Ook heimelijk teleurgesteld dat een regering met de PVV van de baan is? Ik had het wel willen meemaken. Niet omdat ik een fan ben, maar omdat ik het samen met nog een paar miljoen Nederlanders wel heb gehad met het zaaien van verdeeldheid door die partij. Geert Wilders is onbedoeld de katalysator voor principeloosheid geworden, waardoor menig rechtgeaard politicus van het rechte pad is afgeweken om ook ‘klare taal’ te prediken. Zo is de VVD opeens de nieuwe Centrum Partij geworden, blijkt het CDA de grondwet ook niet te respecteren, voelen zelfs gematigde politici zich genoodzaakt een mening te vormen over de private keuzen van Nederlandse moslims en is ‘praten als Janmaat’ de nieuwe norm.

Dat onze principes buigen in de wind heeft Wilders goed zichtbaar gemaakt. Hij heeft ons duidelijk gemaakt dat de angst krachtiger is dan het gezond verstand en het goed fatsoen. Onrust stoken blijkt minder moeilijk dan het lijkt – we zijn snel van ons stuk gebracht en ongewapend tegen zoveel brutaliteit.

Dat hebben we dan geleerd. Tot zover, Wilders, bedankt. Maar niet verder. Niet nog eens in de oppositie. Niet nog meer ‘flutstukken van het slechtste kabinet ooit’, en weer die ‘achterlijke culturen’ of ‘aan elkaar geregen onzin’ waar ‘geen jota’ van klopt. Om met groter venijn meer angsten aan te wakkeren, en het impulsief stemgedrag van de verongelijkten verder aan te moedigen.

Want bij zoveel meningen die door de onderbuik en de korte termijn worden gestuurd, kun je op je klompen aanvoelen dat de PVV in de oppositie enkel zal groeien, en de narigheid na de volgende verkiezingen alleen maar groter wordt.

In het scenario ‘hoe komen we zo snel mogelijk van de PVV af’ was ‘regeren’ een riskante, maar waarschijnlijk snelle optie geweest. Was het onaangepaste en asociale deel van het Nederlandse beleid geworden, had dat ons land zoveel schade toegebracht, dat een herhaling van die dwaling onwaarschijnlijk ware geweest. En had de PVV zich ingebonden, dan was het probleem vanzelf verdampt.

Nu zullen we daar langer op moeten wachten.

Floris-Jan van Luyn

• Geert Wilders
• Kabinetsformatie
• Partij voor de Vrijheid
• PVV

Almere en Den Haag zijn twee herauten uit het Nederland van 10 juni. Vanuit de toekomst brengen ze ons de boodschap dat de PVV niet zal regeren. Dat is geruststellend, ook voor de PVV zelf. Die wíl namelijk helemaal niet regeren, al probeert ze die onwil nu in zwarte-schaapskleren te hullen (‘we worden uitgesloten!’).

De opstelling van de PVV doet me denken aan die automobilist die vorig jaar in het nieuws was. Bij een kruispunt had hij staan wachten tot er iemand aan kwam, met wie hij een aanrijding forceerde. Omdat hij van rechts kwam, moest de verzekering van de ander de schade vergoeden, vond hij. Hij had zich toch keurig aan de regels gehouden?

Zo forceerde de PVV in Almere en Den Haag een breuk om achteraf te kunnen roepen dat de anderen ze uitsloten. Wij hielden ons toch keurig aan de regels, roepen de PVV’ers, waarna ze opgelucht kunnen plaatsnemen in de bankjes waar ze zich het prettigst voelen, die van de oppositie.

Ook Geert Wilders moet inzien dat zijn talenten eerder liggen op het vlak van het provoceren, het confronteren en het bekritiseren dan op dat van het onderhandelen, het delegeren en het calculeren. Hij weet dat dat ook voor zijn personeel opgaat. Diep in zijn hart ziet hij zichzelf desnoods nog wel ministertje spelen, maar Dion Graus of Fleur Agema?

