Ella Vogelaar had haar functie als minister van Wonen, Wijken en Integratie helemaal verkeerd begrepen. Zij dacht dat ze echt iets moest gaan doen aan de problemen in de grote steden. Ze vond het daarom ook al zo vreemd dat ze tijdens de kabinetsformatie geen departement kreeg. En geen ambtenaren. En geen geld. Maar dat had allemaal een reden: ze hoefde alleen te doen alsóf. Beeldvorming noemt men dat. Af en toe een stevige oneliner in het achtuur journaal, een ludiek proefballonnetje in NOVA en een warme glimlach in Pauw & Witteman – meer was niet nodig geweest.

lees verder›

• Ella Vogelaar
• Media
• Ministerie van Wonen
• Politiek en staat
• Wijken en Integratie

In tijden van crisis stelden de Romeinen een dictator aan, die voor een beperkte periode volledig carte blanche kreeg. Vaak waren ze populair en succesvol. Crisis maakt dat ook kiezers andere maatstaven hanteren. Ineens is een sterke leider belangrijk, en dat hij het niet zo nauw neemt met democratische principes, nemen we op de koop toe.

Zo moet ook de plotselinge populariteit van Wouter Bos verklaard worden. Volgens een onderzoek zien veel Nederlanders liever hem dan Balkenende als premier.

Merkwaardig, want wat doet Bos? Precies hetzelfde als de hele wereld: miljarden in ‘het systeem’ pompen en bedreigde banken opkopen.

De populariteit is als de dankbaarheid van de huisvrouw voor haar buurman die een verstopte wc met een plopper weer plas- en poepklaar heeft gemaakt. Met dit verschil dat we in de credit crunch dit laatste nog maar moeten afwachten. We staan al rond de pot te juichen terwijl Bos nog met plopper en trekveer in de weer is.

Hij heeft een stilzwijgend carte blanche. Dat hij de gebruiken die buiten crisistijd heilig zijn bruskeert (een bank kopen in de diepste achterkamertjes, zonder daar vooraf toestemming van de Kamer voor te vragen), is ineens niet meer van belang. Veranderlijker en wisselvallig is de vox populi. Het achterkamertje, waar Pimmetje nog zo tegen tekeer ging, is blijkbaar geen probleem in crisistijd.

Het gaat vooral om de houding en het gezicht dat hij erbij trekt, de uitstraling van een leider. Sinds de crisis staat zijn hoofd permanent net tien graden meer omhoog, hebben zijn ogen die Elco Brinkmanachtige gefixeerdheid, met goedgetimede kraaienpootjes rond de ogen, om deze een suggestie van een geruststellende lach mee te geven.

Vooralsnog lijken al die miljarden die Bos en zijn Europese collega’s het ‘systeem’ in pompen nog geen mirakels teweeg te brengen. Gisteren zakte de euro weer eens in een diepteval. Straks zal de rente verlaagd worden, en verschijnt Bos aan het volk om te vertellen hoeveel miljard hij nu weer gaat lenen. En wij maar applaudisseren, want het gezicht waarmee hij het doet, straalt zoveel leiderschap uit.

Christiaan Weijts

• Politiek en staat

Het wereldnieuws rond de Thaise premier schijnt aan veel mensen onopgemerkt voorbijgetrokken te zijn, wat ik jammer vind, dus ik schrijf het nog maar een keer op: de Thaise premier, Samak Sundaravej, moet aftreden omdat hij tijdens zijn premierschap een eigen kookprogramma had. Ik heb de archiefbeelden gezien, van premier Samak die achter een dampende pot groene curry met kip stond – het Thaise nationale gerecht –, en onderhoudend praatte over eten.

Of misschien praatte Samak tijdens het roeren in dat curryprutje wel over politiek, begreep ik later, want toen ik mij ging verdiepen in deze Balkenende-meets-Lonny kwam ik erachter dat zijn kookprogramma Chimpai bonpai heette, en dat betekent Proeven, klagen. Het proeven sloeg op het eten, het klagen ging over de oppositie.

lees verder›

• Politiek en staat
• Samak Sundaravej
• Verkiezingen

Vandaag is het zestig jaar geleden dat Israël begon. Op 15 mei 1948 liep het Britse mandaat over Palestina af, en de joden wisten wat er dan zou gebeuren. Dat gebeurde ook. Egypte, Jordanië, Irak en Syrië schoten hun Palestijnse moslimbroeders te hulp met de bedoeling om het ‘Joodse Tehuis’ (wat gaven de mensen vroeger toch schattige namen aan hun schattige plannetjes) zo snel mogelijk op te blazen. Maar onder leiding van kleine vechtjassen als Begin hadden de joden zich terdege voorbereid op de verdediging van iets dat nog niet eens bestond.

lees verder›

• Jodendom
• Naoorlogse geschiedenis
• Politiek en staat

Geen partij, maar een beweging. Geen partijprogramma, maar een weblog. Geen leden, maar geldschieters. Geen fractie, maar sympathisanten. Geen woorden, maar daden.

