Ik stelde me Loesje altijd voor als een vrouw met zwarte randjes onder haar nagels, dun blond haar en een mouwloze jurk aan, en daaronder zichtbaar okselhaar. Loesje was volgens mij vaak te vinden bij etnisch getinte zomerfestivals met veel djembégetrommel, waar zij halfdronken, maar immer geëngageerd altijd weer met een andere sliertige bleke activist in de bosjes eindigde.
Eigenlijk best een levendig beeld voor iemand die niet echt bestaat. Want ik bedoel dus Loesje, de beweging, die overal affiches op plakt met uitspraken als: ‘Terrorisme. Ik word nog bang van mijn eigen rugzak.’