Bij de zetelwinst in de peilingen moet hij zich vaak als de tovenaarsleerling hebben gevoeld, die het allemaal boven het hoofd groeide. Misschien heeft hij zelfs slapeloze nachten gehad, wat zijn gewichtsverlies kan verklaren. Maar Almere en Den Haag laten zien dat hij, zelfs na een grote zege, altijd nog op de eject-button kan drukken.

Ik denk dat Wilders dondersgoed weet dat zijn PVV alleen als oppositiepartij sterk is. In die rol is Wilders getalenteerd en nuttig, omdat hij stemmen uit de samenleving omhoog haalt die anderen negeren. Dat hij dat doet tegen de prijs van een permanente bewaking, verdient op zichzelf al respect.

De vraag is alleen of zijn kiezers straks zo stom zijn zich wijs te laten maken dat het de ánderen waren die Wilders uitsloten. Iets zegt me dat dit wel lukt. Zoals er iets in mij is dat Wilders – de wolf in zwarte schaapskleren – zo’n droomscenario best gunt.

Christiaan Weijts

• Gemeentebestuur
• Partij voor de Vrijheid
• PVV

Goed, ik kom dus uit Den Haag, de tweede stad waar de partij die leurt met een anti-immigratiestandpunt, groot en machtig is geworden. Dat maakt mij, en velen met mij hier, ongemakkelijk. Want vluchten is wat we willen, maar geen optie omdat het laf is.

Na de beangstigde uitslag van de Europese verkiezingen pleitte ik al eens voor Floristan, maar dat bestaat alleen achter de 72 sloten van mijn voordeur, en ik moet af en toe ook boodschappen doen.

Op straat valt de wereld in tweeën uiteen: mensen die roepen dat het een schande is, en mensen die roepen dat het allemaal wel overwaait. PVV’ers kom ik onderweg naar de Appie Heijn en de Firat niet tegen, want ik woon op de grens van het zand en het veen – het in steen gehouwen onderscheid tussen rijk en arm Den Haag. En de peilingen hebben ons verteld dat je de echte Haagse PVV’er pas tegen het lijf loopt in de kak van het Benoordenhout en de drab van het Laakkwartier. Zeg maar ergens in de contreien van Kak-en-drab.

En dus is het buitenshuis een angstig gissen geworden naar de diepere intenties van de medeburger en daarmee naar de onzekere toekomst van de stad achter de duinen. Wat mogen we verwachten van de overwinnaars die worden geleid door een man die een verklaard ADO-fan is, de boel op stelten wil zetten in het gemeentebestuur, door vrienden Sietse Febo wordt genoemd en ‘het tromboneclubje’ dat het Residentie Orkest volgens hem is, het liefst meteen wil opheffen?

Volgens de mensen die er schande van spreken, staat ons louter ellende te wachten, heeft de democratie zijn langste tijd gehad en is het ieder voor zich. Volgens de overwaaiers leven wij in een spannend tijdsgewricht, beleeft de democratie haar ultieme test, en moeten de branieschoppers het maar eens voor het zeggen krijgen, vanuit de overtuiging dat hun onvermogen dan vanzelf wel aan het licht zal komen.

Het is verontrusting of onverschilligheid. En ondertussen drijven er twee werelden uiteen. Zo is het leven in Kak-en-drab.

Geef mij maar Floristan.

Floris-Jan van Luyn

• Gemeenteraadsverkiezingen
• Partij voor de Vrijheid
• PVV

Het enige wat positief is aan dit gevallen kabinet is dat we weer gaan debatteren. Debatteren voor de punten welteverstaan, voor het echie. The man to beat is Wilders. Er zijn namelijk nog steeds heel veel zetels die volgens de peilingen gegijzeld zijn door een verschrikkelijke man, een man die de samenleving kapot wil maken, een gruwel, een… een…

Het is moeilijk schelden tegen Wilders. Racist bekt lekker weg, maar dat is hij eigenlijk niet, de islam is namelijk geen ras. En een fascist is hij eigenlijk ook niet. En discriminateur is geen woord. Bos heeft er een standaard zinnetje voor: ‘de PVV sluit mensen structureel uit.’ En daarom sluit de PvdA de PVV dus ook structureel uit, omdat uitsluiten een doodzonde is. Zoals ik al zei, ik kan niet wacht op de debatten.