„Politiek 2.0”, noemt Rita dat.

Het probleem met Politiek 1.0, zegt Rita, is dat het veel te veel schijfruimte inneemt. Daardoor is het zo traag als Windows Vista op een Atari. Heb je eens een briljant idee – weg met de files! – word je onmiddellijk geconfronteerd met 149 hackers die de boel proberen te saboteren met eindeloze debatten, moeilijke vragen en ingewikkelde moties.

lees verder›

• Politiek en staat
• Rita Verdonk

Nieuws is pas nieuws als het door het dipsausje van het vermaak gehaald kan worden, gekruid met schandaal. De winnares van Hollands Next Top Model heeft met haar nageltjes de hals opengekrabd van een barmeisje, dat haar littekens liet filmen door RTL Boulevard.

Eveline Herfkens kreeg te hoge huursubsidie van de staat, en minister Verhagen (Buitenlandse Zaken, CDA) heeft daarover gelogen, denkt SP-Kamerlid Ewout Irrgang, die bewijzen vond in een memootje. Gelijk belde hij Eén Vandaag, om zich te laten filmen.

Wat het betekent als het waar is? Opstappen? Irrgangs ogen glimmen fel: „Daar kan geen enkel misverstand over bestaan.”

Het gaat nogal eens over de verruwing van het debat. Zorgelijker lijkt mij de ver-RTL-Boulevardisering ervan. Zoals tieners smullen van nagelkrabbende kroegmeisjes, zo smullen volwassenen van mot om centen. („De grote vraag die blijft altijd / Waar betaalt ’ie nou z’n huur van?”). Camera’s verschijnen bij voorkeur daar waar herkenbare perikelen spelen op het wereldpodium.

Natuurlijk is er weer een spoeddebat vandaag. Verhagen zal volhouden dat „niet meer is na te gaan wie om het geld heeft gevraagd”, en het een „reactie op een eerste gesprek” betrof. Dat rammelt natuurlijk, maar inderdaad: de memo bewijst niet, zoals Irrgang stelt, dat het ministerie „aanbood” de huur te vergoeden, aleen dat „wellicht” een regeling is „te overwegen”. (Kroegmodelletje Kim bewerkte het barmeisje niet met een bierglas, maar met haar nageltjes).

Irrgangs blauwe ogen zullen weer fel glimmen, als hij vandaag zijn motie van wantrouwen indient, maar de coalitiepartijen zullen zich neerleggen bij Verhagens houtje-touwtjeverklaring.

En dan zappen we – van-hólladiéé! – weer door naar het volgende schandaaltje. Hoeveel euro aan manuren zouden alle debatten, Kamervragen, rondgepompte memo’s, onderzoeksrapporten, vergaderingen en persconferenties over de opspraak rond Herfkens bij elkaar al hebben gekost? Vast meer dan die twee ton van Herfkens.

Dat de Joint Strike Fighter 205 miljoen euro meer gaat kosten dan verwacht, weet intussen haast niemand. We zaten te diep in het dipsausje van opspraak en vertier.

Christiaan Weijts

• Media
• Politiek en staat

Als de gereformeerde minister van Sociale Zaken zich in een politieke situatie gedwongen ziet de waarheid geweld aan te doen, verdubbelt onmiddellijk het aantal keren dat hij in één volzin de stoplap ‘wat dat betreft’ bezigt. Dat gaat denk ik vanzelf. Liegen in het aanschijn des Heren is natuurlijk een zonde. De één begint in zo’n geval te stotteren, een ander wordt tot diep in hals en nek vuurrood, de katholiek (die immers met aflaatgeld is grootgebracht) doet een extra euro in de collectezak, en bij Donner schiet het toerental van zijn lievelingscliché omhoog. Hij hoopt dat God het opmerkt, en goedertieren als Hij soms kan zijn glimlachend bij Zichzelf denkt: Piet Hein staat daar, hij kan niet anders, Ik zal hem helpen.

