Ik vind het wereldnieuws interessant, vanaf de bank. Mijn broer is anders. Hij volgt het nieuws – vooral over Rusland en de obscure landjes die tegen Rusland aanliggen, want daar schrijft hij over – ter obscure plekke.

Toen de Onduidelijke Ossetische Oorlog uitbrak – ik begrijp nooit iets van die Kaukasuskwesties rond semi-autonome ex-provincietjes die onafhankelijk willen worden – wilde mijn broer erheen. Naar die oorlog, dus. Om verslag te doen. Mijn vader en ik verboden hem om te gaan, en vreemd genoeg luisterde hij naar ons. Misschien had hij ineens het besef dat een oorlog toch echt een oorlog is.

lees verder›

• Internationale gewapende conflicten
• Jelle Brandt Corstius

Mijn broer en ik doen op het eerste gezicht hetzelfde soort werk: we gaan naar dingen toe en schrijven daarover. Maar eigenlijk doen we iets heel anders: ik ga naar leuke dingen toe en schrijf daar korte stukjes over, terwijl mijn broer, die correspondent in Rusland is, steeds naar helse plekken gaat en daar ellenlange artikelen over moet schrijven.

Zelf vindt hij die plekken overigens leuk: zo bezocht hij een enclave van permanent dronken rendierhouders, een handjevol radioactieve gebieden, een (bewoond) dorp waar elke maand raketafval neerstort, treinen waar in elke coupé zeventien mensen zitten die allemaal al hun hele leven knoflookworstjes verkopen en eten en natuurlijk straalbezopen zijn, en een Russische autofabriek waar alleen maar woest aantrekkelijke blonde vrouwen werken. Goed, die autofabriek zouden de meeste mensen leuk vinden, maar het lijkt mij ook de hel.

lees verder›

• Jelle Brandt Corstius
• Journalistiek
• Mensenrechten
• Trouw