‘Nieuw dieptepunt voor linkse media,’ twitterde Geert Wilders na de infiltratie van een HP/De Tijd-stagiaire.

Pardon, links?

Zeker sinds oud-Panorama-reporter en voormalig Metro-baas Jan Dijkgraaf er de vergaderingen voorzit, probeert HP eerder een populistisch schreeuwblaadje te zijn, met morele dieptepunten als rancuneuze scheld-in-memoriams over Martin Bril en Michaël Zeeman.

HP/De Tijd had Wilders’ lijfblad kunnen zijn: bij zijn aantreden stelde Dijkgraaf af te willen van het ‘grachtengordeldenken.’ Prompt vertrokken alle bekwame redacteuren, recensenten en columnisten van naam met slaande deuren.

Nu moet Dijkgraaf als de donder zorgen dat de oplage stijgt, anders trekt de uitgever de stekker eruit, zo is hem verteld. Tegen die achtergrond is Operatie PVV-Stagiaire begrijpelijk.

Bij Nova vertelde de infiltrant-stagiaire over haar journalistieke afweging: heel veel mensen willen weten hoe het er bij de PVV aan toe gaat.

Ik denk dat er ook veel mensen hevig geïnteresseerd zijn in de badkamer van Wesley en Yolanthe, maar dat is geen vrijbrief om er een webcam op te hangen. Undercoverjournalistiek is alleen gerechtvaardigd als die misstanden blootlegt die van groot maatschappelijk belang zijn. Vooralsnog lijkt dat niet het geval. Dijkgraaf geeft in de Volkskrant zelf toe: „Het levert geen chocoladeletters op de voorpagina’s op. (…) Maar als je denkt dat een stel intelligente mensen Nederland gaat redden, word je niet gerustgesteld.”

Dat is alles? Om dat aan te tonen was geen infiltrant nodig. Iedereen kan zelf in de media zien wat voor halvegaren dat PVV-clubje bevolken. De enige eventuele aangetoonde misstand zou de slechte beveiliging kunnen zijn. Maar dat noemt Dijkgraaf nu juist zelf een ‘bijzaak’.

Als HP/ De Tijd de komende weken uit vertrouwelijke gesprekken citeert, zonder dat dit iets van maatschappelijk belang onthult, dan heeft de PVV alle reden om te procederen.

Dat levert ze allebei winst op, in media-aandacht en oplagecijfers. Je verdenkt ze haast van een populistisch complot.

Christiaan Weijts

• HP/De Tijd
• Journalistiek
• Partij voor de Vrijheid
• Politieke partijen
• PVV

Omdat iedereen er over praatte, wilde Hans Laroes niet achterblijven, en op het hoofdredactionele weblog van het journaal schreef hij een beschouwing onder de titel De kranten en NOS-Nieuws. Een oplossing?

Hij begon met een bekentenis: diep in z’n hart is hij nog altijd een schrijvend journalist!

Je zou het niet meteen zeggen als je doorleest, maar hij schijnt hoe dan ook z’n schrijfcarrière te zijn begonnen bij de Provinciale Zeeuwse Courant, vervolgde haar bij het Brabants Nieuwsblad en eindigde bij het Utrechts Nieuwsblad. Allemaal goeie kranten toentertijd. Geen grotemensenwerk of de Champions League van de journalistiek natuurlijk – maar waar zou dat ook voor nodig zijn geweest? Hans hoefde geen hoofdredacteur van CNN te worden. Hij werd hoofdredacteur van een in Hilversum gevestigde regionale nieuwszender.

lees verder›

• Hans Laroes
• Journalistiek
• Omroep

Afgelopen woensdag had ik wat ik wel vaker heb: zes uur op, in ’t donker naar de badkamer stommelen, lange douche, schone kleren, en drie kwartier later klaarwakker en in hoogst gesoigneerde staat achter de werktafel. Als iemand die er zin in heeft.

