In voorpaginalanden is het vaak hetzelfde liedje: de ene corrupte schurk wil de andere corrupte schurk van de troon stoten. Vorige zomer zagen we zoiets in Zimbabwe, in de strijd tussen Tsvangirai- en Mugabe-aanhangers, die we volgden als een voetbalfinale tussen twee buitenlandse teams. Tegelijkertijd waren er in Thailand protesten, die ons al iets meer interesseerden, aangezien er westerse toeristen bij betrokken waren die het land niet meer uit konden.

In het geval van Iran lijken we echter een compleet andere houding aan te nemen. Hoewel ook hier een variant klinkt op het oude voorpaginalandenliedje – de ene dictator versus de andere – heeft het Westen een hartstochtelijke voorliefde voor Mousavi ontwikkeld.

Het is zelfs een wereldwijde solidariteitsgolf waar je je met goed fatsoen niet afzijdig van kunt houden. Wie nu z’n Twitterfotootje nog niet op groen heeft staan (om de revolutie symbolisch te steunen), is overduidelijk een egocentrische klootzak.

Hoe is dat te verklaren? Het kan niet alléén ons heilig geloof in ons democratisch systeem zijn. Dan zouden we het evengoed voor de bevolking in Birma, Cuba, Laos, Libië, Noord-Korea of Syrië kunnen opnemen.

Mousavi’s succes komt door de beeldvorming, die aansluit bij archetypische mythen van het Westen. Wij identificeren ons met de opstandige, jonge bevolking (ze hebben er zelfs mobieltjes!) en schakelen de Iranprotesten op één lijn met de Val van de Berlijnse Muur, de Mars naar Washington van Martin Luther King, en al die andere gebeurtenissen waarbij individuele vrijheden werd veroverd op een onderdrukkend systeem.

Identificatie is de sleutel. Als we iemand een spandoek ‘where is my vote?’ zien ophouden, gaan we er klakkeloos vanuit dat die persoon het liefste samen met ons in de McDonald’s cola zou willen drinken, maar door de dictatuur verstoken blijft van de zegeningen van ons Vrije Westen.

Dat hoeft niet helemaal waar te zijn. Stel dat volksheld Mousavi straks aan de macht komt, en, zoals hij graag wil, doorgaat met het verrijken van uranium en van Iran een kernmacht maakt, zetten we dan nog steeds onze Twitterfotootjes op groen?

Christiaan Weijts

• Binnenlandse politieke onrust
• Fraude en corruptie
• Mahmoud Ahmadinejad
• Mensenrechten
• Mir Hossein Mousavi
• Verkiezingen

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

• Buitenlandse betrekkingen
• Europees Parlement
• Parlement
• PvdA
• Verkiezingen

De winst voor de PVV bij de Europese Gezelligheidsvereniging heeft een raar soort discussie op gang gebracht in mijn omgeving. Die heeft als thema ‘landen waar je wél wilt wonen.’ Bij het onderwerp eindigt de eensgezindheid ook meteen, want niemand weet waar je dan prettig kunt zitten. Sinds zelfs de banken van IJsland zijn gesmolten, blijft eigenlijk alleen Floristan over. Maar goed, dat bestaat (nog) niet.

Gelukkig zijn het alleen nog voorzorgen. Want het is allemaal nog niet zo ver. Pas na de verkiezingen van de Haagse afdeling weten we wat voor vlees we in de kuip hebben. Het is dan ook de x-factor die knaagt. Wat doet Europa met Den Haag? Factor 1 betekent ‘zal wel’, 2 ‘ach ja’, 3 ‘vervelend’, 4 ‘zijn we gek geworden?’, 5 ‘revolutie!’ en 6 ‘vertrekken zolang het nog kan’. Maar in dat laatste geval moeten de bevolking van Volendam, de lezers van De Telegraaf en de kijkers van de Tros wel heel veel buren inspireren. En zo bont zullen we het toch niet maken? Of wel? Of niet?

Het is om gek van te worden. Natuurlijk zijn we geen van allen gezegend met de heerschappij van Balkenende, Bos & Rouvoet, zij hebben ons land veel slecht gedaan, daar kunnen we het over eens zijn, maar om dan als een dolle naar je onderbuik te luisteren.

