De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Berichten met de tag Seksualiteit
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
De vriend die ik afgelopen weekend had meegevraagd naar de film was niet blij dat ik twintig minuten te laat was. ‘Normaal vind ik het niet erg’, zei hij. ‘Maar nu leek het alsof ik in mijn eentje in de rij stond voor de film Pervert.’ We zijn op het Rated X Alternative Erotica Festival: hogelijk verantwoorde erotiek. Terwijl we een kopje koffie drinken wordt op een scherm achter ons een homevideo-achtig seksfilmpje vertoond. Verantwoorde erotiek heeft veel te maken met wazige beelden en lichaamshaar, merken we al.
Ik had eigenlijk gehoopt op wat vrouwvriendelijke porno. Eindelijk, zo dacht ik, zou ik zien hoe de roep van vrouwen om een goede seksfilm was vertolkt. Ik stelde me een film voor met veel frisgewassen lakens, geaai en kortgeknipte nagels (er zou een wet moeten komen tegen die angstaanjagende nepnagels. Die stralen niet uit: sexy, maar: fileren). Maar helaas, er zijn nu geen vrouwvriendelijke seksfilms, vertelt het festivalmeisje mij. Op de vorige editie wel, toen was het hip. Dat was twee jaar geleden. Ik heb het idee dat ze me een beetje meewarig aankijkt. Waar we wel naar toe kunnen, zegt ze behulpzaam, is de film over het leven van Betty Page, ’s werelds eerste pin-upmodel.
De recent overleden Betty Page, met haar beroemde strakke pony, heeft behalve de bekende pin-upfoto’s (stippeltjesbikini’s, sjaaltjes in het haar en een guitige rode kersenmond) ook veel sm- en bondagemateriaal gemaakt. De film heet dan ook omineus: Betty Page: A Dark Angel. Hij had ook: Betty We’re Really Really Sorry kunnen heten, want dat lijkt me wel het minste wat de makers aan wijlen Betty verschuldigd zijn. In een twee uur durende C-film wordt haar leven nagespeeld, compleet met de foto’s, het verlangen een Echte Actrice te zijn (het zal toch ook eens niet) en het uiteindelijke vinden van God. Jammer genoeg voor Betty (en voor ons) heeft de actrice die haar vertolkt het acteertalent en sexappeal van een visstick. Tussen de scènes door is een soort schamele poging gedaan de filmpjes van Betty, die helaas verloren gingen, na te spelen. Jarretels, korrelige zwart-witbeelden en een bluesmuziekje op de achtergrond: op zijn best alsof je pikante Bijenkorf-schortje tot leven is gekomen. Op zijn slechts gewoon héél erg saai.
We blijven daarna maar heel lang kopjes koffie drinken, zodat we op het scherm achter ons tenminste nog zien waar we voor kwamen: wazige, harige maar zeer verantwoorde erotiek.
Opvallend hoe vooral christelijke en halfchristelijke organisaties de laatste tijd gespitst zijn op het seksuele wel en wee van de medemens. Gaat het goed? Doen we het goed? Moeten we het wel goed doen? Vanaf wanneer mag het? Kan het ook minder? Hebben we niks anders aan ons kop? Dat soort vragen.
Centrum van nieuwsgierigheid is natuurlijk het ministerie van Jeugd en Gezin onder leiding van André Rouvoet, van de ChristenUnie.
Deze vicepremier is al een poosje aan de gang. Hij was nog maar kort aan het bewind, toen hij wees op ons betrekkelijk lage geboortecijfer (zeker in vergelijking met islamitische resultaten), en de mogelijkheid opperde om het nationale gemiddelde langzaamaan te laten stijgen. van 1,6 naar 2,3. Dat zou slechts íets meer vleselijke gemeenschap vragen.
De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht
Je vraagt je af waar al die Breezersletjes hun vakkennis vandaan halen, want in de krant staat steeds dat kinderen nul tot geen seksuele voorlichting krijgen. Van hun ouders niet, en op school ook niet. Ik geloof dat er bij mij ook nooit enige voorlichting ingegaan is. Alles wat ik wist van seks maar nooit durfde te bespreken, had ik uit een plakkerig sekstijdschriftje dat ik rond mijn twaalfde op het schoolplein vond, een boekje dat laatst opdook tussen mijn oude kindertekeningen en dat ik nog steeds vrij shockerend vond.