Het allochtone meisje dat sinds kort het vroegste ochtendjournaal mag doen, leek me een stuk minder uitgeslapen dan ik me voelde. Maar ze opende de voorlezing met een sterk staaltje van eigen nieuwsgaring. De NOS had aan 23 Nederlandse gemeentes gevraagd hoe ze hun overlastproblemen inschatten, en waarachtig: bijna overal dacht men dat ze ‘harder’ werden, vrijwel overal moest het aan Marokkaanse snotneuzen liggen, en overal wilde de burgemeester meer bevoegdheden.

lees verder›

• Journalistiek
• Media
• Minderheden

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

• Internet
• John McCain
• Journalistiek
• Kranten
• Media
• Osama Bin Laden
• Sarah Palin

Moet Nova meer op De Telegraaf gaan lijken?

Volgens mij doen ze al een poosje aardig hun best. Maar moet ’t nóg erger?

Ja, adviseert Henk Hagoort, voormalig directeur van de Evangelische Omroep, maar sinds 1 juni 2008 voorzitter van het bestuur van de Publieke Omroep. Actualiteitenrubrieken als Nova, Netwerk en EenVandaag moeten zich ‘meer inspannen om ook Telegraaflezers en mensen die op Wilders of Verdonk stemmen te bedienen.’

Het zal wel toeval zijn, maar het was de derde keer in anderhalve week dat een protestants-christelijke autoriteit een hoog woord voerde over netelige zaken in politiek en samenleving.

lees verder›

• Henk Hagoort
• Journalistiek
• Publieke Omroep
• Televisie

Sinds kort kun je op de website van Pauw & Witteman alle afleveringen van Neêrlands belangrijkste praatprogramma terugkijken in een samenvatting van vijf minuten.

Vijf tergend lange minuten.

Ik pleit voor een compilatie van precies één minuut. Of nee, maak er dertig seconden van. Of, liever nog: verberg die hele talkshow gewoon in de Zapservice. En dat je dan per sms mag raden wie de gasten waren. Wie het goed raadt, maakt kans op een leuk prijzenpakket, bestaande uit het oeuvre van Geert Mak samengevat op één A4’tje en een dvd met alle afleveringen van Barend & Van Dorp teruggebracht tot alleen de openingsriedel.

lees verder›

• Journalistiek

Hoeveel patiënten zijn de laatste maanden in het Nederlandse nieuws al niet voorbij gekomen!

Eerst Wilders, met wie de leden van kabinet en Kamer altijd omgingen als dokters in witte jassen die waarschuwden dat hij onvoorspelbare dingen kon doen, en aan wie ze zelfs een echt debat gunden, omdat hij anders misschien in de dwangbuis zou eindigen, en dat zou het Grote Goed van de vrije meningsuiting lelijk hebben beschadigd.

Tussendoor was er nog het jongetje Jami – net als indertijd Mohammed B. nog steeds z’n school niet afgemaakt – die aanvankelijk verpleegd werd door een artsenteam bestaande uit Max Pam, Eddy Terstal, Herman Philipse, Hans Blom, Arend Jan Boekestijn, Joost Zwagerman en Afshin Ellian. Halverwege de behandeling hebben een paar van hen hun handen van hem afgetrokken omdat hij de profeet Mohammed telkens weer met een erectie en een negenjarig meisje wilde tekenen (wat de christenen van Netwerk dolgraag voor hun camera hielden), maar gelukkig praatte tenslotte dokter Hirsch Ballin als chef de clinique zo lang op de zieke in, dat die weliswaar koppig volhield dat hij in verband met het Grote Goed van de vrije meningsuiting de erectie van Mohammed zou blijven tekenen, maar beloofde haar nooit meer aan iemand te zullen laten zien.

lees verder›

• Journalistiek

Het was niet de bekentenis zelf die Joran van der Sloot heeft verraden. Het was een onbeduidend zinnetje die hem en passant ontglipte, dat alle puzzelstukjes op hun plaats deed vallen.

Hij was haar net lekker aan het „vingeren” en „lullen” toen Natalee Holloway plots onwel werd, begon te trillen en buiten bewustzijn raakte. En Joran dacht: „Waarom moet mij dit overkomen?”