Blijft voor ons de vraag: waarheen? De oplossing luidt – eerlijk is eerlijk – China. Nee, niet voor u, maar voor hen, de eendags PVV-ers, de mensen met chronische buikgriep. Hun paradijs bestaat immers al! In de Chinese Volksrepubliek wordt de doodstraf al jaren met succes toegepast, zijn er nagenoeg geen migranten die het de moeite van het komen waard vinden, wordt moslims stelselmatig de mond gesnoerd en spreekt de enige partij die er bestaat klare taal. Als een politicus in Peking zegt: „Alle geitenneukers aan het gas”, dan gebeurt dat! En het mooiste is: een enkeltje China kost nog geen halve rug!

• Buitenlandse betrekkingen
• Europees Parlement
• Parlement
• Partij voor de Vrijheid
• PVV
• Verkiezingen

De kans dat u het einde van deze column niet haalt, is levensgroot. Hij gaat namelijk over Europa, en uit kijkcijferonderzoek blijkt dat alleen al het noemen van dat woord of het tonen van de sterretjesvlag volstaat om iedereen massaal naar een ander kanaal te jagen.

Ziezo, die zijn dus opgerot. Want ik wilde voor één keertje eens alleen met jullie samenzijn, mijn intelligente lezers, om eens wat verder in de toekomst te kijken.

Ik verheug me erop dat het met Nederland als politieke macht op de niet-eens-zo-gek-langetermijn gedaan zal zijn, zodat we eindelijk met redelijkere mensen van doen krijgen dan die op incidentjes gefixeerde types van het Binnenhof, dat dan verschrompelt tot een lokaal gemeentehuis.

Ook een eigen leger en president zijn onvermijdelijk. (Dat Balkenende serieus ermee rekening houdt voor die functie in aanmerking te komen, is overigens nogal meelijwekkend).

De verkiezingen vandaag zijn dus, anders dan de landelijke, belangrijk. Ze gaan er vooral om wie we namens Nederland afvaardigen. Dit betekent dat er twee criteria van kracht zijn: diegene moet a) ideologisch niet volkomen stompzinnig zijn, en b) over een minimaal representatieve persoonlijkheid beschikken.

Op het eerste criterium vallen de lijsttrekkers van SP, PVV en CU uiteraard af. Op het tweede vallen ze allemáál af, behalve Sophie in ’t Veld (D66), een bijzonder charmante en intelligente vrouw.

Vergelijkend warenonderzoek loodst mij echter onomwonden naar Hans van Baalen. Dat komt onder meer door iets als kernenergie. VVD is voor, D66 tegen. Terwijl: als we vroeger wat minder naar de milieubewegingen hadden geluisterd, was Europa nu niet zo afhankelijk van gas uit Rusland en olie uit het Midden-Oosten, wat ook scheelt in bodybags. Wel ontkent de VVD nu nog de komst van een federaal Europa, maar dat is buiten beschouwing te laten; je kunt evengoed de komst van volle maan ontkennen.

Het probleem is dus alleen criterium b. Ik vind Van Baalen een opgeblazen ei, en ik stem niet graag op opgeblazen eieren. Kortom: mijn hart schreeuwt Sophie, maar mijn verstand zegt Hans.

Christiaan Weijts

• Verkiezingen

Waarom zijn de waterschapsverkiezingen vrijwel in hun geheel aan me voorbijgegaan?

Geen idee. Ik las af en toe wel ’s een artikeltje, of ik zag op televisie een weiland met sloten waarbij iemand iets uitlegde, maar ik las en keek blijkbaar steeds zonder dat er iets van bleef hangen. Ik herinner me trouwens ook niet dat ik ooit een brief van een kiesraad, of een oproep tot stemmen in de bus heb gevonden, want dat is post waarvan ik de verleiding nooit heb kunnen weerstaan: dan begin ik altijd onmiddellijk per partij de namen van alle kandidaten te lezen.

lees verder›

• Natuurbeheer
• Verkiezingen
• Water

Nog vijf nachtjes slapen en het is zover: dan weten we de uitslag van de bloedstollende race van de Waterschapsverkiezingen. Net als u volg ik de hele dag alle opiniepolls, de dirty campaigning en ’s nachts blijf ik op voor de livedebatten.

