van Ammelrooy is getrouwd. Dat is Marcó. Ik heb het over Marcus, de communist.

lees verder›

• GroenLinks
• Ina Brouwer
• Politieke partijen
• PvdA

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

• GroenLinks
• Verkiezingen