Welkom in de wereld van Koning Van der Sloot.

Een slip of the tongue, meer was het niet, maar het stuitende egocentrisme dat ermee werd blootgelegd, verklaarde veel. Had ze maar niet dood moeten gaan, voordat hij was klaargekomen. Kom zeg, zo werkt dat niet in Jorans Universe.

lees verder›

• Joran van der Sloot
• Journalistiek
• Media
• Natalee Holloway
• Peter R. de Vries
• Televisie
• Vermissingen

Gisterochtend verscheen er een opmerkelijk bericht van de hoofdredacteur in dagblad De Pers. De redactie had doodsbedreigingen ontvangen, omdat het een artikel ludiek had geïllustreerd met een veelarmige hindoegod, jonglerend met speeltjes. Het bericht was zowel een schuldbekentenis (de illustratie was ‘dom en onachtzaam’, een ‘vergissing’) als een aanklacht (‘fanatici bepalen niet wat wij mogen schrijven’).

Het stuk is een balanceeract, als van Chinese circusartiesten die tien soepkommen gelijktijdig draaiende houden op stokjes (dit is, overigens, niet beledigend bedoeld voor Chinese circusartiesten).

De krant moest gelijktijdig de hindoegemoederen zien te sussen, de lezers laten weten dat de krant niet zwicht voor dreigementen én uitleggen dat er geen religieus of politiek doel achter zat.

Al die soepkommen gelijktijdig in de lucht, dat gaat natuurlijk mis, en inderdaad: „Als die mensen zich gekwetst voelen dan is dat hun probleem, niet het onze”, stelt de krant stoer, nadat in hetzelfde stuk nederig klonk: „En daarom bieden we bij deze onze excuses aan aan iedereen die zich hierdoor gekwetst voelt.” Daar klettert het eerste serviesdeel al in scherven.

Bovendien wist de hoofdredactie noch de eindredactie, noch de auteur van het stuk, noch de beeldredacteur, noch de illustrator „dat het hier een hindoegod betrof”. Nu ben ik bereid te geloven dat de collega’s van De Pers niet de meest verlichte denkers van Nederland zijn (niet beledigend bedoeld), maar zouden ze echt in álle gelederen zó onnozel zijn? Niet waarschijnlijk. Weer een bord van zijn stokje.

Dezelfde evenwichtskunst moest het Haagse Gemeentemuseum bedrijven. Bang voor dreigementen? Welnee. Censuur? Beslist niet. Het museum wil gewoon geen politiek debat bedrijven.

Goed, we hebben artikel 7, waarmee we in theorie vrij zijn om te zeggen wat we willen. Maar de praktijk van een geweerloop in de nek beperkt die vrijheid, en leidt tot dit type meervoudig gelaagde verklaringen waar alleen poststructuralistische hermeneutici (niet beledigend bedoeld) nog wijs uit kunnen. Dat is een uiterst verdrietige ontwikkeling.

Christiaan Weijts

• De Pers
• Hindoeïsme
• Journalistiek

‘De gratis ochtendkrant DAG barst van het goede nieuws’, las ik in de gratis ochtendkrant DAG. ‘Dat blijkt uit de zogenoemde Goed Nieuws Index (GNI) van Zinfo.nl’, vervolgde de gratis ochtendkrant. En: ‘De Volkskrant scoort het laagst op de GNI. Minder dan één op de tien berichten zou positief zijn.’

Dat wilde de Volkskrant blijkbaar niet op zich laten zitten. Dus opende ze gisteren haar eerste katern met het goede nieuws dat Poetin als opvolger een liberaal, en niet een havik had aangewezen. En het tweede katern bracht de positieve boodschap dat de Utrechtse hulpbisschop Gerard de Korte – een progressieve bruggenbouwer – als grote favoriet waarschijnlijk de beste kans maakte om de nieuwe Simonis te worden.

lees verder›

• Journalistiek
• Kranten