lees verder›

• Politiek en staat
• taalgebruik

Zonder enige illusie zette ik laatst Buitenhof aan, dat een ‘twistgesprek’ had beloofd tussen Mark Rutte en Pieter van Geel. Moest ik kijken? Eigengereid als ik ben, dacht ik het dispuut eigenlijk al bij voorbaat te kunnen uittekenen. En waarachtig. Binnen twee minuten hadden de sprekers hun hele repertoire aan onderwerpen, meningsverschillen, stemverheffingen en interrupties op tafel gelegd. Het was duidelijk dat er niets nieuws meer bij kon komen.

Ik besloot een boek te gaan lezen en had m’n hand al bij de uit-toets, toen ik Van Geel voor de zesde keer – in die twee minuten – hoorde zeggen dat hij vorig jaar iets had aangegeven. Uit de context van z’n zin, die overigens ook slecht geformuleerd was, bleek evenwel dat hij toen iets had meegedeeld, geschreven, gerapporteerd, gemeld, gecommuniceerd, of simpelweg: gezegd.

lees verder›

• CDA
• Pieter van Geel
• Politiek en staat
• taalgebruik

Lieve Agnes,1. Heeft u werkelijk in de Volkskrant beweerd dat Kamp en Rutte „de democratische rechtsstaat verkrachten”, omdat ze Wilders de ruimte gaven voor de dubbele nationaliteiten-debatten?

2. Zo ja, bent u knettergek geworden?

3. Is het niet zo dat een partij het recht heeft deze kwestie aan de orde te stellen? „Geen burger zit hierop te wachten”, zegt u. Die uitspraak is tamelijk onnozel: de PVV staat op 17 zetels in de peilingen. Dat kunt u eng vinden, feit blijft dat deze mensen gekozen zijn. De democratisch rechtsstaat zou juist verkracht worden wanneer Wilders – zoals u kennelijk wilt – de mond werd gesnoerd.

4. Heeft u kennis genomen van de dreigementen van de Turkse advocaat Kemal Kerincsiz, die meent dat Albayrak in Turkije vervolgd kan worden om haar genocide-standpunt?

5. Is dat geen aardige, kleine illustratie van hoe een dubbele nationaliteit mogelijk gefuck geeft?

6. Stel dat u bij de Rabobank werkt en een nieuwe directeur krijgt, die aandeelhouder blijkt te zijn bij de Postbank. Zou u dan elke collega die hier voorzichtige vragen bij stelt, een verkrachter noemen?

7. Wist u dat er daags na uw beschuldigingen in een UvA-zaaltje een bijeenkomst is gehouden onder de noemer: ‘Internationale Dag tegen Racisme: Wat is het antwoord op Geert Wilders?’ „Geert is namelijk een racist en verantwoordelijk voor de problemen rond Londsdale-jongeren”, stelt de groep Samen Tegen Racisme. Een club van bedenkelijk allooi, kortom, en als ik Ed van Thijn (PvdA) was, had ik onmiddellijk mijn bijdrage teruggetrokken.

8. Is het openlijk laten stigmatiseren van een volksvertegenwoordiger in nota bene een universiteitsgebouw niet een schoolvoorbeeld van een verkrachting, of in elk geval een aanranding van de democratie?

9. Meent u werkelijk een constructieve bijdrage aan het publieke debat te leveren door uw oud-collega’s een trap na te geven, nadat er voor uzelf geen plaats meer was in de regering?

10. Zo ja, bent u knettergek geworden?

Christiaan Weijts

• Agnes van Ardenne
• Politiek en staat

‘Ceci c’est une fiction’ hadden de Walen voor de zekerheid nog op het televisiescherm laten afdrukken, halverwege de nep-reportage aan het eind waarvan je de bovenste bol van het Atomium vonkend in het Heizelpark zag vallen.

Wie gelooft zulke beelden?

Duizenden kijkers in Vlaanderen. Zij waren er van overtuigd dat hun gewest inderdaad eenzijdig de onafhankelijkheid had uitgeroepen, dat België’s laatste uur had geslagen, dat Waalse treinen aan de taalgrens tot stilstand werden gedwongen, de Brusselse tram niet verder kwam dan het Vlaamse Tervuren en de koninklijke familie naar Kinshasa was gevlucht.

lees verder›

• Politiek en staat
• Televisie