De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Berichten met de tag Mark Rutte
Mark Rutte is zélf misschien wel de hardstwerkende Nederlander van ons allemaal. Schreef in de zomervakantie even een gloednieuwe beginselverklaring voor zijn partij, loodste nog voor de Kerst de conceptversie door het partijcongres en warempel: het volgende visioen is alweer een feit. Pamflet van een optimist heet de nieuwste pennenvrucht, en hoe terecht: in krap zes pagina’s helpt Rutte niet alleen onze economie er weer bovenop, maar verlost ons en passant ook nog van de energiecrisis en de geopolitieke spanningen in de wereld. Ondertitel: ‘Naar een moderne economie: een GroenRechtse toepassing op energie.’ Geruchten gaan dat de VVD-leider ondertussen is begonnen aan wat in Haagse kringen al een politiek standaardwerk wordt genoemd: het twaalf pagina’s tellende schotschrift Hoezo geen ideeën? – Brieven aan Arend Jan Boekestijn.
De VVD? Wat was daar ook alweer mis mee? Oh ja, de partij was in de vergetelheid geraakt, omdat ze geen profiel, geen visie en geen gezicht had. En een leider die geen leider was. Die geen daadkracht toonde. Die het liefst met zijn grootste concurrent op een tandem zat. Hoog tijd dus voor een stevig statement. Een ideologisch vergezicht. Een getuigenis die voor eens en voor altijd duidelijk maakt: híer sta ik voor. Vorige week was het zover. Mark Rutte presenteerde in Den Haag een gloednieuwe beginselenverklaring.
‘Ik wil iets met Nederland’, verklaarde Mark Rutte in het dubbeldikke zomernummer van Vrij Nederland, dus ik schrok me dood.
Het bleek mee te vallen. De interviewpassage waaruit de kop was ontstaan ging als volgt:
‘Ik denk dat ik op televisie te lang iets te netjes ben overgekomen. Te weinig heb laten zien wat mij drijft. Wat ik nu veel meer doe dan een jaar geleden is mijn woede te laten blijken op tv. De vernislaag is weg. Mijn woede en passie wil ik meer laten zien. Ik heb niet voor niks mijn halve salaris ingeleverd om de politiek in te gaan. Ik wil iets met Nederland. Ik voel dat we de tijdgeest te pakken hebben. Ik ben zeer overtuigd van onze plek in het politieke landschap’.
Weekblad HP/De Tijd bevindt zich al een tijdje in zwaar weer: teruglopende advertentie-inkomsten en een dalend lezersbestand. Tijd voor een marshallplan. Ook de VVD is er beroerd aan toe: historisch lage stand in de peilingen en dalend ledenbestand. Tijd voor een marshallplan.
Het cartoonrelletje kwam als geroepen. Het weekblad liet onmiddellijk de acht gewraakte Nekschotcartoons afdrukken, en ook VVD-leider Mark Rutte omarmt nu deze internetcartoonist. Hij wil de acht tekeningen exposeren in een ‘Vrijdenkersruimte’ in de Tweede Kamer, samen met werk van Ellen Vroegh (wíe zeg je? O ja, dat blotetietenmens uit Huizen) en Sooreh Hera (wíe? O ja, van de Mohammed-homo-foto’s).
Het zijn verontrustende tijden: kunstwerkjes van marginale hobbyisten moeten een partij uit het slop trekken. Min keer min is plus, zal Rutte denken.
Werktitel voor een bestseller: Het Waargebeurde Dagboek Van Een Streng Islamitisch Meisje Dat Haar Boerka Afwerpt En In Een Bordeel Gaat Werken, Gerund Door Dronken Varkenfokkers, Alwaar Zij Haar Ware Lesbische Ik Leert Omhelzen. Logootje van de VVD achterin. Voorpublicatie in HP/De Tijd. Toertje langs de actualiteitenprogramma’s. Hans Teeuwen vragen voor onderduikruimte. Gratis pr door spoeddebat. Torenhoge royalty’s toucheren.
Voelen Nederlandse moslims zich hierdoor beledigd? De laatste tijd klinken er steeds meer geluiden uit die hoek die wijzen op het tegendeel. Zie de reacties op Fitna. Zie de reactie van een moskee in Huizen: die tietenschilderijen mogen er gewoon hangen.
Het hele meningsuitingsdebat begint steeds meer een gevecht te worden tussen politici, opiniemakers, kunstenaars en justitie onderling. Nog even, en de enigen die zich nog redelijk weten op te stellen in dit krakeel zijn de normale Nederlandse moslims.
Kunst ondervraagt, kantelt en kraakt de werkelijkheid. De kunstenaar die zich committeert aan het nauwe pad van een politieke ideologie, profeet of moraal, is een simpele pamflettist. Zodra de kunst zich voor het karretje laat spannen van een partij, portemonnee of loze provocatie, houdt zij op kunst te zijn. Ruttes ‘Vrijdenkersruimte’ beledigt niet de moslims. Zij beledigt vooral de kunst.
Christiaan Weijts
Nadat hij was uitgenodigd om een blauwe maandag op te treden als hoofdredacteur van het weekblad Opinio, een filmrol had gekregen op Curaçao, en bevriend was geraakt met Jami, de beroemdste ex van Nederland, moet Mark Rutte moed hebben gevat om de beslissende stap in zijn carrière te zetten en zich eindelijk te ontdoen van mevrouw Verdonk.
De aanleiding had steviger gekund. Mevrouw zou afgelopen dinsdag op een besloten VVD-bijeenkomst hebben gezegd dat haar partij in het vreemdelingendebat ‘onzichtbaar’ was geworden, en dat Rutte zich op dat terrein de bal had laten afpakken door de straatvoetballer Wilders.
Zou zo’n mevrouw Verdonk dat nou blijven willen? Ik bedoel: zou ze echt om de paar maanden een interview willen gunnen aan een hijgerig dag- of weekblad, alleen maar om even te zeggen dat zij beter, kordater, meer het leiderstype en vooral ook rechtser is dan die sukkel van Rutte?
Of ze het iedere keer welbewust doet, mag je misschien nog betwijfelen. Vaak stink je er half in, bij die kranten.
Het gesprek komt op Sarkozy, en daar blijkt mevrouw mee te dwepen. „Zo’n man zouden we in Nederland moeten hebben!”
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Stel dat het gelukt was.Had tenslotte gekund.
Mark Rutte roept zijn fractie bijeen, en begroet alle leden hartelijk. Speciaal natuurlijk mevrouw Verdonk op wie hij misschien nog wel doller is dan op zijn eigen moeder. En hij ziet niet dat alle vergadergezichten strak staan.
‘Zullen we om te beginnen’, doet hij vrolijk, ‘dat plannetje van onze lieve Rita maar gewoon vergeten?’
Hij kijkt de kring langs, en ziet Hans van Baalen overeind komen. En hij hoort de woordvoerder voor defensie en Europese zaken theatraal zeggen:
Als ik van Rita Verdonk zou verliezen bij kogelstoten, Oost-Europees worstelen of leeuwentemmen, zou ik dat niet zo erg vinden. Maar als ik van Rita Verdonk zou verliezen bij een ordinaire populariteitswedstrijd (de verkiezingen), zou ik erg teleurgesteld zijn.
Zo niet Mark Rutte. Althans, daar liet hij weinig van merken, afgelopen maandag. Hij had Rita al gebeld om haar te feliciteren, was blij dat haar beleid zo aansloeg bij de mensen, en vond het al met al hártstikke leuk. Ik geloofde er niks van.
