Berichten met de tag Televisie

Het aardigste aan Matthijs van Nieuwkerk is misschien wel dat hij alle andere mensen ook aardig vindt. Zou het talkshowstrategie, dus een beroepsongesteldheid zijn? Maar zijn onverdroten vriendelijkheid lijkt me een stuk authentieker dan wat ik als klein jongetje zelf voelde wanneer ik van m’n moeder ‘dank u wel, kruidenier’ tegen de kruidenier moest zeggen, omdat dat stuk verdriet me een vies zuur snoepje had gegeven uit een grote stopfles waar er zeker duizend in zaten. Matthijs moet echt van mensen houden.

lees verder

Het begon met een foto op de voorpagina van de Telegraaf van de Nieuwjaarsduik, met daarop een meisje in een iets te klein bikinietje en een Unox-mutsje op. De kop: ‘Brrrrr. Wat lekker!’ GeenStijl zag zijn kans schoon en plaatste de foto online met de vraag: ‘Wie is dit?’ GeenStijl kent zijn doelgroep goed: er bleken meer lezers benieuwd naar de identiteit van – en nu citeer ik één van de lezers – „Tietje Tietstra uit Tietsjekerk”.

Aanleiding genoeg dus voor RTL Boulevard om een klopjacht te beginnen, om er uiteindelijk achter te komen dat het Unox-meisje de 17-jarige Luca Prins uit Egmond was. Een minderjarig meisje dus, maar dat weerhield Boulevard er niet van het kind uit te nodigen in de studio. Presentator Humberto Tan wilde graag weten wat ze dacht toen ze haar foto in de krant zag.

lees verder

Een Britse correspondent van de Birmingham Mail is na Obama’s overwinning ontslagen. Op YouTube circuleert een filmpje, gemaakt door een Nederlandse verslaggeefster, waarop hij, stomdronken bij de feestende menigte, de BBC bedankt: „Want ik zit me hier toch een partijtje te knippen en te plakken!”

Altijd oppassen voor Nederlanders met camera’s. Joran van der Sloot wist het al. Ook VVD’er Arend Jan Boekestijn weet het nu. Stond hij ontspannen met Maarten van Rossem na te praten aan de bar van De Wereld Draait Door, draaide een EenVandaag-camera toevallig ook door. En dus verspreidde zijn kritiek op de eigen partij (‘we hebben bijna alles fout gedaan’) zich als een virus door de media.

Achter de schermen liegt de camera nooit, zullen veel kijkers nu denken. Eindelijk horen we hoe ze daar in de VVD écht over Rutte denken!

Écht? Dan vergeet men even dat je boven een biertje tegenover beroepscynicus Van Rossem een totaal andere houding aanneemt dan boven een vergadertafel met koffie. Een cafécontext maakt je gewillig om vrijblijvend mee te ouwehoeren met je gelegenheidsbiermaatje. In de ongemonteerde beelden zie je hoe dat gaat: Van Rossem bekritiseert, Boekestijn beaamt. Hier een scoopje uit slepen is eenvoudig. Gewoon een partijtje knippen en plakken.

Heeft de Britse correspondent plagiaat gepleegd? Misschien. De beelden tonen alleen aan hoe iemand in dronken toestand stoer probeert te doen bij een BNN-verslaggeefster. Verhandelt Joran Thaise vrouwen? Misschien. De beelden tonen alleen dat hij graag in de smaak valt bij onderwereldfiguren, die hem langdurig uitlokken.

Is er kritiek op Rutte? Misschien. De beelden van Boekestijn tonen slechts aan hoe een politicus aan de toog amicaal doet met Maarten van Rossem. Dinsdag pakt EenVandaag het serieus aan: de VVD-leden in het opiniepanel, 400 stuks, delen de kritiek. Écht? De VVD heeft zo’n 40.000 leden. De (selectieve) steekproef is dus gehouden bij één procent. Je hoeft geen statistisch wonder te zijn om te zien dat hier niets van klopt.