Andere tactiek: noem de PVV ondemocratisch. De PVV heeft namelijk geen leden en dus geen democratische structuur. Dat het ongeveer net zo belangrijk is dat de PVV democratisch is als dat de lokale volleybalvereniging democratisch is, maakt niet uit. Dat je, als je het niet eens bent met de PVV, ergens anders op kan stemmen, of je eigen partij kan beginnen, noemen we even niet. Ondemocratisch klinkt ernstig, dus is het een legitiem argument. En ach, je moet toch iets zeggen?

Andere kritiek waar niemand warm of koud van wordt: Wilders doet maar in twee gemeenten mee, oftewel: Wilders wil niet dat zijn partij ten onder gaat aan een paar van die griezelige types, met neonazistische trekjes, die ook in de PVV-achterban rondlopen. Terwijl groene partijen rustig radicaliserende bomenknuffelaars en nertsenbevrijders kunnen inhuren (van wie de afgelopen tien jaar schokkende voorbeelden van agressie bekend zijn, inclusief een politieke moord), moet Wilders elke nieuwe PVV-politicus nauwkeurig selecteren. Eén foute opmerking bewijst namelijk dat de PVV is wat we altijd al hadden gedacht. Nieuw extremistische fascistische racistisch fundamentalistische discriminateurs.

Ik haal de chips en cola alvast en hoop op vuurwerk, op weglopers, op Wilders die gehakt maakt van holle argumentatie. En vurig hoop ik dat het daarna voor één keer echt over de inhoud mag gaan.

Rosanne Hertzberger

• Geert Wilders
• Partij voor de Vrijheid
• PVV

‘Nieuw dieptepunt voor linkse media,’ twitterde Geert Wilders na de infiltratie van een HP/De Tijd-stagiaire.

Pardon, links?

Zeker sinds oud-Panorama-reporter en voormalig Metro-baas Jan Dijkgraaf er de vergaderingen voorzit, probeert HP eerder een populistisch schreeuwblaadje te zijn, met morele dieptepunten als rancuneuze scheld-in-memoriams over Martin Bril en Michaël Zeeman.

HP/De Tijd had Wilders’ lijfblad kunnen zijn: bij zijn aantreden stelde Dijkgraaf af te willen van het ‘grachtengordeldenken.’ Prompt vertrokken alle bekwame redacteuren, recensenten en columnisten van naam met slaande deuren.

Nu moet Dijkgraaf als de donder zorgen dat de oplage stijgt, anders trekt de uitgever de stekker eruit, zo is hem verteld. Tegen die achtergrond is Operatie PVV-Stagiaire begrijpelijk.

Bij Nova vertelde de infiltrant-stagiaire over haar journalistieke afweging: heel veel mensen willen weten hoe het er bij de PVV aan toe gaat.

Ik denk dat er ook veel mensen hevig geïnteresseerd zijn in de badkamer van Wesley en Yolanthe, maar dat is geen vrijbrief om er een webcam op te hangen. Undercoverjournalistiek is alleen gerechtvaardigd als die misstanden blootlegt die van groot maatschappelijk belang zijn. Vooralsnog lijkt dat niet het geval. Dijkgraaf geeft in de Volkskrant zelf toe: „Het levert geen chocoladeletters op de voorpagina’s op. (…) Maar als je denkt dat een stel intelligente mensen Nederland gaat redden, word je niet gerustgesteld.”

Dat is alles? Om dat aan te tonen was geen infiltrant nodig. Iedereen kan zelf in de media zien wat voor halvegaren dat PVV-clubje bevolken. De enige eventuele aangetoonde misstand zou de slechte beveiliging kunnen zijn. Maar dat noemt Dijkgraaf nu juist zelf een ‘bijzaak’.

Als HP/ De Tijd de komende weken uit vertrouwelijke gesprekken citeert, zonder dat dit iets van maatschappelijk belang onthult, dan heeft de PVV alle reden om te procederen.