Uiteraard spel ik de bergen folders die vrijwilligers van deur tot deur brengen. Nou ja, bergen… Eén krantje bereikte mijn brievenbus. Van de VVD. „Groenrechts is het realistische antwoord op groenlinks. En de waterschapsverkiezingen zijn de eerste kans voor u om te kiezen tussen milieufanatisme of groen realisme.” Was getekend: Mark Rutte.

Groen Rechts, waar ken ik die term van? Volgens sommigen is corpsballenmaatje Jort Kelder de bedenker, maar wie wel eens in België komt weet wel beter.

Groen Rechts is een Vlaamse groepering die als symbool het Keltisch kruis en de Vlaamse leeuw voert. „Omdat wij geloven in het zelfbeschikkingsrecht voor alle volkeren, verzetten wij ons tegen de massale immigratie (…) Als nationalisten/regionalisten zijn wij tegenstanders van het globalisme dat ten koste gaat van de regionale economieën.”

Ai, slecht gekozen van Rutte. Terwijl zijn uitgangspunten me wel sterk lijken. Waarom zouden milieu en liberalisme elkaar uitsluiten? In de toekomst zullen we het juist van slimme bedrijven en technologische innovatie moeten hebben om de voeten droog te houden. Laat die slimmeriken met elkaar concurreren, open fabrieken voor elektrische auto’s, laat milieu big business worden.

Jarenlang is milieu als soft, weeïg en vooral negatief gepromoot. ‘Een beter milieu begint bij jezelf’. In plaats van de burger een schuldgevoel aan te praten (alsof die paar spaarlampen ook maar íets uithaalden), moet je wetenschap en bedrijfsleven stimuleren tot flitsende oplossingen. Een schoon milieu betekent niet dat je iets minder moet doen, maar juist iets anders ontwikkelt.

Het linkse monopolie op het milieu is net zo uit de tijd als het laten kiezen van dijkgraven. Laat de overheid die marginale functionarissen lekker zelf aanstellen. Waarschijnlijk is er maar één club die zulke archaïsche en regionalistische verkiezingen zou toejuichen: het Vlaamse Groen Rechts.

Christiaan Weijts

• Provinciale politiek
• Verkiezingen
• Water

Niet dat ik de euforie om zeep wil helpen, maar dit ontnuchterende statistiekje kan ik u niet onthouden: 69 procent van de zwarte kiezers in Californië, Arizona en Florida stemde vorige week niet alleen voor Obama, maar ook tegen het homohuwelijk. Inderdaad, de emancipatie van onze Afro-Amerikaanse medeburger gaat sneller dan gedacht. Nog geen dag bevrijd van het eigen slavernijverleden en nu al zelf succesvol onderdrukker van een minderheid. „John, do you take Pete to be your lawfully wedded husband?”

lees verder›

• CDA
• Politieke partijen
• Verkiezingen

En ineens was ik bijna one hand-shake away van Obama. En van Oprah. Want ik praatte met Stedman Graham, de man van Oprah, dus ook een beetje de man van Obama.

Stedman was gisteren in Nederland te gast bij iets wat Dutchversity heet. Hij bleek allerlei zelfhulpboeken geschreven te hebben met titels als You Can Make It Happen, en daar kwam hij over vertellen. Zijn laatste boek ging over de negen stappen tot geluk. Logisch, eigenlijk, als je lange tijd verkering met Oprah hebt. Dat je dan boeken gaat schrijven over negen, of acht, of twaalf stappen tot geluk. Waarschijnlijk hebben die twee het thuis de hele dag over dat soort dingen.

lees verder›

• Stedman Graham
• Verkiezingen

De uitgever heeft voor dit artikel geen publicatierecht

• Barack Obama
• Literatuur
• Verkiezingen

Zaterdag was ik bij een etentje, waar het gesprek uiteraard ging over Obama. ‘Obama moet het worden, want hij is de man van dit moment’, zei een vrouw. Na een tijdje zei de vrouw weer: ‘Obama moet het worden, want hij is de man van dit moment.’

Dat dat een non-argument was, zei niemand. Het gesprek was geanimeerd, en dan ga je niet zeggen: ‘Ja, als het om de man van dit moment gaat, kun je ook Matthijs van Nieuwkerk uitroepen tot president van Amerika, of die jongen die vorige week Joseph geworden is.’

lees verder›

• Barack Obama
• Verkiezingen