Wie met zijn hoofd uitsluitend in de donderwolkjes van medialand leeft, zal er onderhand van overtuigd zijn dat dit land ten onder gaat aan twee onstuitbare fenomenen: islamisering en seksualisering. Hét schrikbeeld van de gemiddelde PVV’er moet wel zijn dat die twee tsunami’s elkaar ooit tot een gezamenlijk orgasme stuwen.
Overal copulerende moslims.
Kop op jongens, die 850.000 islamieten in ons land zijn er nog altijd tienduizend minder dan het aantal evangelische christenen, dus met de ondergang van de maatschappij aan breezersletjes en minaretten zal het zo’n vaart niet lopen. Zeker niet nu de EO een najaarsoffensief heeft ingezet tegen al die bonobo-pubers die twenty-four-seven worden geconfronteerd met seks, en daarom zijn vergeten dat elkaar hand- en spandiensten verlenen in de kroeg niet de joods-christelijke manier is om rondjes te geven.
Sex. Seks. Waarom heeft het eerste woord wél iets met lust te maken, en roept het tweede eerder visioenen op van de afdeling geslachtsziekten in een streekziekenhuis? Of erger nog: een sociaal-wetenschappelijke studie (‘seksbeleving en maatschappij’)? ‘Seks’ is correct, maar ‘sex’ zegt waar het om gaat. Het is de x die het ‘m doet. De x is een sexy letter.
Dat heeft de EO nog niet begrepen, getuige het programma ‘40 dagen zonder seks’. Veertig dagen zonder seks, dat moet lukken, denk je, maar onder seks valt, heel progressief maar toch ook heel calvinistisch, masturberen. ‘Masturberen’, hoor ik u denken, ‘dat is toch dat ene wat ik doe om niet helemaal krankzinnig van eenzaamheid te worden’? Inderdaad. Veertig dagen is dus een hele uitdaging.
Toch bleek de uitdaging vooral in de taal te zitten. Hoe praten we over neuken, pijpen en beffen zonder dat het vies wordt? Welnu. In EO-speak neuk je niet, maar ‘heb je seks’. Pijpen is, heel internationaal, een blowjob. Beffen (of vriendelijker: likken) bestaat niet, dus daar hebben we het niet over.
De jongere die gevolgd werd, deed met het EO-taaltje mee, en verklaarde: ‘Ik heb in een gezonde mate seks’. Maar: ‘Ik verlang stiekem naar een rustpunt in mijn leven’. Met rustpunt bedoelde hij: een vriendinnetje.
Nu zijn sexwoorden ook wel echt moeilijk. De meeste doen het alleen goed tijdens sex, en hebben dus weinig nut in een neutrale setting. En sommige woorden zijn zelfs tijdens sex onacceptabel. Wie heeft ooit het woord ‘vingeren’ bedacht? Vingeren! Dat mag toch gewoon niet gezegd worden? (In lesbische kringen wordt ‘vingeren’ vaak ‘neuken’ genoemd, dat is de beste taalvernieuwing van de afgelopen dertig jaar.) ‘Strelen’ klinkt ook eng. ‘Tietjes’: huuu! En wat te denken van ‘erotisch’: dat is het omgekeerde van erotisch! (‘Schat, ik heb een erotisch slipje voor je gekocht.’ Bah.)
Bij sex blijft het toch een kwestie van: niet lullen maar doen.
‘Met de Week van de Lentekriebels worden basisscholen enthousiast gemaakt om aandacht te besteden aan relaties en seksualiteit in hun lesprogramma voor groep 1 tot en met 8.’
Ik maak geen grap. Ik citeer uit een persbericht.
Wie verzint zulke apekool, en wil die via een persbericht ook nog verspreiden? Het Nationaal Instituut voor Gezondheidsbevordering en Ziektepreventie, NIGZ.
De Week van de Lentekriebels wordt dit jaar gehouden in de regio’s Zoetermeer, Rotterdam, Utrecht, Drenthe en de Gooi- en Vechtstreek, waar basisscholen allerlei activiteiten zullen ontplooien rond het thema relaties en seksualiteit. Het persbericht zegt: ‘Zo wordt een gedichtenwedstrijd gehouden, worden er buttons en folders uitgedeeld, zijn er optredens over de liefde door een poppenkasttheater en een kindertheater, en worden lessen over vriendschap, verliefd-zijn, intimiteit en seksualiteit gegeven, die zijn ontwikkeld door Pabo-studenten’.