Als ze zo doorgaan is EenVandaag straks nog rijp voor een Emmy Award.

Christiaan Weijts

Moet Nova meer op De Telegraaf gaan lijken?

Volgens mij doen ze al een poosje aardig hun best. Maar moet ’t nóg erger?

Ja, adviseert Henk Hagoort, voormalig directeur van de Evangelische Omroep, maar sinds 1 juni 2008 voorzitter van het bestuur van de Publieke Omroep. Actualiteitenrubrieken als Nova, Netwerk en EenVandaag moeten zich ‘meer inspannen om ook Telegraaflezers en mensen die op Wilders of Verdonk stemmen te bedienen.’

Het zal wel toeval zijn, maar het was de derde keer in anderhalve week dat een protestants-christelijke autoriteit een hoog woord voerde over netelige zaken in politiek en samenleving.

lees verder

Volgens allerlei sociale regels schijn je Marga van Praag een irritant mens te moeten vinden, maar ik vind haar leuk. Dat komt waarschijnlijk doordat ze in mijn jeugd het Jeugdjournaal presenteerde. Als je klein bent, staat het Jeugdjournaal gelijk aan De Wereld, en de presentator staat gelijk aan God.

Marga van Praag stopt bij het Journaal, en dat vind ik jammer. Af en toe een item dat volstrekt hoogstemmig en extatisch wordt behandeld, vind ik prettig. Het wereldnieuws is al zwaar genoeg. En ach, misschien heb ik gewoon een zwak voor overemotionele vrouwen met grote neuzen en harde stemmen. Het zal wel een vorm van projectie zijn.

lees verder

Zo ergens begin september, nu dus, als het gevoel opdoemt dat je misschien niet als projectmanager op een kantoor in Hoofddorp zou moeten werken, maar dat het je roeping is om de immer op blote voeten lopende eigenaar te zijn van een ecologische stiltecamping in een mediterraan oord, dan moet je vanavond naar Ik vertrek kijken.

Ik vertrek verloopt meestal zo: een Nederlands echtpaar is het kikkerlandje zat en koopt een camping in Frankrijk. Na de aankoop blijkt de camping op moerasgrond gebouwd en overspoeld door kakkerlakken/Duitse motorrijders. Ook is de verkopende partij een gemene man die al jaren de wc’s niet heeft schoongemaakt en heeft verzwegen dat er agressieve wilde zwijnen op het campingterrein wonen. Vervolgens komen er geen gasten, gaat het echtpaar elkaar haten, en belt de bank om de drie minuten om de gigantische schuld, die gemaakt is voor deze onderneming, te innen. Niet de Italiaanse Droom, maar de Franse Nachtmerrie.

lees verder

Een bijzonder televisiemoment, zaterdagavond. Bij het nieuwe programma Het moment van de waarheid van Robert ten Brink gebeurde wat mij allang niet is overkomen tijdens het tv-kijken: ik keerde mij van de tv af en slaakte noodkreten. Ik had niet alleen last van plaatsvervangende gêne, ik had last van plaatsvervangende gewetensnood.

Het moment van de waarheid is de satanische versie van Lotto Weekend Miljonairs. In plaats van te antwoorden op meerkeuzevraagjes over onschuldige onderwerpen als aardrijkskunde en voetbal, moeten de deelnemers antwoord geven op persoonlijke vragen als ‘Ben je tevreden met je seksleven?’

lees verder

Waar de komkommertijd onze premier in elk geval van verlost, is het wekelijkse Gesprek met de minister-president. Je ziet dat het steeds weer tien helse minuten voor hem zijn, de confrontatie met de glunderende pretoogjes van Ferry Mingelen of een collega, die hem vertelt wat een potje hij er weer van heeft gemaakt.