Dat levert ze allebei winst op, in media-aandacht en oplagecijfers. Je verdenkt ze haast van een populistisch complot.

Christiaan Weijts

• HP/De Tijd
• Journalistiek
• Partij voor de Vrijheid
• Politieke partijen
• PVV

Nog een paar maandjes en dan zal het grote proces tegen Geert Wilders alle kolommen, schermen en talkshowtafels gaan vullen. Aanvankelijk vond het OM die vervolging helemaal niet nodig. Weet u nog wanneer dat kantelde? Nadat de onderzoekers van de Monitor Racisme & Extremisme 2008 (Universiteit Leiden en Anne Frankstichting) uitgebreid ingingen op Wilders’ strafbaarheid en pleitten voor vervolging.

Deels dezelfde onderzoekers hebben nu van het ministerie van Binnenlandse Zaken de opdracht gekregen om een ‘geactualiseerde’ versie van het onderzoek te maken. Dat de PVV hierin opnieuw als extreem-rechts uit de bus komt, zou alleen daarom al niemand hoeven te verbazen. Zeker minister Guusje Ter Horst (Binnenlandse Zaken, PvdA) niet. Zij heeft het zich daarmee nu wel erg lastig gemaakt. Door juist deze onderzoekers, die Wilders al ondubbelzinnig schuldig hebben verklaard, voor zich te laten werken, krijgt ze de schijn partijpolitiek te bedrijven en de rechtsgang te willen beïnvloeden. Want wat gebeurt er met dit onderzoek, als op 20 januari het Wildersproces losbarst? Het zal op z’n minst als gezaghebbend getuige-deskundigeverslag worden ingebracht. Zeker aangezien het OM al uiterst gecharmeerd was van de eerdere versie.

Doordat dit onderzoek onder haar verantwoordelijkheid is uitgevoerd, balanceert Ter Horst op de rand van de scheiding der machten. Ze zit misschien nog net niet op de stoel van de openbare aanklager, ze heeft wel een hand op de leuning gelegd en kan zo bij de knop om de hoogte te verstellen.

Dat het haar partij goed uitkomt als de rechter Wilders de mond snoert, maakt de positie van Ter Horst nog twijfelachtiger. Al haar pogingen tot dusver om zich er uit te lullen zijn te gênant voor woorden. Niet zijzelf, maar haar ministerie koos deze onderzoekers (alsof de minister niet zelf eindverantwoordelijk is!). Ze doet slechts onderzoek naar polarisering in Nederland (alsof onderzoekers – en zeker déze -, de PVV buiten beschouwing zouden laten!).

Alleen als Guusje ter Horst besluit het onderzoek compleet te laten schieten, is er nog hoop voor haar geloofwaardigheid.

Christiaan Weijts

• Geert Wilders
• Partij voor de Vrijheid
• Politieke partijen
• PVV

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

• Geert Wilders
• Islam
• Mensenrechten
• Partij voor de Vrijheid
• Politieke partijen
• PVV

Hoeveel kosten de allochtonen ons? Het Kamervragenbombardement waarmee de PVV vorige week de zomerrust wilde verstoren, lijkt op het zoveelste buitenissige plaagstootje van de populisten, maar past in feite precies in een visie op de samenleving waarin zij beslist niet alleen staan.

Steeds meer politici beschouwen de samenleving namelijk als een bedrijf, waarop een simpele kosten-batenanalyse gemaakt kan worden. Termen als ‘opbrengst’, ‘groei’ of ‘investering’, oorspronkelijk afkomstig uit de middenstandswereld, zijn ongemerkt in andere terreinen ingeslopen, van menselijke relaties (‘wat hebben wij elkaar nog te bieden?’, ‘investeer ook eens in mij!’) tot aan de politiek (‘wat kost de allochtoon?’).

Voor partijen die bestaan uit omhooggevallen makelaars, directeurtjes en sjacheraars is dat natuurlijk niet vreemd. Hun breinen hebben al vanaf de geboorte de structuur van een boekhoudtabel.