Het is een wekelijks kruisverhoor, vol strategisch geplaatste boobytraps. Omdat Balkenende geleerd heeft dat je op televisie nóóit ergernis of woede mag tonen, vullen onze beeldschermen zich elke week met zijn minzaam verkrampt lachje onder hoog opgetrokken wenkbrauwen.

Het enige wat deze wekelijkse sessie onthullen, zijn de trucjes die Balkenende van zijn mediatrainers heeft geleerd. Bijvoorbeeld: noem je beul bij naam. „U weet net zo goed als ik, meneer Mingelen…” Die standaardopening is een variant op de drogreden argumentum ad populum, waar Wilders in grossiert („Miljoenen Nederlanders vinden dat…”)

De laatste aflevering was een mooie uitsmijter. Zestig procent van de bevolking wil dat het kabinet ten val komt. Balkenende wijt dit aan de beeldvorming in de media: „Ik heb de indruk dat de volumeknop de laatste tijd wel erg omhoog wordt gezet.”

„Don’t shoot the messenger!” zal zijn mediastrateeg wanhopig hebben uitgeroepen bij deze klassieke drogreden ad hominem: niet op de argumenten reageren, maar op de spreker. Ach, zo’n houding is best begrijpelijk voor iemand die net door Marianne Thieme (PvdD) met Mugabe is vergeleken omdat hij geen nieuw referendum over Europa wilde. Ja Marianne, maar Hitler was ook vegetariër, zou hij met dezelfde drogreden kunnen antwoorden.

Het politieke debat hangt van drogredeneringen aan elkaar. Jammer dat minister-president en journalistiek daar in meegaan. Al levert het wel grappige dialoogjes op. Zoals in het laatste gesprek, over de vliegtaks: „Ook andere landen heffen milieubelastingen.” (overhaaste generalisatie). „Maar Nederlanders gaan juist massaal naar buitenlandse vliegvelden!” Waarop een prachtige opeenstapeling van onlogische gevolgtrekkingen volgt: „Ja, ach… We zien dat het in elk geval nog erg vol is op onze vliegvelden.”

Christiaan Weijts

Hè, wat een opluchting. Niet omdat ik niet voortdurend trots zou zijn geweest op Nederland, of omdat er iets zou hebben ontbroken aan m’n Oranjegevoel. Er maakte zich zelfs nog een zekere ontroering van me meester toen ik tijdens het Wilhelmus Willem-Alexander en Máxima in Bazel op bijna net zulke mooie tribunestoeltjes zag zitten als Cruijff en Danny, terwijl ze de camera hoopvol tegemoet zongen. Heel kies van de Zwitserse televisie dat ze na afloop niet nog eens zo’n shot hebben gemaakt. En voor de jongens op het veld heb ik tot ver in de verlenging gebeden dat de Russen eindelijk even iets minder goed mochten worden; ik kon moeilijk van God verlangen dat hij Heitinga of Nistelrooy ineens beter maakte

lees verder

De Publieke Omroep heeft het er maar moeilijk mee: nieuws en politiek aan jongeren slijten. Het Journaal kijken we sowieso niet en het zes (!) minuten durende Journaal op 3 („Zo meteen het nieuws, maar eerst: nieuws in het kort”) trekt meestal ook niet meer dan 200.000 kijkers.

Tijd voor een nieuwe troef.

Ali „ik heb niet zo’n zin in dat stijve politieke gedoe” Bouali heeft zijn eigen actualiteitenrubriek gekregen. Als de knuffelmarokkaan uit Zaanstad het gapende gat tussen de Generatie Boeiuh en de maatschappelijke werkelijkheid niet kan dichten, dan weet de NPS het ook niet meer. Om al te groot enthousiasme te temperen, biecht de rapper in nrc.next wel even zijn zwakkere punten op: „De tijd in de gaten houden of een gast aankondigen zoals Jeroen Pauw of Paul Witteman dat doen, dat kan ik helemaal niet. Die mensen hebben daar jaren ervaring voor opgedaan.”

lees verder