Kwalijker is dat het economische sjabloon op de wereld steeds dominanter is geworden.

Dat is niet altijd zo geweest. In het niet-eens-zo-gek-verre verleden bestonden er ethische waarden (‘rechtvaardigheid’), affectieve (‘genegenheid’), intellectuele (‘kennis’) en zelfs esthetische waarden (‘schoonheid’).

Helemaal verdwenen zijn die niet. Wel zijn ze ondergeschikt geraakt aan het middenstandsmodel en de middenstandersmentaliteit.

Zo ging het bij het JSF-debat alleen over de kosten en de werkgelegenheid, niet over de ethische kant. Zo investeert Nederland relatief het minste van heel Europa in wetenschappelijk onderzoek, waarvan de ‘opbrengsten’ immers niet altijd onmiddellijk meetbaar zijn. Zo draait het publieke debat vaak rond de vraag wat iemand mag verdienen. Als enige land ter wereld hebben wij daar een norm voor die vernoemd is naar (en gebaseerd is op het jaarsalaris van) de premier. Zo worden overheids- en bedrijfsgebouwen steeds lelijker, omdat functionaliteit boven esthetiek heerst.

Zo is Nederland ongemerkt veranderd in één groot bedrijf met bazen en managers die hun rekensommetjes maken aan hun Haagse bureaus en aan hun medewerkers/burgers een mailing sturen: in dit land is het up or out!

Christiaan Weijts

• Economie
• Minderheden
• Overheidsbeleid
• Overheidsfinanciën
• Partij voor de Vrijheid
• PVV
• Sietse Fritsma

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

• Geert Wilders
• Partij voor de Vrijheid
• Politieke partijen
• PVV
• Vluchtelingen

De winst voor de PVV bij de Europese Gezelligheidsvereniging heeft een raar soort discussie op gang gebracht in mijn omgeving. Die heeft als thema ‘landen waar je wél wilt wonen.’ Bij het onderwerp eindigt de eensgezindheid ook meteen, want niemand weet waar je dan prettig kunt zitten. Sinds zelfs de banken van IJsland zijn gesmolten, blijft eigenlijk alleen Floristan over. Maar goed, dat bestaat (nog) niet.

Gelukkig zijn het alleen nog voorzorgen. Want het is allemaal nog niet zo ver. Pas na de verkiezingen van de Haagse afdeling weten we wat voor vlees we in de kuip hebben. Het is dan ook de x-factor die knaagt. Wat doet Europa met Den Haag? Factor 1 betekent ‘zal wel’, 2 ‘ach ja’, 3 ‘vervelend’, 4 ‘zijn we gek geworden?’, 5 ‘revolutie!’ en 6 ‘vertrekken zolang het nog kan’. Maar in dat laatste geval moeten de bevolking van Volendam, de lezers van De Telegraaf en de kijkers van de Tros wel heel veel buren inspireren. En zo bont zullen we het toch niet maken? Of wel? Of niet?

Het is om gek van te worden. Natuurlijk zijn we geen van allen gezegend met de heerschappij van Balkenende, Bos & Rouvoet, zij hebben ons land veel slecht gedaan, daar kunnen we het over eens zijn, maar om dan als een dolle naar je onderbuik te luisteren.

Blijft voor ons de vraag: waarheen? De oplossing luidt – eerlijk is eerlijk – China. Nee, niet voor u, maar voor hen, de eendags PVV-ers, de mensen met chronische buikgriep. Hun paradijs bestaat immers al! In de Chinese Volksrepubliek wordt de doodstraf al jaren met succes toegepast, zijn er nagenoeg geen migranten die het de moeite van het komen waard vinden, wordt moslims stelselmatig de mond gesnoerd en spreekt de enige partij die er bestaat klare taal. Als een politicus in Peking zegt: „Alle geitenneukers aan het gas”, dan gebeurt dat! En het mooiste is: een enkeltje China kost nog geen halve rug!

• Buitenlandse betrekkingen
• Europees Parlement
• Parlement
• Partij voor de Vrijheid
• PVV
• Verkiezingen